Łódka (liturgia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy naczynia liturgicznego. Zobacz też: inne znaczenia tego hasła.
Łódka

Łódka (łac. navicula "łódka") – naczynie, w którym przechowuje się kadzidło, używane do spalania podczas okadzeń.

Nazwa naczynia pochodzi od jego kształtu, przypominającego łódkę. W okresie baroku występowała też w kształcie okrętu lub muszli. Naczynie wsparte na owalnej lub wielobocznej stopie było zamknięte wieczkiem zamocowanym na zawiasie. Do nabierania kadzidła i sypania go na rozżarzone węgle w kadzielnicy służy łyżeczka[1]. W judaizmie naczynie do przechowywania wonnych ziół nazywa się Balsaminka[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sztuka świata 2013 ↓, t. 18, s. 34.
  2. Nadolski 2006 ↓, s. 614.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Sztuka świata. Słownik terminów tom 18. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013. ISBN 978-83-213-4727-1.
  • Bogusław Nadolski: Leksykon Liturgii. 2006.