Zucchero

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zucchero
Zucchero 01.JPG
Zucchero na festiwalu w Skanderborg, Dania, sierpień 2007
Imię i nazwisko Adelmo Fornaciari
Pseudonim Zucchero (w języku włoskim cukier)
Data urodzenia 25 września 1955
Pochodzenie Roncocesi, Reggio nell'Emilia,  Włochy
Instrument gitara
Gatunek Blues
Rock
Pop
Funky
Soul
R&B
Zawód wokalista
Aktywność od 1971
Wytwórnia płytowa Polydor / Universal Music Group
Liczba albumów 23
Strona internetowa
Zucchero 03.JPG

Adelmo Fornaciari, Zucchero (ur. 25 września 1955 w Roncocesi k. Reggio nell'Emilia), włoski piosenkarz. Jego pseudonim w języku polskim oznacza "cukier" lub "słodziutki".

Przed publicznością zadebiutował w 1982 roku na Festiwalu w Sanremo piosenką Una notte che vola via, dzięki której znalazł się w finale. W 2003 roku wystąpił na Festiwalu w Sopocie.

Jego pierwszym przebojem była piosenka Senza una donna, nagrana w duecie z Paulem Youngiem.

W kwietniu 1992 roku wraz z wieloma innymi artystami wziął udział w koncercie The Freddie Mercury Tribute Concert na stadionie Wembley w Londynie.

Na płycie z 2004 roku towarzyszyli mu: Miles Davis, Paul Young, Sheryl Crow, Dolores O'Riordan (The Cranberries), B.B. King, John Lee Hooker, Brian May oraz Sting.

W roku 2000 nagrał na płycie Moment Of Glory wraz z zespołem Scorpions symfoniczną wersję piosenki Send Me An Angel.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Zucchero, określany jako włoski Joe Cocker i Chris Rea w jednej osobie, to najpopularniejszy na świecie, obok Erosa Ramazzottiego, wokalista pochodzący z Italii. Urodził się koło Reggio Emilia 25 września 1955 roku. Naprawdę nazywa się Adelmo Fornaciari, a swój pseudonim, oznaczający "cukier" zawdzięcza jednemu ze szkolnych nauczycieli. Zucchero karierę rozpoczynał w latach 70. kiedy współtworzył grupy "Le Nuove Luci", "Sugar & Daniel" oraz "Sugar & Candies". W 1981 roku wokalista zdobył pierwszą nagrodę festiwalu Castrocaro, a w latach 1982 i 1983 uczestniczył w festiwalu w Sanremo. W 1983 roku wydał debiutancki solowy album "Un po' di Zucchero". W roku 1985 powstała grupa "Zucchero and the Randy Jackson Band", która we Włoszech zdobyła sporą popularność. Jego płytę "Blue's", wydaną w 1987 roku, kupiło ponad 1,3 miliona fanów, co jest rekordem w historii włoskiej fonografii. Znalazła się tam między innymi piosenka "Senza una donna", której nowa wersja, nagrana kilka lat później (1991) wspólnie z Paulem Youngiem, stała się światowym przebojem. Rok później rozpoczęła się pierwsza europejska trasa koncertowa artysty, podczas której Zucchero odwiedził Francję, Holandię, Szwajcarię, Hiszpanię, Danię i Belgię.

W styczniu 1990 roku wokalista wydał pierwszy album zaśpiewany w całości po angielsku, zatytułowany "Zucchero", który zawierał największe przeboje artysty. Płyta ukazała się w Europie, Azji, USA, Ameryce Południowej i w Południowej Afryce.

Zucchero ma na koncie wiele znanych piosenek, wielkimi międzynarodowymi hitami stały się między innymi kompozycje: "Mama", "Diamante" (z Randy Crawford), "Wonderful World" (gościnnie wystąpił Eric Clapton), "Everytime You Go Away", "Baila (Sexy Thing)".

Lista artystów, z którymi współpracował Zucchero jest także bardzo długa - oprócz wspomnianych Younga i Claptona warto wymienić takie nazwiska jak: Stevie Wonder, Luciano Pavarotti, Elton John, Bono, Sting, Randy Crawford, Andrea Bocelli, zespół Scorpions czy legenda bluesa John Lee Hooker.

Po dwóch latach przerwy, we wrześniu 2001 roku, artysta wydał album "Shake". Materiał nagrywano w USA, Wielkiej Brytanii i we Włoszech. Na płycie znalazło się 11 utworów o zróżnicowanym charakterze: od bluesa i rocka z elementami nowoczesnego klubowego brzmienia do balladowych romantycznych piosenek, z których zawsze słynął Zucchero. W utworze "I Lay Down" gościnnie wystąpił, zmarły w 2001, legendarny bluesman John Lee Hooker. Pochodzący z tego album utwór "Baila (Sexy Thing)", bardzo szybko podbił europejskie listy przebojów.

W ciągu długoletniej kariery Zucchero nagrał wiele duetów, aż w końcu postanowił zebrać je na jednej płycie. Tak powstał album "Zu & Co.", który ukazał się w maju 2004 roku. Na płycie znajdują się utwory nagrane wespół z takimi sławami, jak Miles Davis, Luciano Pavarotti i Andrea Bocelli, John Lee Hooker, BB King, Dolores O'Riordan, czy Brian May. 1 listopada 2013 wydał singiel "Quale Senso Abbiamo Noi" promujący nowy album koncertowy - Una Rosa Blanca, na którym znajdzie się nagranie występu z grudnia 2012 roku.


Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1983 - Un po' di Zucchero
  • 1985 - Zucchero & The Randy Jackson Band
  • 1986 - Rispetto
  • 1987 - Blue's
  • 1988 - Six Mix
  • 1988 - Snack Bar Budapest
  • 1989 - Oro incenso e birra
  • 1991 - Zucchero
  • 1991 - Live at the Kremlin
  • 1992 - Miserere
  • 1994 - Diamante
  • 1995 - Spirito DiVino
  • 1996 - The Best of Zucchero Sugar Fornaciari's Greatest Hits
  • 1998 - Bluesugar
  • 1999 - Overdose d'amore / The ballads
  • 2001 - Shake
  • 2002 - Spirit cavallo selvaggio
  • 2004 - Zucchero & Co.
  • 2006 - Fly
  • 2007 - All The Best
  • 2010 - Chocabeck
  • 2012 - "La Sesión Cubana"
  • 2013 - "Una Rosa Blanca"

Single[edytuj | edytuj kod]

  • Wonderful Life 2007
  • I Won't Let You Down 2008
  • Vedo nero 2011
  • Guantanamera (Guajira) 2012
  • Quale Senso Abbiamo Noi 2013

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]