Świadkowie Jehowy w Gujanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świadkowie Jehowy w Gujanie
Państwo  Gujana
Liczebność
(2018)
3121
% ludności kraju
(2018)
0,4%
Liczba zborów
(2018)
48
Rozpoczęcie działalności 1910

Świadkowie Jehowy w Gujanie – społeczność wyznaniowa w Gujanie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2018 roku 3121 głosicieli, należących do 48 zborów[1]. W 2018 roku na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrało się 13 330 osób[2]. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje trynidadzkie Biuro Oddziału[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

W 1916 roku rozpoczęto wyświetlanie w Gujanie Fotodramy stworzenia

W roku 1900 pierwsi Gujańczycy zaczęli czytać i wspólnie analizować „Strażnicę” i inne publikacje religijne. Dwanaście lat później Evander Joel Coward wygłosił w Georgetown i w New Amsterdam wykłady biblijne[4]. W 1913 roku zebrania religijne odbywały się w wynajętych pomieszczeniach w Somerset House, z których korzystano do roku 1958. Przychodziło na te zebrania średnio 100 osób, choć było tam w tym czasie tylko 25 głosicieli[5].

W roku 1914 w Georgetown powstało pierwsze gujańskie Biuro Oddziału. Dwa lata później rozpoczęto urządzać pokazy filmu Fotodrama stworzenia. W roku 1917 pod naciskiem duchowieństwa władze nałożyły zakaz na niektóre publikacje biblijne Towarzystwa Strażnica. W roku 1922 uchylono ten zakaz. Wówczas to Gujanę odwiedził misjonarz George Young. W roku 1933 do rozprzestrzeniania się religii przyczyniały się również miejscowe stacje radiowe, które nadawały programy Świadków Jehowy[6]. W roku 1941 „Strażnica” i „Pociecha” (obecnie „Przebudźcie się!”) obłożone zostały zakazem. W roku 1944 zakazem tym zostały objęte wszystkie inne publikacje Świadków Jehowy oraz Biblie. We wrześniu 1942 roku zorganizowano kongres „Nowy świat”, uczestniczyło w nim 300 osób[7].

Rozwój działalności[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu 1946 roku do Gujany przyjechał Nathan H. Knorr, który zaapelował do władz o zniesienie zakazu. Na zgromadzeniu w Georgetown N.H. Knorr przemawiał do 180 obecnych. Świadkowie Jehowy zebrali 31 370 podpisów pod petycją, w której protestowali przeciwko zakazowi. Następnie przedłożyli ją władzom. Aby Gujańczycy mogli uzyskać dokładne informacje o zaistniałej sytuacji, opublikowano specjalną broszurę[a]. Wówczas władze zniosły zakaz dotyczący literatury Świadków Jehowy[8].

W tym samym roku przybyli do kraju pierwsi misjonarze Szkoły Gilead. W Gujanie działało wtedy 91 wyznawców, w 1948 roku – 220, a w 1954 roku – 434[9]. W tym też roku w całej Gujanie zorganizowano pokazy filmu Społeczeństwo Nowego Świata w działaniu. Na początku roku 1954 roku w kinie Globe w Georgetown przemówienie do ponad 2100 słuchaczy wygłosili Nathan Knorr i Milton Henschel. W kongresie pod hasłem Społeczeństwo Nowego Świata uczestniczyło 2737 osób[10].

W roku 1959 liczba głosicieli wynosiła 685 osób. W roku 1960 Biuro Oddziału zakupiło w Georgetown plac z zabudowaniami, które służyły jako dom misjonarski. Wyznawcy nabyli własne łodzie, które nazywali kolejno Głosiciel Królestwa I, aż do Głosiciela Królestwa V i z nich szerzyli swoją religię w gujańskich dorzeczach[11]. W roku 1967 przekroczono liczbę 1000 głosicieli.

W roku 1988 oddano do użytku nowe obiekty Biura Oddziału, wzniesione na dotychczas wykorzystywanej posesji. W październiku 1995 roku w mieście Mahaicony powstała pierwsza Sala Królestwa, zbudowana tzw. metodą szybkościową. Od tego roku w miejscowości Baramita ponad 90% mieszkańców regularnie przychodzi na zebrania Świadków Jehowy. W roku 1999 na dwóch kongresach pod hasłem „Prorocze słowo Boże” w Gujanie było 7126 obecnych. Jeden z nich odbył się w Georgetown, a drugi w Berbice.

W roku 2003 oddano do użytku Biuro Oddziału, zbudowane na nowej posesji. Odbyło się specjalne zgromadzenie, w którym uczestniczyły 4752 osoby z 12 krajów, czyli przeszło dwa razy więcej, niż wynosiła ówczesna liczba gujańskich Świadków Jehowy[12]. W 2004 roku działało ich 2163, a z kongresów pod hasłem „Chodź z Bogiem” w tym kraju skorzystało prawie 10 000 osób. W roku 2009 zanotowano liczbę 2546 głosicieli. Pod koniec roku do kraju dotarli kolejni misjonarze, ze 127 klasy Szkoły Gilead. W 2011 roku nadzór nad działalnością miejscowych wyznawców przejęło trynidadzkie Biuro Oddziału.

W roku 2015 przekroczono liczbę trzech tysięcy głosicieli[13]. W sierpniu 2016 roku delegacja Świadków Jehowy z Gujany brała udział w kongresie specjalnym pod hasłem „Lojalnie trwajmy przy Jehowie!” w San Juan w Portoryko[14][15]. W Gujanie działają również zagraniczni głosiciele[16].

Zebrania zborowe odbywają się w języku angielskim, amerykańskim migowym i tyrewuju.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W nagłówku specjalnej broszury można było przeczytać: BIBLIA ZAKAZANA W GUJANIE BRYTYJSKIEJ — 31 000 LUDZI PODPISAŁO PETYCJĘ DO GUBERNATORA z prośbą o przywrócenie wolności wyznania wszystkim obywatelom kolonii, niezależnie od ich przekonań religijnych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gujana – Ilu tam jest Świadków Jehowy. jw.org. [dostęp 2018-12-25].
  2. Watchtower: Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy na całym świecie w roku służbowym 2018. jw.org.
  3. Watchtower: Biuro Oddziału w Trynidadzie i Tobago. jw.org. [dostęp 2013-12-13].
  4. Rocznik Świadków Jehowy 2005 ↓, s. 136, 137.
  5. Rocznik Świadków Jehowy 2005 ↓, s. 138, 139.
  6. Rocznik Świadków Jehowy 2005 ↓, s. 145.
  7. Rocznik Świadków Jehowy 2005 ↓, s. 146, 147.
  8. Rocznik Świadków Jehowy 2005 ↓, s. 147, 148.
  9. Rocznik Świadków Jehowy 2005 ↓, s. 151–154.
  10. Rocznik Świadków Jehowy 2005 ↓, s. 161.
  11. Rocznik Świadków Jehowy 2005 ↓, s. 167.
  12. Rocznik Świadków Jehowy 2005 ↓, s. 196, 197.
  13. Rocznik Świadków Jehowy 2016. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2016, s. 180, 181.
  14. Watchtower: Specjalny kongres w Portoryko. tv.jw.org, 2017-08-25. [dostęp 2017-08-25].
  15. Watchtower: Special Conventions 2016 (ang.). jw2016.org, 2015. [dostęp 2015-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-22)].
  16. Watchtower: Chętnie stawili się do dyspozycji — w Gujanie. jw.org, 2019-09-08. [dostęp 2019-09-18].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]