Andrea Bocelli
| Andrea Bocelli | |
 Andrea Bocelli, 2 marca 2010 |
|
| Imię i nazwisko | Andrea Bocelli |
| Data i miejsce urodzenia | 22 września 1958 Lajatico, Toskania, Włochy |
| Pochodzenie |  Włochy |
| Instrument | instrumenty klawiszowe, flet, saksofon, trąbka, puzon, harfa, harmonijka ustna, gitara, perkusja |
| Typ głosu | tenor |
| Gatunek | muzyka poważna, adult contemporary, pop, opera |
| Zawód | muzyk, śpiewak, producent muzyczny |
| Powiązania | Barbra Streisand, Celine Dion, Charice, Sarah Brightman |
| Strona internetowa | |
Andrea Bocelli (ur. 22 września 1958 w Lajatico, Toskania[1]) – śpiewak klasyczny (tenor), kompozytor i producent muzyczny. Bocelli urodził się z wrodzoną wadą wzroku – jaskrą, w wieku 12 lat doznał wylewu krwi do mózgu, kiedy grał w piłkę nożną, w wyniku czego utracił wzrok.
Ukończył studia prawnicze w Pizie.
W repertuarze posiada trzynaście albumów studyjnych, w tym:
- Osiem kompletnych oper:
- 2000: La Bohème
- 2003: Tosca
- 2004: Il Trovatore
- 2005: Werther
- 2006: Pajace
- 2007: Cavalleria Rusticana
- 2008/2010: Carmen
- 2010: Andrea Chénier
- albumy klasyczne
- popowe.
Wszystkie jego albumy sprzedały się w nakładzie ponad 70 milionów egzemplarzy na całym świecie[potrzebne źródło][2]. Dzięki temu stał się on najlepiej sprzedającym się artystą w historii muzyki klasycznej[potrzebne źródło].
Spis treści |
[edytuj] Krytyka
Zdaniem krytyków niebywałą popularność jaką osiągnął Andrea Bocelli należy tłumaczyć nie szczególnymi walorami artystycznymi jego dokonań, a intensywną kampanią marketingową. Hiszpański tenor Plácido Domingo uznaje wielki talent Bocellego jako artysty z kręgu kultury pop, odmawia mu jednak miana operowego śpiewaka[3]. Polska mezzosopranistka Alicja Węgorzewska scharakteryzowała natomiast Andreę Bocellego w sposób następujący: “Nie zrobił kariery dzięki szczególnym walorom głosowym, lecz właśnie dzięki mediom. Tak naprawdę dysponuje maleńkim, miauczącym głosikiem, którym nie potrafi interpretować, jedynie wydobywać dźwięki. Jest nudny i nie ma charyzmy.”[4]
[edytuj] Dyskografia
- (1994) II Mare Calmo Della Sera
- (1996) Romanza
- (1997) Aria – The Opera Album
- (1997) Hymn for the World
- (1998) Viaggo Italiano
- (1998) Bocelli
- (1998) Hymn for the World 2
- (1999) Sogno
- (1999) Sacred Arias
- (2000) Verdi
- (2000) La bohème
- (2001) Requiem
- (2001) Cieli di Toscana
- (2001) Sentimento
- (2003) Tosca
- (2004) Il trovatore
- (2004) Andrea
- (2005) Werther
- (2006) Amore
- (2006) Andrea
- (2006) Credo – Jan Paweł II
- (2006) Cavalleria Rusticana
- (2007) Vivere – The best of Andrea Bocelli
- (2008) Incanto
- (2009) My Christmas
- (2010) Carmen (Duets & Arias)
[edytuj] Single
- (1985) Qunado/ Amico Mio
- (1991) Il Diavolo e l'Angelo/ Proprio Tu
- (1994) Miserere
- (1994) Per Amore/ Miserere
- (1994) Il Mare Calmo della Sera
- (1994) Vivere (& Gerardina Trovato)
- (1994) Macchine da Guerra
- (1995) La Luna
- (1995) Vivo per Lei (z Giorgią) / Ich lebe für Sie (& Judy Weiss)
- (1995) Con Te Partiro/Vivere
- (1996) Time to Say Goodbye (z Sarą Brightman)
- (1997) Je Vis pour Elle (& Hélène Ségara)
- (1999) Canto della Terra
- (1999) Sogno
- (1999) O Mare e Tu (& Dulce Pontes)
- (1999) The Prayer (& Céline Dion)
- (2001) Melodramma
- (2002) L'abitudine (& Helena)
- (2005) Un Nuovo Giorno
- (2005) Andrea & les Choristes
- (2006) Because We Believe (& Marco Borsato)
- (2006) Somos Novios (It's Impossible) (& Christina Aguilera)
- (2007) Dare to live (Vivere) (& Laura Pausini)
[edytuj] Videografia
- (1997) A night in Tuscany
- (1999) Christmas Glory from Westminster
- (2000) Sacred Arias
- (2000) American Dream
- (2001) Tuskan Skies
- (2002) The Homecoming
- (2006) Credo
- (2008) Vivere Live in Tuscany
Przypisy
- ↑ Samuel Ghelli: AP Italian Language and Culture. Barron's Educational Series, 2008, s. 231. ISBN 9780764193682.
- ↑ [1]
- ↑ Bartosz Kamiński: Placido Domingo. Każdy dzień traktuję jako dar. Gazeta Wyborcza 9 czerwca 2003
- ↑ Bohdan Gadomski: Diwa do wynajęcia. Rozmowa z Alicją Węgorzewską, śpiewaczką operową. Tygodnik Angora 17/24 kwietnia 2011
