Puszka (liturgia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Puszki (cyboria)
Cieszyn 2015
Małe cyborium z bursy, XX w.
Morbihan, XVIII w.
Utrecht, XIV w.
Utrecht, XVIII w.
Cyborium czerwińskie, Płock
Warszawa, XVI w.
Cyborium wykonane przez Zygmunta III Wazę
Limoges, XIII w.
Paryż, XX w.

Puszka (łac. pyxis, ciborium) – w liturgii chrześcijańskiej naczynie na konsekrowane komunikanty.

Może mieć formę kielicha z wieczkiem, wówczas służy do przechowywania komunikantów i rozdzielania Komunii innym uczestnikom mszy. Puszka w takiej formie nazywana jest cyborium.

Puszka może być także niewielkim naczyniem, w którym przenosi się kilka komunikantów (np. do chorych). Taka nazywana jest pyxis (pyksis).

Współczesne katolickie przepisy liturgiczne wymagają, by puszki wykonane były z trwałych i niekorodujących metali szlachetnych i by przynajmniej w swym wnętrzu były pozłacane. Dopuszczalne jest jednak stosowanie innych materiałów, które, w zależności od lokalnych obyczajów, uznawane są za trwałe i szlachetne (np. kość słoniowa).

Puszka, obok monstrancji, jest właściwym naczyniem przeznaczonym do adoracji Najświętszego Sakramentu.

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]