Alizé Cornet

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Alizé Cornet
Alizé Cornet
Państwo  Francja
Miejsce zamieszkania Nicea
Data i miejsce urodzenia 22 stycznia 1990
Nicea
Wzrost 173 cm
Masa ciała 60 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2006
Zakończenie kariery aktywna
Trener Laurent Orsini
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 4 WTA, 3 ITF
Najwyżej w rankingu 11 (2 lutego 2009)
Australian Open 4R (2009)
Roland Garros 3R (2008, 2013)
Wimbledon 4R (2014)
US Open 3R (2007, 2013)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 2 WTA, 3 ITF
Najwyżej w rankingu 59 (7 marca 2011)
Australian Open 3R (2014)
Roland Garros 1R (2006, 2007, 2011–2014)
Wimbledon 2R (2013, 2014)
US Open 2R (2013)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Alizé Cornet (ur. 22 stycznia 1990 w Nicei) − francuska tenisistka, mistrzyni juniorskiego Roland Garros w grze pojedynczej, zdobywczyni Pucharu Hopmana w 2014 roku. Reprezentantka kraju w Pucharze Federacji. Jest tenisistką praworęczną z oburęcznym bekhendem.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Cornet treningi tenisowe rozpoczęła w wieku czterech lat. W kwietniu 2003 rozpoczęła występy w gronie juniorek, początkowo bez żadnych sukcesów. W styczniu 2005 w Hamburgu osiągnęła finał, ustalając swój najlepszy wynik wówczas w karierze. Następnie była w finale mistrzostw Czech, jednak uległa tam Agnieszce Radwańskiej. Od kwietnia zaczęła być rozpoznawalna w rozgrywkach do lat osiemnastu i regularnie wygrywała turnieje (w tym między innymi Banana Bowl). Jej dwa ostatnie starty juniorskie to turnieje wielkoszlemowe. Podczas Australian Open 2007 doszła do półfinału, nie dając rady dominatorce z Rosji, Anastasiji Pawluczenkowej. Jednak na własnych kortach Rolanda Garrosa była już bezkonkurencyjna. W finale ograła Kolumbijkę Marianę Duque Mariño 4:6, 6:1, 6:0. Po tym triumfie została ósmą rakietą rankingu młodszych zawodniczek.

Od 2004 roku uczestniczyła w rozgrywkach kobiecych Międzynarodowej Federacji Tenisowej, początkowo nie odnosząc żadnych sukcesów. W maju 2005 została dostrzeżona i organizatorzy wielkoszlemowego Roland Garros przyznali jej dziką kartę, uprawniającą do startu w imprezie głównej. Był to jej debiut w profesjonalnych rozgrywkach. W pierwszej rundzie wyeliminowała Rosjankę Alinę Żydkową, ale zaraz potem uległa swojej utytułowanej rodaczce, Amélie Mauresmo.

Wkrótce młodziutka gwiazda z Nicei zagościła w Polsce w niewielkim turnieju w Toruniu. Przegrała tam w ćwierćfinale z Joanną Sakowicz. Po paśmie nieudanych występów powróciła w wielkim stylu we włoskim Bari, gdzie odniosła zwycięstwo. Na liście jej pokonanych znalazły się Karolina Kosińska i Tathiana Garbin. Najlepsza była również w Padwie, wzbogacając swój dorobek o kolejny puchar.

W styczniu 2007 przeszła eliminacje do zawodowego Australian Open (w trzeciej rundzie wygrała z Kateryną Bondarenko), jednak w głównej drabince trafiła na Danielę Hantuchovą i łatwo z nią przegrała. W Paryżu w turnieju halowym również grała krótko, została pokonana przez swoją rodaczkę, Tatianę Golovin. W dalszej części roku regularnie przechodziła eliminacje do imprez WTA, kontynuując swoją wspinaczkę rankingową. Podczas US Open odniosła cenne wygrane nad Samanthą Stosur i Caroline Wozniacki. Uległa dopiero Jelenie Janković.

Nieudanie rozpoczęła rok 2008, przegrywając we wczesnych fazach zawodów. Przełom nastąpił w Acapulco, gdzie Francuzka awansowała do pierwszego w karierze profesjonalnej finału. Pokonała między innymi Jelenę Kostanić Tošić. W decydującym spotkaniu uległa Flavii Pennetcie 0:6, 6:4, 1:6. Podczas imprezy w amerykańskim Amelia Island, występując jako 48 zawodniczka rankingu światowego, doszła do półfinału, pokonując Virginie Razzano w 1/4 finału. Podczas kolejnego turnieju na amerykańskiej, zielonej mączce Alizé doszła również do 1/2 finału ulegając Serenie Williams 5:7, 3:6.

Bardzo udany występ zaliczyła na kortach w Rzymie dochodząc aż do finału, przy czym trzeba zaznaczyć, że do turnieju głównego dostała się z eliminacji. Na tej imprezie pokonała m.in. Francescę Schiavone w II rundzie, Swietłanę Kuzniecową w III czy Annę Czakwetadze w 1/2 finału, a Serena Williams oddała na jej korzyść mecz ćwierćfinałowy. W finale uległa Serbce Jelenie Janković 2:6, 2:6. Na French Open uległa Agnieszce Radwańskiej w trzeciej rundzie. Na turniejach trawiastych w Eastbourne i Londynie odpadła w pierwszej rundzie.

Następnie wzięła udział w turnieju trzeciej kategorii w Budapeszcie, Gaz de France Budapest Grand Prix. Była rozstawiona z numerem 2. W pierwszej rundzie otrzymała wolny los. W drugiej pokonała Słowaczkę Magdalénę Rybárikovą 6:2, 6:2. Następny mecz z Anną-Leną Grönefeld z Niemiec wygrała 6:2, 6:3. Półfinałowa przeciwniczka Gréta Arn zdołała jej ugrać tylko po gemie w obu setach. Dzięki temu zwycięstwu Cornet po raz trzeci w sezonie znalazła się w finale turnieju WTA w grze pojedynczej. Finałowa przeciwniczka Andreja Klepač również nie zdołała wygrać seta z Francuzką. Tym samym Alizé wygrała swój pierwszy turniej wynikiem 7:6(5), 6:3 i awansowała na 18. miejsce w rankingu WTA. W tej imprezie wzięła też udział w grze deblowej w parze z Janette Husárovą i osiągnęła ten sam rezultat – wygraną w finale przeciw parze Vanessa Henke-Raluca Olaru wynikiem 6:7(5), 6:1, 10-6.

W 2012 roku wygrała turniej w Bad Gastein, pokonując w finale Yaninę Wickmayer 7:5, 7:6(1). W maju 2013 roku awansowała do finału zawodów w Strasburgu, w którym pokonała Lucie Hradecką 7:6(4), 6:0.

Sezon 2014 rozpoczęła od zwycięstwa w parze z Jo-Wilfriedem Tsongą w Pucharze Hopmana. W finale mikst pokonał Agnieszkę Radwańską i Grzegorza Panfila stosunkiem 2:1. W lutym zanotowała finał w Dubaju, w którym uległa Venus Williams 3:6, 0:6. Kolejne singlowe zwycięstwo osiągnęła w Katowicach, gdzie triumfowała w meczu mistrzowskim z Camilą Giorgi 7:6(3), 5:7, 7:5.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jej rodzice noszą imiona Patricia i Francis. Jej brat Sébastien, z wykształcenia lekarz, pełni też funkcję menedżera Cornet.

Turnieje WTA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International
do
2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 1. 2 marca 2008 Acapulco Ceglana Włochy Flavia Pennetta 0:6, 6:4, 1:6
Finalistka 2. 18 maja 2008 Rzym Ceglana Serbia Jelena Janković 2:6, 2:6
Zwyciężczyni 1. 13 lipca 2008 Budapeszt Ceglana Słowenia Andreja Klepač 7:6(5), 6:3
Finalistka 3. 26 maja 2012 Strasburg Ceglana Włochy Francesca Schiavone 4:6, 4:6
Zwyciężczyni 2. 17 czerwca 2012 Bad Gastein Ceglana Belgia Yanina Wickmayer 7:5, 7:6(1)
Zwyciężczyni 3. 25 maja 2013 Strasburg Ceglana Czechy Lucie Hradecká 7:6(4), 6:0
Finalistka 4. 22 lutego 2014 Dubaj Twarda Stany Zjednoczone Venus Williams 3:6, 0:6
Zwyciężczyni 4. 13 kwietnia 2014 Katowice Twarda (hala) Włochy Camila Giorgi 7:6(3), 5:7, 7:5

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 13 lipca 2008 Budapeszt Ceglana Słowacja Janette Husárová Rumunia Raluca Olaru
Niemcy Vanessa Henke
6:7(5), 6:1, 10–6
Zwyciężczyni 2. 22 maja 2010 Strasburg Ceglana Stany Zjednoczone Vania King Rosja Ałła Kudriawcewa
Australia Anastasija Rodionowa
3:6, 6:4, 10–7
Finalistka 1. 27 sierpnia 2011 Dallas Twarda Francja Pauline Parmentier Włochy Alberta Brianti
Rumunia Sorana Cîrstea
5:7, 3:6

Historia występów w Wielkim Szlemie[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014
Australian Open A 1R 1R 2R 4R 1R 3R 1R 2R 3R
French Open 2R 2R 1R 3R 2R 1R 2R 1R 3R 2R
Wimbledon A A 2R 1R 1R 1R 1R 2R 3R 4R
US Open A A 3R 3R 2R 1R 2R 2R 3R

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]