Yanina Wickmayer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Yanina Wickmayer
Yanina Wickmayer
Państwo  Belgia
Miejsce zamieszkania Deurne, Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia 20 października 1989
Lier
Wzrost 182 cm
Masa ciała 68 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2004
Zakończenie kariery aktywna
Trener Marc Wickmayer
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 3 WTA, 10 ITF
Najwyżej w rankingu 12 (19 kwietnia 2010)
Australian Open 4R (2010)
Roland Garros 3R (2010, 2011)
Wimbledon 4R (2011)
US Open SF (2009)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 1 WTA, 8 ITF
Najwyżej w rankingu 71 (15 lutego 2010)
Australian Open 2R (2010, 2013)
Roland Garros 1R (2008, 2012, 2014)
Wimbledon 2R (2009, 2013)
US Open 1R (2009, 2013, 2014)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Yanine Wickmayer (ur. 20 października 1989 w Lierze) – belgijska tenisistka.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Jest tenisistką praworęczną z oburęcznym backhandem. Jest jedną z najwyżej klasyfikowanych belgijskich tenisistek w rankingu WTA. Ma na swoim koncie osiem zwycięstw singlowych i siedem deblowych w zawodach ITF. Od 2007 roku jest reprezentantką Belgii w Pucharze Federacji. Do jej największych sukcesów w Pucharze Federacji należy zwycięstwo z Ukrainką Aloną Bondarenko. Swój debiut w turnieju wielkoszlemowym odnotowała w 2008 roku podczas French Open, gdzie przegrała już w pierwszej rundzie. Najlepszy wynik w turnieju Wielkiego Szlema odniosła w 2009 roku podczas US Open, gdy doszła do półfinału, w którym uległa Caroline Wozniacki 6:3, 6:3

Pierwsze zwycięstwo w cyklu WTA Tour odniosła podczas turnieju Estoril Open 2009, pokonując w finale Rosjankę Jekaterinę Makarową 7:5, 6:2. Drugi wygrany turniej rangi WTA Tour miał miejsce w tym samym roku w Linz. Natomiast kolejny triumf odniosła na początku 2010 roku w ASB Classic, gdzie w finale pokonała wyżej notowaną Flavię Pennettę.

W końcu sezonu 2009 została ukarana przez własną federację roczną dyskwalifikacją za unikanie kontroli antydopingowej. Z pozwem przeciw temu orzeczeniu zwróciła się do belgijskiego sądu, który zawiesił wykonanie nałożonej kary do momentu rozpoznania skargi.

Turnieje WTA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International
do
2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V
WTA Challenger Tour

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 1. 9 czerwca 2008 Birmingham Trawiasta Ukraina Kateryna Bondarenko 6:7(7), 6:3, 6:7(4)
Zwyciężczyni 1. 8 maja 2009 Estoril Ceglana Rosja Jekatierina Makarowa 7:5, 6:2
Finalistka 2. 20 czerwca 2009 ’s-Hertogenbosch Trawiasta Tajlandia Tamarine Tanasugarn 3:6, 5:7
Zwyciężczyni 2. 18 października 2009 Linz Twarda (hala) Czechy Petra Kvitová 6:3, 6:4
Zwyciężczyni 3. 9 stycznia 2010 Auckland Twarda Włochy Flavia Pennetta 6:3, 6:2
Finalistka 3. 8 stycznia 2011 Auckland Twarda Węgry Gréta Arn 3:6, 3:6
Finalistka 4. 15 stycznia 2012 Hobart Twarda Niemcy Mona Barthel 1:6, 2:6
Finalistka 5. 17 czerwca 2012 Bad Gastein Ceglana Francja Alizé Cornet 5:7, 6:7(1)
Finalistka 6. 5 stycznia 2013 Auckland Twarda Polska Agnieszka Radwańska 4:6, 4:6
Finalistka 7. 10 listopada 2013 Tajpej Dywanowa (hala) Belgia Alison Van Uytvanck 4:6, 2:6

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1. 19 czerwca 2009 ’s-Hertogenbosch Trawiasta Holandia Michaëlla Krajicek Włochy Sara Errani
Włochy Flavia Pennetta
4:6, 7:5, 11–13
Zwyciężczyni 1. 20 października 2013 Luksemburg Twarda (hala) Liechtenstein Stephanie Vogt Niemcy Kristina Barrois
Francja Laura Thorpe
7:6(2), 6:4

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]