Świadkowie Jehowy w Wielkiej Brytanii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Świadkowie Jehowy w Wielkiej Brytanii
Kraj  Wielka Brytania
Liczebność
(2014)
138 515
 % ludności kraju
(2014)
0,21%
Liczba zborów
(2014)
1571
Rozpoczęcie działalności 1881
Mapa lokalizacyjna Wielkiej Brytanii
Manchester
Manchester
East Pennine
East Pennine
Bristol
Bristol
Edgware
Edgware
Surrey
Surrey
Dudley
Dudley
L.
L.
Londyn
Londyn
Geographylogo.svg
Miejscowości w Wielkiej Brytanii, w których znajdują się Sale Zgromadzeń Świadków Jehowy oraz zaznaczone na niebiesko Biuro Oddziału. Skróty: L – Sala Zgromadzeń w Londynie.

Świadkowie Jehowy w Wielkiej Brytanii – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Wielkiej Brytanii[a][b], licząca w 2014 roku 138 515 głosicieli, należących do 1571 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2014 roku zebrało się 230 577 osób[1]. Biuro Oddziału, koordynujące działalność miejscowych wyznawców i Świadków Jehowy z Irlandii znajduje się w Londynie[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

W 1881 roku z USA przybyli dwaj współpracownicy Charlesa Taze Russella – John Corbin Sunderlin i J.J. Bender, rozpoczynając działalność w Anglii i Szkocji. w Londynie utworzono pierwszą grupę wyznawców. Prawdopodobnie pierwszym Badaczem Pisma Świętego w Anglii został Tom Hart[3]. Dziesięć lat później w Londynie i Liverpoolu przebywał C.T. Russell. Kraj ten odwiedził również w 1903 roku. W 1900 roku zanotowano 10 zborów ze 138 wyznawcami. 23 kwietnia 1900 roku, w Londynie, przy Gipsy Lane 131 w dzielnicy Forest Gate, Ernest C. Henninges nabył posesję, na której powstało Biuro Oddziału. Było to pierwsze na świecie Biuro Oddziału Towarzystwa Strażnica. W 1911 roku siedziba oddziału Towarzystwa Strażnica w Londynie została przeniesiona na Craven Terrace 34, gdzie znajdowało się więcej pomieszczeń biurowych i mieszkalnych[3].

W 1914 roku rozpoczęto wyświetlanie Fotodramy stworzenia w 98 brytyjskich miastach.

30 czerwca 1914 roku prawnie zarejestrowano działalność Międzynarodowych Badaczy Pisma Świętego (IBSA). W 98 miastach Fotodramę stworzenia obejrzało ponad 1 226 650 widzów. Zanotowano 182 zbory.

Podczas I wojny światowej, w marcu 1916 roku, po raz pierwszy w Wielkiej Brytanii przeprowadzono obowiązkowy pobór nieżonatych mężczyzn w wieku od 18 do 40 lat. Jednocześnie umożliwiał on zwolnienie ze służby osobom, których postawa opierała się na „przekonaniach religijnych lub moralnych”. Do września 1916 roku 264 Badaczy Pisma Świętego wystąpiło o zwolnienie ze służby wojskowej. Z tej grupy 5 otrzymało zwolnienie, 154 zlecono pracę na rzecz państwa, 23 włączono w skład personelu cywilnego armii, a 82 przekazano wojsku. Spośród tej ostatniej grupy niektórzy stanęli przed sądem polowym i zostali skazani za niewykonywanie rozkazów. 40 Badaczy Pisma Świętego trafiło do więzień wojskowych, a 8 wysłano na front do Francji. Ósemka wysłana do Francji została skazana na rozstrzelanie za odmowę wykonywania rozkazów. Wyrok ten zamieniono na 10 lat więzienia gdy ustawiono ich przed plutonem egzekucyjnym. Wielu Badaczy trafiło do więzienia Dartmoor lub w Richmond. W 2002 roku zasady moralne wyznawane przez szesnastu więźniów, którzy trafili do więzienia na zamku w Richmond zostały uhonorowane w szczególny sposób. Tej grupie więźniów, wśród których było 5 Badaczy Pisma Świętego, poświęcono piękny ogród na terenie przylegającym do zamku. Zorganizowano ekspozycję przedstawiającą pomieszczenia więzienia w Richmond oraz rysunki i napisy na ścianach pozostawione przez więźniów. Przygotowano również telewizyjny program dokumentalny „The Richmond Sixteen” (Szesnastu z Richmond)[4][5][c].

W 1926 roku zorganizowano zgromadzenia w londyńskim Alexandra Palace oraz Royal Albert Hall, na których przemawiał Joseph Franklin Rutherford. Przyjęto wówczas rezolucję „Świadectwo dla władców świata”, a Rutherford wygłosił wykład publiczny „Dlaczego chwieją się potęgi światowe – środek zaradczy”. W kongresach tych wzięło udział 10 000 osób, a następnego dnia tekst obu punktów ukazał się w londyńskiej prasie. Kongres ten przyczynił się do rozwoju działalności w Wielkiej Brytanii[6].

W latach 1926-1930 wielu brytyjskich wyznawców wyjechało głosić swoją religię na innych kontynentach. W 1938 roku na kongresie w stolicy ponownie przemawiał Joseph F. Rutherford, a program został transmitowany przez stacje radiowe na 4 kontynentach do 49 innych zgromadzeń w krajach angielskojęzycznych. W roku 1939 osiągnięto liczbę 4375 głosicieli. W czasie II wojny światowej ponad 4300 z nich uwięziono. W dniach od 3 do 7 września 1941 roku na kongresie ogólnokrajowym w De Montfort Hall w Leicester obecnych było ponad 12 000 osób[7]. Główne punkty tego kongresu stanowiły odtworzone nagrania wykładów z kongresu, który odbył się w sierpniu 1941 roku w Saint Louis w USA. Ze względu na trwającą wojnę to pokojowe zgromadzenie odbiło się szerokim echem[6]. Rok później zanotowano liczbę ponad 12 430 głosicieli.

Powojenny rozwój działalności[edytuj | edytuj kod]

i w Manchesterze – dwie z siedmiu w Wielkiej Brytanii.
Kongres okręgowy „Czuwajcie!” w Cardiff, 2009.

W 1950 roku osiągnięto liczbę ponad 23 000 głosicieli. W latach 1950–1966 na kongresy międzynarodowe do Londynu przybyli delegaci z ponad 50 krajów. W 1958 roku przekroczono liczbę 40 000 głosicieli. 26 kwietnia 1959 roku otwarto nowe Biuro Oddziału w Mill Hill w Londynie. W miarę zwiększających się potrzeb zwiększano liczbę pomieszczeń mieszkalnych[3].

W 1963 roku osiągnięto liczbę prawie 52 000 głosicieli. W tym też roku Wielka Brytania była jednym z miejsc międzynarodowego kongresu okołoziemskiego pod hasłem „Wiecznotrwała dobra nowina” – grupa 583 delegatów z 27 państw przenosiła się do 27 wytypowanych miast kongresowych na całym świecie[8]. W 1967 roku utworzono pierwsze zbory obcojęzyczne. W roku 1969 na kongresie międzynarodowym „Pokój na ziemi” w Londynie obecne były delegacje z 63 krajów, liczba obecnych wyniosła 82 416, a 2215 osób zostało ochrzczonych. W 1974 roku zanotowano liczbę 75 235 głosicieli. Rok później otwarto Salę Zgromadzeń w Manchesterze.

W roku 1978 odbył się kongres międzynarodowy pod hasłem „Zwycięska wiara” w Edynburgu. W roku 1983 w De Montfort Hall w Leicester zorganizowano walne zgromadzenie Towarzystwa Strażnica, w którym uczestniczyło 13 członków Ciała Kierowniczego oraz 3671 delegatów oraz 1500 osób w pobliskiej Sali Zgromadzeń w Dudley[6]. W tym samym roku wybudowano pierwszą Salę Królestwa metodą szybkościową (w ciągu dwóch dni). Dwa lata później w Wielkiej Brytanii zanotowano liczbę ponad 100 tysięcy Świadków Jehowy. W 1989 na kongresach międzynarodowych odbywających się pod hasłem „Prawdziwa pobożność” w Polsce obecnych było 721 brytyjskich delegatów. W następnych latach delegaci uczestniczyli w kongresach międzynarodowych m.in. w Berlinie, Pradze, Budapeszcie, Moskwie, Kijowie i innych miastach także w Afryce, Azji i Ameryce.

W 1993 roku nieopodal Biura Oddziału ukończono budowę drukarni i kompleksu biurowców o łącznej powierzchni użytkowej 18 500 m²[3]. W tym samym roku zanotowano też ponad 127 000 głosicieli. W 1998 roku odbyło się 9 kongresów międzynarodowych „Boża droga życia” z delegatami z ponad 60 krajów. W 2000 roku w kraju korzystano z 7 Sal Zgromadzeń: (Manchester, Londyn, Dudley, Surrey, East Pennine, Bristol i Edgware). W Wielkiej Brytanii działa również jedna z największych drukarni Towarzystwa Strażnica. Drukuje miesięcznie ponad 14 milionów egzemplarzy czasopism w 33 językach i wysyła je do około 10 tysięcy zborów w 70 krajach. W 2012 roku oprócz zborów angielskojęzycznych działało 70 zborów i ponad 80 grup obcojęzycznych[9] (działających w ponad 20 językach, w tym polskojęzyczne). Działalność głoszenia jest również prowadzona w mniejszych językach lokalnych: po irlandzku, szkocku i walijsku[10]. W dniach 22-24 sierpnia 2014 roku w Londynie odbył się kongres międzynarodowy „Szukajmy najpierw Królestwa Bożego![11].

Zbory polskojęzyczne[edytuj | edytuj kod]

Historia. W roku 1923 zbór polskojęzyczny w Londynie z liczbą 1029 osób, obecnych na Pamiątce śmierci Jezusa zajął pierwsze miejsce na liście ogólnoświatowej, ułożonej według grup językowych. W 2010 roku na kongresie „Trwaj przy Jehowie!” w Coventry było zgromadzonych około 2500 wyznawców z polskojęzycznych zborów w Wielkiej Brytanii a cały program przedstawiono w języku polskim. Ochrzczono 52 nowych członków. Obecnie 25 „polskich zborów” i 37 grup polskojęzycznych działa przeważnie w dużych miastach Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii Północnej[12].

Świadkowie Jehowy w brytyjskich terytoriach zależnych[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy na Anguilli[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy na Anguilli.

Wspólnota religijna 80 Świadków Jehowy na Anguilli, należących do 2 zborów. Na corocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrało się 315 osób (2014).

  • Historia. W 1914 roku rozpoczęto działalność kaznodziejską, a podczas II wojny światowej działalność ta została zakazana. W roku 1948 misjonarze, absolwenci Szkoły Gilead z łodzi Sibia rozpoczęli regularną działalność misyjną. W 1952 roku zanotowano pierwszego miejscowego głosiciela, dwa lata później dwóch. W 1957 roku powstał 7-osobowy zbór. W 1964 roku liczba głosicieli przekroczyła 10 osób, a w 1988 roku – 20. 10 lat później zanotowano liczbę 30 głosicieli, a w roku 2005 powstał drugi zbór. W 2007 roku przekroczono liczbę 50 głosicieli, a rok później 60. 25 października 2009 roku w Las Bay odbył się kongres „Czuwajcie!” z udziałem prawie 500 Świadków Jehowy z Anguilli, St. Martin, St. Maarten, Statia i innych pobliskich wysp.

Świadkowie Jehowy na Bermudach[edytuj | edytuj kod]

Wspólnota religijna 544 Świadków Jehowy na Bermudach, należących do 5 zborów. W 2014 roku na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrało się 1036 osób. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje amerykańskie Biuro Oddziału[13].

  • Historia. Działalność zainicjowali misjonarze Szkoły Gilead po II wojnie światowej. W roku 1949 zanotowano liczbę 8 głosicieli. Rok później powstał pierwszy zbór. Następował rozwój działalności, przybywało głosicieli (10 w 1951 roku, 20 w 1953 roku, 60 w 1962 roku i 108 w 1964 roku). W roku 1970 powstał drugi zbór, a w 1974 trzeci – osiągnięto liczbę 167 głosicieli. W roku 1975 przekroczono liczbę 500 głosicieli. Dwa lata później utworzono czwarty zbór. W 1985 roku zanotowano liczbę 328, w roku 1994 – 419 głosicieli, w 2009 roku było ich 491, a w roku 2011 – 513. Sale Królestwa znajdują się w Hamilton, St. George's oraz Southampton[12].

Świadkowie Jehowy na Brytyjskich Wyspach Dziewiczych[edytuj | edytuj kod]

Wspólnota religijna 268 Świadków Jehowy na Brytyjskich Wyspach Dziewiczych, należących do 4 zborów. W 2014 roku na corocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrały się 804 osoby. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje amerykańskie Biuro Oddziału[14].

  • Historia. Działalność zainicjowali misjonarze, absolwenci Szkoły Gilead i w styczniu 1947 roku zanotowano liczbę 8 głosicieli. W roku 1948 inni misjonarze z łodzi Sibia rozpoczęli regularną działalność misyjną na różnych wyspach archipelagu. W 1951 roku powstał pierwszy zbór. W 1958 roku kilku delegatów było obecnych na kongresie międzynarodowym w „Wola BożaNowym Jorku. Następował rozwój działalności, przybywało głosicieli. W latach 70. XX w na wyspie Tortola powstała Sala Królestwa dla ówczesnych 40 Świadków Jehowy głównie z tej wyspy. Rok później było ich ponad 50. W roku 2009 ich liczba wynosiła 236 osób. W 2010 roku powstał czwarty zbór, a liczba głosicieli wzrosła do 254. W 2012 roku zanotowano 272 głosicieli. Sale Królestwa znajdują się w Road Town oraz Spanish Town[12].

Świadkowie Jehowy na Falklandach[edytuj | edytuj kod]

Wspólnota religijna 11 Świadków Jehowy na Falklandach, należących do 1 zboru. W 2014 roku na corocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrały się 23 osoby.

  • Historia. W 1955 roku działalność kaznodziejską zapoczątkowało dwóch misjonarzy, absolwentów Szkoły Gilead. W 1963 roku zanotowano liczbę 5 głosicieli. Dziesięć lat później powstał zbór. W 1980 roku przybyła brytyjska rodzina współwyznawców. W 2012 roku zanotowano liczbę 13 głosicieli

Świadkowie Jehowy w Gibraltarze[edytuj | edytuj kod]

Wspólnota religijna 138 Świadków Jehowy w Gibraltarze, należących do 2 zborów. W 2014 roku na corocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrały się 203 osoby.

  • Historia. Działalność rozpoczęto w 1960 roku, założono 19-osobowy zbór. W 1983 roku przekroczono liczbę 100 głosicieli. W 1987 roku osiągnięto liczbę 137 głosicieli. W 1988 roku założono drugi zbór. W październiku 2008 roku w ciągu dwóch dni wybudowano i otwarto nową Salę Królestwa, w której budowie pomagali hiszpańscy współwyznawcy[15].

Świadkowie Jehowy na Kajmanach[edytuj | edytuj kod]

Wspólnota religijna 237 Świadków Jehowy na Kajmanach, należących do 3 zborów. W 2014 roku na corocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrały się 703 osoby. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje amerykańskie Biuro Oddziału[14].

  • Historia. W roku 1929 na Wielki Kajman przybył po raz pierwszy jamajski współwyznawca – Patrick Davidson i ponownie w roku 1937. W roku 1950 przybyło dwóch misjonarzy Szkoły Gilead. Dziewięć lat później założono 12-osobowy zbór. W roku 1972 osiągnięto liczbę 21 głosicieli, a trzy lata później przekroczono liczbę 30 głosicieli. W 1982 roku na Kajmany wysłano dalszych misjonarzy, rok później przekroczono liczbę 50 głosicieli. W roku 1987 głosiciele mieszkali na Cayman Brac. W 1988 roku działało 60 głosicieli, w 1993 roku przekroczono liczbę 100. W 2001 roku powstał drugi zbór, trzy lat później trzeci. W 2006 roku przekroczono liczbę 200 głosicieli. W 2007 roku na Pamiątce śmierci Jezusa Chrystusa było obecnych 675 osób – około 1,5% mieszkańców. W 2008 roku zanotowano liczbę 273 głosicieli.

Świadkowie Jehowy na Montserracie[edytuj | edytuj kod]

Wspólnota religijna 19 Świadków Jehowy na Montserracie, należących do 1 zboru. W 2014 roku na corocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrały się 94 osoby.

  • Historia. Działalność kaznodziejską rozpoczęto w 1914 roku. W 1919 roku brał w niej udział W.R. Brown, który wyświetlał Fotodramę stworzenia. W 1936 roku Charles Payne wyposażony w samochód z megafonem wygłaszał przemówienia religijne. Jednakże dopiero po II wojnie światowej nastąpił jej szybszy rozwój gdy w roku 1966 przybyli misjonarze, absolwenci Szkoły Gilead. W latach 70. XX wieku działało tam około 30 głosicieli, z których większość ze względów ekonomicznych opuściła wyspę. Sala Królestwa znajduje się w Saint Peter's[12].

Świadkowie Jehowy na Turks i Caicos[edytuj | edytuj kod]

Wspólnota religijna 338 Świadków Jehowy na Turks i Caicos, należących do 6 zborów. W 2014 roku na corocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrały się 1084 osoby. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje amerykańskie Biuro Oddziału[14].

  • Historia. Działalność kaznodziejską zapoczątkowali w 1948 roku misjonarze, absolwenci Szkoły Gilead. W 1959 roku zanotowano liczbę 7 głosicieli. W roku 1982 było ich 30, a w 1989 roku - 50. W 1995 roku zanotowano liczbę 110 głosicieli. W 2010 roku liczba ta wzrosła do 273 głosicieli, powstały też dwa nowe zbory. Rok później zanotowano liczbę 299 głosicieli. W 2012 roku osiągnięto liczbę 332 głosicieli. W 2013 roku powstał szósty zbór. Sale Królestwa znajdują się na wyspach Grand Turk Island, Providenciales oraz North Caicos[12].

Świadkowie Jehowy na Wyspie Świętej Heleny[edytuj | edytuj kod]

Wspólnota religijna 121 Świadków Jehowy na Wyspie Świętej Heleny (co stanowi ponad 3% populacji, jeden głosiciel przypada na około 30 mieszkańców [1:30] – najwyższy wskaźnik w świecie), należących do 3 zborów. W 2014 roku na corocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrały się 282 osoby (ponad 7% mieszkańców).

  • Historia. W 1933 roku, dwaj Świadkowie Jehowy, na krótko odwiedzili wyspę. Nowym wyznaniem zainteresował się Tom Scipio, policjant i diakon Kościoła baptystów. Wkrótce opuścił Kościół wraz z 12 innymi jego członkami. Potem otrzymali z nowojorskiego Biura Głównego Świadków Jehowy gramofony z nagraniami wykładów biblijnych. Nowi wyznawcy przemierzali wyspę i odtwarzali owe nagrania. W 1951 roku przyjechał na rok, pierwszy przedstawiciel Towarzystwa Strażnica, pochodzący z Afryki Południowej Jacobus van Staden. Z czasem utworzono dwa zbory, jeden w Levelwood, a drugi w Jamestown. W 1958 roku George Scripo (pierwszy dentysta na wyspie) reprezentował Wyspę Świętej Heleny w dwuminutowym wystąpieniu na kongresie „Wola Boża” w Nowym Jorku. Liczba wyznawców szybko rosła, w roku 1998 było ich 160, jednak wielu opuściło wyspę, przenosząc się w inne miejsca – w 2014 roku działalność prowadziło około 120 głosicieli a na uroczystość Pamiątki corocznie przybywa od 7 do 10% mieszkańców wyspy. W 2010 roku powstał trzeci zbór. Sala Królestwa znajduję się w Half Tree Hollow[12].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy w Wielkiej Brytanii obejmuje Anglię, Szkocję i Walię. Natomiast działalność w Irlandii Północnej jest podawana łącznie z Irlandią.
  2. Wraz z wyznawcami na Guernsey – około 200 w 2 zborach, na Jersey – około 300 w 3 zborach, na Man – około 120 w 1 zborze oraz około. 60 na Hebrydach, Orkadach, Szetlandach i na Pitcairn, gdzie działają czasowo lub prowadzą działalność listownie – w 1975 dostarczono tam 60 egz. Biblii w Przekładzie Nowego Świata dla każdego mieszkańca wyspy
  3. Świadkowie Jehowy zachowują neutralność w sprawach politycznych, nie uczestniczą w konfliktach zbrojnych i nie odbywają służby wojskowej (J 18:36; Mt 26:52; Iz 2:2–4); (Źródła: Jak trzymać się z dala od świata, Trwajcie w miłości Bożej, ss. 50–61, www.jw.org; Dlaczego Świadkowie Jehowy nie idą na wojnę?, www.jw.org)

Przypisy

  1. Rocznik Świadków Jehowy 2015. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2015, s. 186-187.
  2. Watchtower: Biuro Oddziału w Wielkiej Brytanii (pol.). jw.org. [dostęp 2013-12-11].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Pierwsze utworzono sto lat temu. „Przebudźcie się!”. LXXXI, s. 17-19, 22 grudnia 2000. Strażnica – Towarzystwo Biblijne i Traktatowe. ISSN 1234-1169. 
  4. Watchtower. Wytrwali w „godzinie próby”. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXXIV, s. 31, 32, 15 maja 2013. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 
  5. Watchtower. Próba wiary. „Przebudźcie się!”. LXXXV, s. 12, 13, 22 lutego 2004. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1169. 
  6. 6,0 6,1 6,2 Watchtower. Sowita nagroda za świętą służbę. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXII, s. 25-28, 1 grudnia 1997. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 
  7. Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy, nr 12/1988 rok, s. 23
  8. Watchtower: Niezapomniany kongres (pol.). jw.org. [dostęp 2015-01-01].
  9. Wielka Brytania. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXXIV, s. 2, 15 maja 2013. Watch Tower Bible and Tract Society. ISSN 1234-1150. 
  10. Watchtower: Głoszenie dobrej nowiny w językach używanych w Wielkiej Brytanii i Irlandii. jw.org, 2015-07-21. [dostęp 2015-07-22].
  11. Rozpoczyna się seria międzynarodowych kongresów Świadków Jehowy, www.jw.org
  12. 12,0 12,1 12,2 12,3 12,4 12,5 Watchtower: Znajdź miejsce zebrań Świadków Jehowy (pol.). jw.org. [dostęp 2015-01-01].
  13. Watchtower: Świadkowie Jehowy na Bermudach (pol.). jw.org. [dostęp 2014-06-29].
  14. 14,0 14,1 14,2 Rocznik Świadków Jehowy 2015. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2015, s. 41.
  15. Przebudźcie się! październik 2010 s. 29, ‛Położyć tamę fali samolubstwa’

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]