Goran Ivanišević

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Goran Ivanišević
Goran Ivanišević
Państwo  Chorwacja
Miejsce zamieszkania Monte Carlo, Monako
Data i miejsce urodzenia 13 września 1971
Split
Wzrost 193 cm
Masa ciała 81 kg
Gra leworęczna
Status profesjonalny 1988
Zakończenie kariery 2004
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 22
Najwyżej w rankingu 2 (4 lipca 1994)
Australian Open QF (1989, 1994, 1997)
Roland Garros QF (1990, 1992, 1994)
Wimbledon W (2001)
US Open SF (1996)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 9
Najwyżej w rankingu 20 (6 stycznia 1992)
Australian Open 2R (1990, 1994)
Roland Garros F (1990, 1999)
Wimbledon 3R (1989, 1993)
US Open QF (1997)
Olympic rings with white rims.svg
Tenis ziemny
Bronze medal with cup.svg brąz Barcelona 1992 singel
Bronze medal with cup.svg brąz Barcelona 1992 debel

Goran Ivanišević (ur. 13 września 1971 w Splicie) – chorwacki tenisista, mistrz Wimbledonu 2001 w singlu, brązowy medalista olimpijski z Barcelony, 1992 w singlu i deblu.

Był zawodnikiem leworęcznym, na początku lat 90. regularnie zdobywającym najwięcej punktów bezpośrednio z serwisu w męskim cyklu rozgrywek zawodowych. Dysponował również dużym wyczuciem wolejowym; wielokrotnie zdobywał aplauz widowni efektownymi, akrobatycznymi zagraniami przy siatce.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Kiedy awansował do finału na Wimbledonie 1992, pokonując po drodze m.in. Pete'a Samprasa, stał się w oczach specjalistów niemal pewnym kandydatem do wygrania turnieju. Jego gra znakomicie pasowała do nawierzchni trawiastej, co potwierdził już w 1991 wygraną w Manchesterze. Ivanišević przegrał jednak wimbledoński finał z Andre Agassim, a w kolejnych latach nastąpiła zdecydowana dominacja Samprasa na kortach londyńskich. Dwukrotnie Ivanišević był finałowym przeciwnikiem Samprasa. W finale Wimbledonu 1994 przegrał w trzech setach (7:6, 7:6, 6:0), a w finale Wimbledonu 1998, w pięciu.

Swego czasu druga rakieta świata - od sezonu 1998 grał mniej skutecznie. W tymże roku wygrał turniej w Splicie, potem nie dochodził nawet do finałów turniejowych i wydawało się, że jego szansa na wielkoszlemowe zwycięstwo bezpowrotnie minęła. Ivanišević wypadł z czołowej setki rankingu światowego, kontuzjowane ramię, dzięki któremu w całej karierze zaserwował kilkanaście tysięcy asów, wciąż bolało i wymagało operacji. Grał dalej i przegrywał w fatalnym stylu. Mówił, że za taką grę powinno się go zamknąć albo rozstrzelać.

W 2001 organizatorzy Wimbledonu przyznali mu za dawne zasługi "dziką kartę". Stoczył tam kilka zaciętych spotkań, a że na kortach odprawiał misterium - całował piłki, którymi serwował asy, przekomarzał się sam ze sobą, klękał po zwycięstwie, to na jego mecze i konferencje prasowe waliły tłumy. Wyeliminował kolejno Fredrika Jonssona, Carlosa Moyę, Andy'ego Roddicka, Grega Rusedskiego, Marata Safina i w półfinale faworyta gospodarzy Tima Henmana. Odniósł również końcowy sukces, pokonując w pięciu setach Patricka Raftera. Mecz finałowy, ze względu na warunki atmosferyczne, odbył się nie w niedzielę, a w poniedziałek i zakończył się po dramatycznej 5-setowej batalii. Na trybunach zasiedli głównie kibice obu tenisistów, co sprawiło, że było kolorowo, niezwykle głośno, z pogwałceniem tradycyjnego kibicowania na Wimbledonie. Dzięki temu triumfowi Ivanišević zagrał w kończącym sezon turnieju Masters.

Kontuzja uniemożliwiła mu występ w obronie tytułu w kolejnym sezonie, również w 2003 roku zabrakło Ivaniševica na Wimbledonie. Przed turniejem w 2004, nękany od kilku sezonów kontuzjami, zapowiedział, że kończy karierę. Zdołał dotrzeć do trzeciej rundy, pokonując Rosjanina Michaiła Jużnego oraz Filippo Volandriego. Uległ byłemu mistrzowi Wimbledonu, Lleytonowi Hewittowi w 1/16 finału.

Goran Ivanišević odniósł 22 turniejowe zwycięstwa w grze pojedynczej. Wygrywał m.in. znane turnieje, jak Sztokholm (1992), Paryż (hala Bercy, 1993), Kitzbuehel (1994), Wiedeń (1997). W 1995 roku zdobył Puchar Wielkiego Szlema (w 1996 był finalistą turnieju) - imprezę komercyjną, rozgrywaną poza cyklem zawodowym ATP, dla najlepszych graczy z czterech wielkoszlemowych turniejów roku. Kilkakrotnie kwalifikował się do turnieju Masters.

Reprezentował Jugosławię i Chorwację na igrzyskach olimpijskich w 1988, 1992, 1996 i 2000. Był brązowym medalistą w grze pojedynczej i podwójnej (z Goranem Prpiciem) w 1992. Był także chorążym swoich ekip olimpijskich w Seulu i Barcelonie. W 1990 z Prpiciem i Živojinoviciem zdobył Drużynowy Puchar Świata. W 1996, występując z Ivą Majoli, zdobył Puchar Hopmana. Wielokrotnie reprezentował kraj w Pucharze Davisa w singlu i deblu. Już po zakończeniu kariery znalazł się w reprezentacji powołanej na pierwszy w historii Chorwacji finał Pucharu Davisa w grudniu 2005, jednak w decydującym, zwycięskim meczu przeciwko Słowacji nie wystąpił.

W swoim kraju cieszył się, i wciąż cieszy, ogromną popularnością.

Finały w turniejach wielkoszlemowych w grze pojedynczej[edytuj | edytuj kod]

Mistrz[edytuj | edytuj kod]

Rok Turniej Nawierzchnia Finalista Wynik
2001 Wielka Brytania Wimbledon 2001 trawiasta Australia Patrick Rafter 6:3, 3:6, 6:3, 2:6, 9:7

Finalista[edytuj | edytuj kod]

Rok Turniej Nawierzchnia Mistrz Wynik
1992 Wielka Brytania Wimbledon 1992 trawiasta Stany Zjednoczone Andre Agassi 7:6, 4:6, 4:6, 6:1, 4:6
1994 Wielka Brytania Wimbledon 1994 trawiasta Stany Zjednoczone Pete Sampras 6:7, 6:7, 0:6
1998 Wielka Brytania Wimbledon 1998 trawiasta Stany Zjednoczone Pete Sampras 7:6, 6:7, 4:6, 6:3, 2:6

Finały w turniejach ATP w grze pojedynczej[edytuj | edytuj kod]

Mistrz[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Turnieje wielkoszlemowe 1
Masters Cup 0
Puchar Wielkiego Szlema 1
ATP Masters Series 2
ATP World Tour 18
Lp. Rok Turniej Nawierzchnia Finalista Wynik
1. 1990 Niemcy Stuttgart ziemna Argentyna Guillermo Pérez Roldán 6:7, 6:1, 6:4, 7:6
2. 1991 Wielka Brytania Manchester trawiasta Stany Zjednoczone Pete Sampras 6:4, 6:4
3. 1992 Australia Adelaide twarda Szwecja Christian Bergström 1:6, 7:6, 6:4
4. 1992 Niemcy Stuttgart dywanowa Szwecja Stefan Edberg 6:7, 6:3, 6:4, 6:4
5. 1992 Australia Sydney twarda Szwecja Stefan Edberg 6:4, 6:2, 6:4
6. 1992 Szwecja Sztokholm dywanowa Francja Guy Forget 7:6, 4:6, 7:6, 6:2
7. 1993 Rumunia Bukareszt ziemna Rosja Andriej Czerkasow 6:2, 7:6
8. 1993 Austria Wiedeń dywanowa Austria Thomas Muster 4:6, 6:4, 6:4, 7:6
9. 1993 Francja Paryż dywanowa Ukraina Andrij Medwediew 6:4, 6:2, 7:6
10. 1994 Austria Kitzbühel ziemna Francja Fabrice Santoro 6:2, 4:6, 4:6, 6:3, 6:2
11. 1994 Japonia Tokio dywanowa Stany Zjednoczone Michael Chang 6:4, 6:4
12. 1995 Niemcy Puchar Wielkiego Szlema, Monachium dywanowa Stany Zjednoczone Todd Martin 7:6, 6:3, 6:4
13. 1996 Chorwacja Zagrzeb dywanowa Francja Cédric Pioline 3:6, 6:3, 6:2
14. 1996 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj twarda Hiszpania Albert Costa 6:4, 6:3
15. 1996 Włochy Mediolan dywanowa Szwajcaria Marc Rosset 6:3, 7:6
16. 1996 Holandia Rotterdam dywanowa Rosja Jewgienij Kafielnikow 6:4, 3:6, 6:3
17. 1996 Rosja Moskwa dywanowa Rosja Jewgienij Kafielnikow 3:6, 6:1, 6:3
18. 1997 Chorwacja Zagrzeb dywanowa Wielka Brytania Greg Rusedski 7:6, 4:6, 7:6
19. 1997 Włochy Mediolan dywanowa Hiszpania Sergi Bruguera 6:2, 6:2
20. 1997 Austria Wiedeń dywanowa Wielka Brytania Greg Rusedski 3:6, 6:7, 7:6, 6:2, 6:3
21. 1998 Chorwacja Split dywanowa Wielka Brytania Greg Rusedski 7:6, 7:6
22. 2001 Wielka Brytania Wimbledon 2001 trawiasta Australia Patrick Rafter 6:3, 3:6, 6:3, 2:6, 9:7

Finalista[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Turnieje wielkoszlemowe 3
Masters Cup 0
Puchar Wielkiego Szlema 1
ATP Masters Series 5
ATP World Tour 18
Lp. Rok Turniej Nawierzchnia Mistrz Wynik
1. 1989 Włochy Florencja ziemna Argentyna Horacio de la Peña 4:6, 3:6
2. 1990 Chorwacja Umag ziemna Chorwacja Goran Prpić 3:6, 6:4, 4:6
3. 1990 Stany Zjednoczone Long Island twarda Szwecja Stefan Edberg 6:7, 3:6
4. 1990 Francja Bordeaux ziemna Francja Guy Forget 4:6, 3:6
5. 1990 Szwajcaria Bazylea dywanowa Stany Zjednoczone John McEnroe 7:6, 6:4, 6:7, 3:6, 4:6
6. 1991 Stany Zjednoczone New Haven twarda Czechy Petr Korda 4:6, 2:6
7. 1992 Włochy Mediolan dywanowa Włochy Omar Camporese 6:3, 3:6, 4:6
8. 1992 Wielka Brytania Wimbledon 1992 trawiasta Stany Zjednoczone Andre Agassi 7:6, 4:6, 4:6, 6:1, 4:6
9. 1993 KatarAd-Dauha twarda Niemcy Boris Becker 6:7, 6:4, 5:7
10. 1993 Włochy Rzym ziemna Stany Zjednoczone Jim Courier 1:6, 3:6, 2:6
11. 1993 Szwecja Sztokholm dywanowa Niemcy Michael Stich 6:4, 6:7, 6:7, 2:6
12. 1994 Niemcy Stuttgart dywanowa Szwecja Stefan Edberg 6:4, 4:6, 2:6, 2:6
13. 1994 Wielka Brytania Wimbledon 1994 trawiasta Stany Zjednoczone Pete Sampras 6:7, 6:7, 0:6
14. 1994 Rumunia Bukareszt ziemna Argentyna Franco Davín 2:6, 4:6
15. 1994 Szwecja Sztokholm dywanowa Niemcy Boris Becker 6:4, 4:6, 3:6, 6:7
16. 1995 Niemcy Hamburg ziemna Ukraina Andrij Medwediew 3:6, 2:6, 1:6
17. 1996 Australia Sydney twarda Stany Zjednoczone Todd Martin 7:5, 3:6, 4:6
18. 1996 Belgia Antwerpia dywanowa Niemcy Michael Stich 3:6, 2:6, 6:7
19. 1996 Stany Zjednoczone Miami twarda Stany Zjednoczone Andre Agassi 0:3 krecz
20. 1996 Stany Zjednoczone Indianapolis twarda Stany Zjednoczone Pete Sampras 6:7, 5:7
21. 1996 Niemcy Puchar Wielkiego Szlema, Monachium dywanowa Niemcy Boris Becker 3:6, 4:6, 4:6
22. 1997 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj twarda Austria Thomas Muster 5:7, 6:7
23. 1997 Wielka Brytania Queen's Club trawiasta Australia Mark Philippoussis 5:7, 3:6
24. 1998 Wielka Brytania Wimbledon 1998 trawiasta Stany Zjednoczone Pete Sampras 7:6, 6:7, 4:6, 6:3, 2:6
25. 1998 Stany Zjednoczone New Haven twarda Słowacja Karol Kučera 4:6, 7:5, 2:6
26. 1998 Chińska Republika Ludowa Szanghaj dywanowa Stany Zjednoczone Michael Chang 6:4, 1:6, 2:6
27. 1998 Rosja Moskwa dywanowa Rosja Jewgienij Kafielnikow 6:7, 6:7

Finały w turniejach ATP w grze podwójnej[edytuj | edytuj kod]

Mistrz[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Turnieje wielkoszlemowe 0
Masters Cup 0
ATP Masters Series 1
ATP World Tour 8
Lp. Rok Turniej Nawierzchnia Partner Finaliści Wynik
1. 1988 Niemcy Frankfurt dywanowa Niemcy Rudiger Haas Wielka Brytania Jeremy Bates
Holandia Tom Nijssen
1:6, 7:5, 6:3
2. 1991 Włochy Mediolan dywanowa Włochy Omar Camporese Czechy Cyril Suk
Holandia Tom Nijssen
6:4, 7:6
3. 1991 Włochy Rzym ziemna Włochy Omar Camporese Australia Laurie Warder
Stany Zjednoczone Luke Jensen
6:2, 6:3
4. 1991 Wielka Brytania Manchester trawiasta Włochy Omar Camporese Wielka Brytania Andrew Castle
Wielka Brytania Nick Brown
6:4, 6:3
5. 1992 Australia Adelaide twarda Szwajcaria Marc Rosset Australia Mark Kratzmann
Australia Jason Stoltenberg
7:6, 7:6
6. 1995 Francja Bordeaux twarda Chorwacja Saša Hiršzon Szwecja Henrik Holm
Wielka Brytania Danny Sapsford
6:3, 6:4
7. 1996 Włochy Mediolan dywanowa Włochy Andrea Gaudenzi Szwajcaria Jakob Hlasek
Francja Guy Forget
6:4, 7:5
8. 1997 Chorwacja Zagrzeb dywanowa Chorwacja Saša Hiršzon Republika Południowej Afryki Brent Haygarth
Stany Zjednoczone Mark Keil
6:4, 6:3
9. 1997 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj twarda Holandia Sander Groen Australia Sandon Stolle
Czechy Cyril Suk
7:6, 6:3

Finalista[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Turnieje wielkoszlemowe 2
Masters Cup 0
ATP Masters Series 0
ATP World Tour 8
Lp. Rok Turniej Nawierzchnia Partner Mistrzowie Wynik
1. 1989 Włochy Palermo ziemna Włochy Diego Nargiso Niemcy Peter Ballauff
Niemcy Rudiger Haas
2:6, 7:6, 4:6
2. 1990 Belgia Bruksela dywanowa Węgry Balázs Taróczy Hiszpania Emilio Sánchez
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Slobodan Živojinović
5:7, 3:6
3. 1990 Francja French Open 1990 ziemna Czechy Petr Korda Hiszpania Sergio Casal
Hiszpania Emilio Sánchez
5:7, 3:6
4. 1990 Stany Zjednoczone New Haven twarda Czechy Petr Korda Stany Zjednoczone Jeff Brown
Stany Zjednoczone Scott Melville
5:7, 6:7
5. 1991 Niemcy Stuttgart ziemna Włochy Omar Camporese Australia Wally Masur
Hiszpania Emilio Sánchez
6:2, 3:6, 4:6
6. 1992 Wielka Brytania Queen's Club trawiasta Włochy Diego Nargiso Australia John Fitzgerald
Szwecja Anders Järryd
6:7, 6:2, 14:16
7. 1995 Hiszpania Barcelona ziemna Włochy Andrea Gaudenzi Stany Zjednoczone Trevor Kronemann
Australia David Macpherson
2:6, 4:6
8. 1995 Stany Zjednoczone Los Angeles twarda Chorwacja Saša Hiršzon Republika Południowej Afryki Brent Haygarth
Stany Zjednoczone Kent Kinnear
4:6, 5:7
9. 1999 Francja French Open 1999 ziemna Stany Zjednoczone Jeff Tarango Indie Mahesh Bhupathi
Indie Leander Paes
2:6, 5:7
10. 1999 Stany Zjednoczone Los Angeles twarda Stany Zjednoczone Brian MacPhie Zimbabwe Byron Black
Republika Południowej Afryki Wayne Ferreira
2:6, 6:7

Osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Turniej 1988 1989 1990 1991 1992 1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 Wygrane
Australia Australian Open QF 1R 3R 2R QF 1R 3R QF 1R 2R 2R 0
Francja French Open 4R QF 2R QF 3R QF 1R 4R 1R 1R 1R 1R 0
Wielka Brytania Wimbledon 1R 2R SF 2R F 3R F SF QF 2R F 4R 1R W 3R 1
Stany Zjednoczone US Open 2R 3R 4R 3R 2R 1R 1R SF 1R 4R 3R 1R 3R 0

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Turniej 1989 1990 1991 1992 1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 Wygrane
Australia Australian Open 1R 2R 1R 1R 2R 1R 1R 1R 0
Francja French Open 3R F 2R 1R QF 1R 1R F 2R 0
Wielka Brytania Wimbledon 3R 1R 2R 1R 3R 0
Stany Zjednoczone US Open 3R 2R 2R 2R 2R 2R QF 1R 1R 0

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]