Andriej Czerkasow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andriej Czerkasow
Andriej Czerkasow
Państwo  Rosja
Miejsce zamieszkania Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia 4 lipca 1970
Ufa
Wzrost 180 cm
Masa ciała 75 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1988
Zakończenie kariery 2000
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 2
Najwyżej w rankingu 13 (10 czerwca 1991)
Australian Open QF (1990)
Roland Garros QF (1992)
Wimbledon 1R (1989–1994)
US Open QF (1990)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 141 (3 sierpnia 1998)
Australian Open 1R (1991)
Dorobek medalowy

Andriej Giennadijewicz Czerkasow, ros. Андре́й Генна́диевич Черка́сов (ur. 4 lipca 1970 w Ufie) – rosyjski tenisista, zwycięzca turniejów zawodowych w grze pojedynczej, medalista olimpijski, reprezentant w Pucharze Davisa.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Czerkasow był zawodnikiem praworęcznym, z bekhendem oburęcznym, najlepiej czującym się na linii końcowej. Nie dysponował silnym, kończącym uderzeniem, grę opierał na regularności.

Czerkasow należał do światowej czołówki juniorów, osiągając w 1987 roku finał US Open juniorów, który przegrał z Davidem Wheatonem. W tymże roku został sklasyfikowany na 3. miejscu rankingu światowego juniorów.

W latach 1988–2000 występował jako tenisista zawodowy.

W grze pojedynczej zwyciężył w 2 turniejach o randze ATP World Tour oraz awansował do 4 finałów. W zawodach wielkoszlemowych awansował do ćwierćfinałów Australian Open (1990), French Open (1992) oraz US Open (1990). Na Wimbledonie startował 6 razy i za każdym odpadał w I rundzie.

W deblu tenisista rosyjski doszedł do 2 finałów.

Ze względu na sytuację polityczną Czerkasowowi przyszło startować w barwach trzech reprezentacji – ZSRR, Wspólnoty Niepodległych Państw i wreszcie Rosji. W Pucharze Davisa debiutował w 1988 roku i do 1993 roku pozostawał regularnym reprezentantem, by później zaliczyć jeszcze występ w 1997 i pożegnalny start w 2000 roku. Miał na koncie w ramach tych rozgrywek zwycięstwa m.in. nad Markiem Koevermansem, Marcem Rossetem czy Sergim Bruguerą. Łącznie odniósł 17 zwycięstw przy 13 porażkach, z czego w grze pojedynczej wygrał 14 pojedynków, a 9 przegrał.

W 1992 roku Rosjanin zdobył brązowy medal podczas igrzysk olimpijskich w Barcelonie. Pokonał wówczas m.in. Pete'a Samprasa (mimo prowadzenia rywala 2:0 w setach), w ćwierćfinale Jaime'ego Oncinsa, a uległ Jordiemu Arrese. Przegrany półfinał był równoznaczny z brązowym medalem, nie rozgrywano wówczas meczu o 3. miejsce.

W rankingu gry pojedynczej Czerkasow najwyżej był na 13. miejscu (10 czerwca 1991), a w klasyfikacji gry podwójnej na 141. pozycji (3 sierpnia 1998).

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Nazwa
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
ATP Tour World Championships
ATP Super 9
ATP Championship Series
ATP World Series

Gra pojedyncza (2–4)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 15 stycznia 1989 Sydney Twarda Stany Zjednoczone Aaron Krickstein 4:6, 2:6
Zwycięzca 1. 11 listopada 1990 Moskwa Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Tim Mayotte 6:2, 6:1
Finalista 2. 17 lutego 1991 Bruksela Dywanowa (hala) Francja Guy Forget 3:6, 5:7, 6:3, 6:7
Zwycięzca 2. 10 listopada 1991 Moskwa Dywanowa (hala) Szwajcaria Jakob Hlasek 7:6(2), 3:6, 7:6(5)
Finalista 3. 17 maja 1993 Bolonia Ceglana Hiszpania Jordi Burillo 6:7(4), 7:6(7), 1:6
Finalista 4. 19 września 1993 Bukareszt Ceglana Chorwacja Goran Ivanišević 2:6, 6:7(5)

Gra podwójna (0–2)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 20 maja 1990 Umag Ceglana Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Andriej Olchowski Czechosłowacja Vojtěch Flégl
Czechosłowacja Daniel Vacek
4:6, 4:6
Finalista 2. 10 listopada 1991 Moskwa Dywanowa (hala) Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Aleksandr Wołkow Niemcy Eric Jelen
Niemcy Carl-Uwe Steeb
4:6, 6:7

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]