Wilberforce Eaves

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wilberforce Eaves
Wilberforce Eaves
Wilberforce Vaughan Eaves
Państwo  Wielka Brytania
Data i miejsce urodzenia 10 grudnia 1867
Melbourne
Data i miejsce śmierci 2 lutego 1920
Londyn
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Gra pojedyncza
Wimbledon F (1895–1897)
US Open F (1897)
Gra podwójna
Wimbledon F (1895)
Dorobek medalowy

Wilberforce Vaughan Eaves (ur. 10 grudnia 1867 w Melbourne, zm. 2 lutego 1920 w Londynie) – brytyjski tenisista, finalista Wimbledonu i mistrzostw USA, medalista olimpijski.

Pochodził z Australii, ale reprezentował barwy brytyjskie. Z wykształcenia był lekarzem.

W 1895 roku osiągnął finał turnieju pretendentów (All Comers) na Wimbledonie, przegrywając z Wilfredem Baddeleyem mimo prowadzenia 2:0 w setach. Ze względu na fakt, że w Wimbledonie 1895 nie wziął udziału obrońca tytułu, a zarazem nominalny uczestnik właściwego finału (challenge round) Joshua Pim, Eaves widnieje w statystykach jako finalista. W tym samym roku, w parze z Ernestem Lewisem, Eaves doszedł ponadto do finału debla, gdzie także poniósł porażkę z Wilfredem Baddeleyem oraz jego bratem bliźniakiem Herbertem. Przegrywał jeszcze dwukrotnie wimbledońskie finały pretendentów, w 1896 roku z Haroldem Mahonym i w 1897 roku z Reginaldem Dohertym.

W 1897 roku wziął udział w międzynarodowych mistrzostwach USA (obecne US Open), rozgrywanych wówczas w Newport. W finale turnieju pretendentów pokonał Harolda Nisbeta 7:5, 6:3, 6:2, ale w challenge round uległ w pięciu setach Robertowi Wrennowi.

Eaves trzykrotne wywalczył halowe mistrzostwo Wielkiej Brytanii (1897 w finale z Ernestem Lewisem, 1898 w finale z Lawrence'em Dohertym, 1899 w finale z Haroldem Mahonym), mistrzostwo Irlandii (1897), mistrzostwo Walii (1895). W 1895 roku w finale halowych mistrzostw Wielkiej Brytanii nie sprostał Ernestowi Lewisowi, w 1892 roku przegrał z Haroldem Barlowem w finale mistrzostw południowej Anglii w Eastbourne.

W 1908 roku, w wieku 40 lat, zdobył brązowy medal na igrzyskach olimpijskich w Londynie w grze pojedynczej na kortach trawiastych. Na tych samych igrzyskach w turnieju halowym zajął w grze pojedynczej 4. miejsce.

Finały w turniejach wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (0–2)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 1895 Wimbledon, Londyn Trawiasta Wielka Brytania Wilfred Baddeley 6:4, 6:2, 6:8, 2:6, 3:6
Finalista 2. 1897 US Open, Newport Trawiasta Stany Zjednoczone Robert Wrenn 6:4, 6:8, 3:6, 6:2, 2:6

Gra podwójna (0–1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 1895 Wimbledon, Londyn Trawiasta Wielka Brytania Ernest Lewis Wielka Brytania Herbert Baddeley
Wielka Brytania Wilfred Baddeley
6:8, 7:5, 4:6, 3:6

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]