Yanina Wickmayer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Yanina Wickmayer
Yanina Wickmayer
Państwo  Belgia
Miejsce zamieszkania Deurne, Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia 20 października 1989
Lier
Wzrost 182 cm
Masa ciała 68 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2004
Zakończenie kariery aktywna
Trener Marc Wickmayer
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 3 WTA, 10 ITF
Najwyżej w rankingu 12 (19 kwietnia 2010)
Australian Open 4R (2010, 2015)
Roland Garros 3R (2010, 2011)
Wimbledon 4R (2011)
US Open SF (2009)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 1 WTA, 8 ITF
Najwyżej w rankingu 71 (15 lutego 2010)
Australian Open 2R (2010, 2013)
Roland Garros 1R (2008, 2012, 2014)
Wimbledon 2R (2009, 2013)
US Open 1R (2009, 2013, 2014)
Strona internetowa

Yanine Wickmayer (ur. 20 października 1989 w Lierze) – belgijska tenisistka.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Jest tenisistką praworęczną z oburęcznym backhandem. Jest jedną z najwyżej klasyfikowanych belgijskich tenisistek w rankingu WTA. Ma na swoim koncie osiem zwycięstw singlowych i siedem deblowych w zawodach ITF. Od 2007 roku jest reprezentantką Belgii w Pucharze Federacji. Do jej największych sukcesów w Pucharze Federacji należy zwycięstwo z Ukrainką Aloną Bondarenko. Swój debiut w turnieju wielkoszlemowym odnotowała w 2008 roku podczas French Open, gdzie przegrała już w pierwszej rundzie. Najlepszy wynik w turnieju Wielkiego Szlema odniosła w 2009 roku podczas US Open, gdy doszła do półfinału, w którym uległa Caroline Wozniacki 6:3, 6:3

Pierwsze zwycięstwo w cyklu WTA Tour odniosła podczas turnieju Estoril Open 2009, pokonując w finale Rosjankę Jekaterinę Makarową 7:5, 6:2. Drugi wygrany turniej rangi WTA Tour miał miejsce w tym samym roku w Linz. Natomiast kolejny triumf odniosła na początku 2010 roku w ASB Classic, gdzie w finale pokonała wyżej notowaną Flavię Pennettę.

W końcu sezonu 2009 została ukarana przez własną federację roczną dyskwalifikacją za unikanie kontroli antydopingowej. Z pozwem przeciw temu orzeczeniu zwróciła się do belgijskiego sądu, który zawiesił wykonanie nałożonej kary do momentu rozpoznania skargi.

Turnieje WTA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International
do
2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V
WTA Challenger Tour

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 1. 9 czerwca 2008 Birmingham Trawiasta Ukraina Kateryna Bondarenko 6:7(7), 6:3, 6:7(4)
Zwyciężczyni 1. 8 maja 2009 Estoril Ceglana Rosja Jekatierina Makarowa 7:5, 6:2
Finalistka 2. 20 czerwca 2009 ’s-Hertogenbosch Trawiasta Tajlandia Tamarine Tanasugarn 3:6, 5:7
Zwyciężczyni 2. 18 października 2009 Linz Twarda (hala) Czechy Petra Kvitová 6:3, 6:4
Zwyciężczyni 3. 9 stycznia 2010 Auckland Twarda Włochy Flavia Pennetta 6:3, 6:2
Finalistka 3. 8 stycznia 2011 Auckland Twarda Węgry Gréta Arn 3:6, 3:6
Finalistka 4. 15 stycznia 2012 Hobart Twarda Niemcy Mona Barthel 1:6, 2:6
Finalistka 5. 17 czerwca 2012 Bad Gastein Ceglana Francja Alizé Cornet 5:7, 6:7(1)
Finalistka 6. 5 stycznia 2013 Auckland Twarda Polska Agnieszka Radwańska 4:6, 4:6
Finalistka 7. 10 listopada 2013 Tajpej Dywanowa (hala) Belgia Alison Van Uytvanck 4:6, 2:6

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1. 19 czerwca 2009 ’s-Hertogenbosch Trawiasta Holandia Michaëlla Krajicek Włochy Sara Errani
Włochy Flavia Pennetta
4:6, 7:5, 11–13
Zwyciężczyni 1. 20 października 2013 Luksemburg Twarda (hala) Liechtenstein Stephanie Vogt Niemcy Kristina Barrois
Francja Laura Thorpe
7:6(2), 6:4

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]