Świadkowie Jehowy w Wielkiej Brytanii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Świadkowie Jehowy w Wielkiej Brytanii
Państwo  Wielka Brytania
Liczebność
(2015)
137 631
 % ludności kraju
(2015)
0,21%
Liczba zborów
(2015)
1605
Rozpoczęcie działalności 1881
Geographylogo.svg
Miejscowości w Wielkiej Brytanii, w których znajdują się Sale Zgromadzeń Świadków Jehowy (kolor czerwony) oraz Biuro Oddziału (niebieski). Zaznaczono także lokalizację przyszłej siedziby Biura Oddziału w Chelmsford. Skróty: L – Londyn, E – Edgware.

Świadkowie Jehowy w Wielkiej Brytanii – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Wielkiej Brytanii[a][b], licząca w 2015 roku 137 631 głosicieli, należących do 1605 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2015 roku zebrały się 225 584 osoby[1]. Biuro Oddziału, koordynujące działalność miejscowych wyznawców oraz Świadków Jehowy w Irlandii, na Falklandach, na Malcie oraz w kilku krajach, w których działalność jest prawnie zakazana i ograniczona[2], m.in. w Afganistanie[3], Arabii Saudyjskiej[4], Bahrajnie[5], Katarze[6], Kuwejcie[7], Omanie[8], Pakistanie[9], Zjednoczonych Emiratach Arabskich[10] znajduje się w Londynie[11]. Jedna z 25 wspólnot Świadków Jehowy na świecie, których liczebność przekracza 100 000 głosicieli[c][12].

Historia[edytuj]

Początki[edytuj]

W 1881 roku z USA przybyli dwaj współpracownicy Charlesa Taze Russella – John Corbin Sunderlin i J.J. Bender, rozpoczynając działalność w Anglii i Szkocji. w Londynie utworzono pierwszą grupę wyznawców. Prawdopodobnie pierwszym Badaczem Pisma Świętego w Anglii został Tom Hart[13]. Dziesięć lat później, w roku 1891 w Londynie i Liverpoolu przebywał C.T. Russell. W grudniu 1898 roku funkcjonowało 9 zborów. W 1900 roku zanotowano liczbę 10 zborów ze 138 wyznawcami. 23 kwietnia 1900 roku, w Londynie, przy Gipsy Lane 131 w dzielnicy Forest Gate, Ernest C. Henninges nabył posesję, na której powstało Biuro Oddziału. Było to pierwsze na świecie Biuro Oddziału Towarzystwa Strażnica[2].

W kwietniu 1903 roku w Wielkiej Brytanii ponownie przebywał C.T. Russell w trakcie swojej podróży po Europie; przemawiał w Londynie i Glasgow. W maju 1910 roku C.T. Russell przemawiał do ogromnej rzeszy ludzi w londyńskim Royal Albert Hall[14]. W 1911 roku siedziba oddziału Towarzystwa Strażnica w Londynie została przeniesiona na Craven Terrace 34, gdzie znajdowało się więcej pomieszczeń biurowych i mieszkalnych[13]. W tym samym roku w Cardiff przemawiał C.T. Russel.

30 czerwca 1914 roku prawnie zarejestrowano działalność Międzynarodowych Badaczy Pisma Świętego (IBSA). W 98 miastach Fotodramę stworzenia obejrzało ponad 1 226 650 widzów. Działały 182 zbory, a 4100 osób było obecnych na uroczystości Wieczerzy Pańskiej.

Podczas I wojny światowej, w marcu 1916 roku, po raz pierwszy w Wielkiej Brytanii przeprowadzono obowiązkowy pobór nieżonatych mężczyzn w wieku od 18 do 40 lat. Jednocześnie umożliwiał on zwolnienie ze służby osobom, których postawa opierała się na „przekonaniach religijnych lub moralnych”. Do września 1916 roku 264 Badaczy Pisma Świętego wystąpiło o zwolnienie ze służby wojskowej. Z tej grupy 5 otrzymało zwolnienie, 154 zlecono pracę na rzecz państwa, 23 włączono w skład personelu cywilnego armii, a 82 przekazano wojsku. Spośród tej ostatniej grupy niektórzy stanęli przed sądem polowym i zostali skazani za niewykonywanie rozkazów. 40 Badaczy Pisma Świętego trafiło do więzień wojskowych, a 8 wysłano na front do Francji. Ósemka wysłana do Francji została skazana na rozstrzelanie za odmowę wykonywania rozkazów. Wyrok ten zamieniono na 10 lat więzienia, gdy ustawiono ich przed plutonem egzekucyjnym. Wielu Badaczy trafiło do więzienia w Dartmoor lub w Richmond. W 2002 roku zasady moralne wyznawane przez szesnastu więźniów, którzy trafili do więzienia na zamku w Richmond, zostały uhonorowane w szczególny sposób. Tej grupie więźniów, wśród których było 5 Badaczy Pisma Świętego, poświęcono piękny ogród na terenie przylegającym do zamku. Zorganizowano ekspozycję przedstawiającą pomieszczenia więzienia w Richmond oraz rysunki i napisy na ścianach pozostawione przez więźniów. Przygotowano również telewizyjny program dokumentalny „The Richmond Sixteen” (Szesnastu z Richmond)[15][16].

W 1926 roku zorganizowano zgromadzenia w londyńskim Alexandra Palace oraz Royal Albert Hall, na których przemawiał Joseph Franklin Rutherford. Przyjęto wówczas rezolucję „Świadectwo dla władców świata”, a Rutherford wygłosił wykład publiczny „Dlaczego chwieją się potęgi światowe – środek zaradczy”. W kongresach tych wzięło udział 10 000 osób, a następnego dnia tekst obu punktów ukazał się w londyńskiej prasie. Kongres ten przyczynił się do rozwoju działalności w Wielkiej Brytanii[17].

W latach 1926–1937 wielu brytyjskich wyznawców wyjechało głosić swoją religię na innych kontynentach[18]. W 1938 roku na kongresie w stolicy ponownie przemawiał Joseph F. Rutherford, a program został transmitowany przez stacje radiowe na 4 kontynentach do 49 innych zgromadzeń w krajach angielskojęzycznych[19]. W roku 1939 osiągnięto liczbę 4375 głosicieli. W czasie II wojny światowej za zachowanie neutralności ponad 1500 z nich uwięziono[20].

Od roku 1937 do sierpnia 1942 gdy został deportowany z Wielkiej Brytanii działalność nadzorował Albert D. Schroeder, późniejszy członek Ciała Kierowniczego Świadków Jehowy[21]. W dniach od 3 do 7 września 1941 roku na kongresie ogólnokrajowym w De Montfort Hall w Leicester obecnych było ponad 12 000 osób[22]. Główne punkty tego kongresu stanowiły odtworzone nagrania wykładów z kongresu, który odbył się w sierpniu 1941 roku w Saint Louis w USA. Ze względu na trwającą wojnę to pokojowe zgromadzenie odbiło się szerokim echem[17]. Rok później zanotowano liczbę ponad 12 430 głosicieli. We wrześniu 1942 roku w 9 miastach zorganizowano kongres „Nowy świat”, uczestniczyło w nim 11 300 osób.

Powojenny rozwój działalności[edytuj]

Jedna z siedmiu Sal Zgromadzeń w Wielkiej Brytanii – w Surrey.
Sala Zgromadzeń w budynku dawnego kina Forum w Northenden (Greater Manchester).
Kongres okręgowy „Czuwajcie!” w Cardiff, 2009.

W 1950 roku osiągnięto liczbę ponad 23 000 głosicieli. W latach 1950–1966 na kongresy międzynarodowe do Londynu przybyli delegaci z ponad 50 krajów. W roku 1951 kongres międzynarodowy „Czyste wielbienie” odbył się na stadionie Wembley[23]. W roku 1955 w kongresie „Tryumfujące Królestwo” w Londynie brało udział 41 970 osób. W 1958 roku przekroczono liczbę 40 000 głosicieli. 26 kwietnia 1959 roku otwarto nowe Biuro Oddziału w Mill Hill w Londynie[2]. W miarę zwiększających się potrzeb zwiększano liczbę pomieszczeń mieszkalnych[13].

Następny kongres międzynarodowy „Zjednoczeni wielbiciele” odbył się w lipcu 1961 roku w Londynie. Brało w nim udział 48 970 osób. W 1963 roku osiągnięto liczbę prawie 52 000 głosicieli. W tym też roku Wielka Brytania była jednym z miejsc międzynarodowego kongresu okołoziemskiego pod hasłem „Wiecznotrwała dobra nowina” – grupa 583 delegatów z 27 państw przenosiła się do 27 wytypowanych miast kongresowych na całym świecie[24]. W roku 1965 w Edynburgu i Londynie odbył się kongres międzynarodowy „Słowo prawdy”. W 1967 roku utworzono pierwsze zbory obcojęzyczne. W roku 1969 na kongresie międzynarodowym „Pokój na ziemi” w Londynie obecne były delegacje z 63 krajów, liczba obecnych wyniosła 82 416, a 2215 osób zostało ochrzczonych.

W 1974 roku zanotowano liczbę 75 235 głosicieli. Rok później otwarto Salę Zgromadzeń w Manchesterze. W roku 1978 odbył się kongres międzynarodowy pod hasłem „Zwycięska wiara” odbył się w trzech miastach (Edynburg, Londyn, Sheffield), w którym wzięło udział 111 099 osób.

W roku 1983 w De Montfort Hall w Leicester zorganizowano doroczne walne zgromadzenie Towarzystwa Biblijnego i Traktatowego – Strażnica, w którym uczestniczyło 13 członków Ciała Kierowniczego oraz 3671 delegatów. Kolejnych 1500 osób wysłuchało programu w pobliskiej Sali Zgromadzeń w Dudley[17]. W tym samym roku wybudowano pierwszą Salę Królestwa metodą szybkościową (w ciągu dwóch dni).

W roku 1980 w Wielkiej Brytanii zanotowano liczbę ponad 100 tysięcy Świadków Jehowy. W 1989 na kongresach międzynarodowych odbywających się pod hasłem „Prawdziwa pobożność” w Polsce obecnych było 721 brytyjskich delegatów. W następnych latach delegaci uczestniczyli w kongresach międzynarodowych m.in. w Berlinie, Pradze, Budapeszcie, Moskwie, Kijowie i innych miastach także w Afryce, Azji i Ameryce.

W 1993 roku nieopodal Biura Oddziału ukończono budowę drukarni i kompleksu biurowców o łącznej powierzchni użytkowej 18 500 m²[13]. W tym samym roku zanotowano też liczbę ponad 127 000 głosicieli. W 1998 roku odbyło się 9 kongresów międzynarodowych „Boża droga życia” z delegatami z ponad 60 krajów.

W 2000 roku w kraju korzystano z 7 Sal Zgromadzeń: (Northenden (Greater Manchester), Londyn, Dudley, Surrey, East Pennine, Bristol i Edgware).

Przykładowe Sale Królestwa
w Wielkiej Brytanii
Sala Królestwa w Crawley
Sala Królestwa w East Grinstead
Sala Królestwa w Burgess Hill
Sala Królestwa w Peacehaven
Sala Królestwa w Worthing
Sala Królestwa w Leeds

W 2012 roku oprócz zborów angielskojęzycznych działało 70 zborów i ponad 80 grup obcojęzycznych[25] w ponad 40 językach[d]. Działalność głoszenia jest również prowadzona w mniejszych językach lokalnych: po irlandzku, szkocku i walijsku[26]. W roku 2014 osiągnięto liczbę 138 515 głosicieli.

W dniach 22–24 sierpnia 2014 roku w Londynie odbył się kongres międzynarodowy „Szukajmy najpierw Królestwa Bożego![27][28].

W Wielkiej Brytanii działa również jedna z największych drukarni Towarzystwa Strażnica. Drukuje miesięcznie ponad 14 milionów egzemplarzy czasopism w 33 językach i wysyła je do około 10 tysięcy zborów w 70 krajach. W sumie rocznie drukuje przeszło 200 milionów czasopism oraz broszur i wysyła je do 100 krajów[11]. W roku 2014 rozpoczęto przygotowania do budowy nowej siedziby Biura Oddziału wraz z drukarnią w Temple Farm koło miejscowości Chelmsford. Budowa ma być ukończona do końca 2019 roku[29][30][2]. W miejscowym Biurze Oddziału pracują wolontariusze pochodzący z 35 krajów. Miejscowe Biuro Tłumaczeń dokonuje tłumaczeń na 11 języków, w tym na irlandzki, szkocki, walijski i brytyjski język migowy[31].

Kongresy regionalne organizuje się w 26 językach – również w języku polskim .

Zbory polskojęzyczne[edytuj]

Historia. W roku 1923 zbór polskojęzyczny w Londynie z liczbą 1029 osób obecnych na Pamiątce śmierci Jezusa zajął pierwsze miejsce na liście ogólnoświatowej ułożonej według grup językowych. W 2010 roku na kongresie „Trwaj przy Jehowie!” w Coventry było zgromadzonych około 2500 wyznawców z polskojęzycznych zborów w Wielkiej Brytanii, a cały program przedstawiono w języku polskim. Ochrzczono 52 nowych członków. 39 zborów (w tym 9 zborów w Londynie) i 33 grupy polskojęzyczne działają przeważnie w dużych miastach Anglii (Bedford, Bicester, Birmingham, Boston, Bournemouth, Bracknell, Brighton, Bristol, Cambridge, Cheltenham, Chester, Corby, Coventry, Crawley, Crewe, Dartford, Eastbourne, Grantham, Hull, King’s Lynn, Leeds, Leicester, Lincoln, Liverpool, Londyn (9), Luton, Maltby, Manchester (2), Middlesbrough, Mildenhall, Milton Keynes, Nelson, Nottinngham, Northampton, Paington, Peterborough, Plymouth, Redditch, Rugby, Scarborough, Slough, Southampton, Southend-on-Sea, Stoke, Stradford-upon-Avon, West Bromwich), Szkocji (Aberdeen, Dundee, Edynburg, Glasgow, Inverness), Walii (Cardiff, Llanelli) i Irlandii Północnej (Belfast, Dungannon)[32]. Kongresy regionalne w j. polskim odbywają się w Londynie.

Świadkowie Jehowy w brytyjskich terytoriach zależnych[edytuj]

Świadkowie Jehowy na Anguilli[edytuj]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy na Anguilli.
Mapa lokalizacyjna Anguilli
The Valley
The Valley
Geographylogo.svg
Sala Królestwa na Anguilli

Świadkowie Jehowy na Anguilli – wspólnota religijna 71 głosicieli Świadków Jehowy na Anguilli, należących do 2 zborów. Na corocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrały się 252 osoby (2015). Działalność miejscowych wyznawców koordynuje Biuro Oddziału w Prospect koło Bridgetown. Biuro Krajowe znajduje się na Antigui.

  • Historia. W 1914 roku rozpoczęto działalność kaznodziejską, a podczas II wojny światowej działalność ta została zakazana. W roku 1948 misjonarze, absolwenci Szkoły Gilead z łodzi Sibia rozpoczęli regularną działalność misyjną. W 1952 roku zanotowano pierwszego miejscowego głosiciela, dwa lata później dwóch. W 1957 roku powstał 7-osobowy zbór. W 1964 roku liczba głosicieli przekroczyła 10 osób, a w 1988 roku – 20. 10 lat później zanotowano liczbę 30 głosicieli, a w roku 2005 powstał drugi zbór. W 2007 roku przekroczono liczbę 50 głosicieli, a rok później 60. 25 października 2009 roku w Las Bay odbył się kongres „Czuwajcie!” z udziałem prawie 500 Świadków Jehowy z Anguilli, St. Martin, St. Maarten, Statia i innych pobliskich wysp.

Świadkowie Jehowy na Bermudach[edytuj]

Mapa lokalizacyjna Bermudów
Hamilton
Hamilton
St. George’s
St. George’s
Southampton
Southampton
Geographylogo.svg
Sale Królestwa na Bermudach

Świadkowie Jehowy na Bermudach – wspólnota religijna 526 głosicieli Świadków Jehowy na Bermudach, należących do 5 zborów. W 2015 roku na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrało się 909 osób. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje amerykańskie Biuro Oddziału[33].

  • Historia. Działalność zainicjowali misjonarze Szkoły Gilead w lutym 1947 roku. W roku 1949 zanotowano liczbę 8 głosicieli. Rok później powstał pierwszy zbór w Hamilton[34]. Następował rozwój działalności, przybywało głosicieli (10 w 1951 roku, 20 w 1953 roku, 60 w 1962 roku i 108 w 1964 roku). W roku 1965 w Sali Królestwa w Hamilton odbył się kongres „Słowo prawdy”, a w roku 1966 kongres „Synowie Boży – synami wolności”. W roku 1970 powstał drugi zbór, a w 1974 trzeci – osiągnięto liczbę 167 głosicieli. W roku 1975 przekroczono liczbę 500 głosicieli. Dwa lata później utworzono czwarty zbór. W 1985 roku zanotowano liczbę 328 głosicieli, w roku 1994 – 419, w 2009 roku – 491, a w 2011 roku – 513. Sale Królestwa znajdują się w Hamilton, St. George’s oraz w Southampton[32].
Mapa lokalizacyjna Brytyjskich Wysp Dziewiczych
Road Town
Road Town
Spanish Town
Spanish Town
Geographylogo.svg
Sale Królestwa na Brytyjskich Wyspach Dziewiczych

Świadkowie Jehowy na Brytyjskich Wyspach Dziewiczych[edytuj]

Świadkowie Jehowy na Brytyjskich Wyspach Dziewiczych – wspólnota religijna 263 głosicieli Świadków Jehowy na Brytyjskich Wyspach Dziewiczych, należących do 4 zborów. W 2015 roku na corocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrało się 825 osób. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje amerykańskie Biuro Oddziału[35].

  • Historia. Działalność zainicjowali misjonarze, absolwenci Szkoły Gilead i w styczniu 1947 roku zanotowano liczbę 8 głosicieli. W roku 1948 inni misjonarze z łodzi Sibia rozpoczęli regularną działalność misyjną na różnych wyspach archipelagu. W 1951 roku powstał pierwszy zbór. W 1958 roku kilku delegatów było obecnych na kongresie międzynarodowym w „Wola BożaNowym Jorku. Następował rozwój działalności, przybywało głosicieli. W latach 70. XX wieku na wyspie Tortola powstała Sala Królestwa dla ówczesnych 40 Świadków Jehowy głównie z tej wyspy. Rok później było ich ponad 50. W roku 2009 ich liczba wynosiła 236 osób. W 2010 roku powstał czwarty zbór, a liczba głosicieli wzrosła do 254. W 2012 roku zanotowano liczbę 272 głosicieli. Sale Królestwa znajdują się w Road Town oraz Spanish Town[32].

Świadkowie Jehowy na Falklandach[edytuj]

Mapa lokalizacyjna Falklandów
Stanley
Stanley
Geographylogo.svg
Sala Królestwa na Falklandach

Świadkowie Jehowy na Falklandach – wspólnota religijna 11 głosicieli Świadków Jehowy na Falklandach, należących do 1 zboru, który korzysta z Sali Królestwa w Stanley[36]. W 2015 roku na corocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrało się 26 osób. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje brytyjskie Biuro Oddziału[2].

  • Historia. W 1954 roku działalność kaznodziejską zapoczątkowało dwóch misjonarzy, absolwentów Szkoły Gilead. W 1963 roku zanotowano liczbę 5 głosicieli. Dziesięć lat później powstał zbór. W 1980 roku przybyła brytyjska rodzina współwyznawców. W 2012 roku zanotowano liczbę 13 głosicieli.

Świadkowie Jehowy w Gibraltarze[edytuj]

Świadkowie Jehowy w Gibraltarze – wspólnota religijna 129 głosicieli Świadków Jehowy w Gibraltarze, należących do 2 zborów – angielsko- i hiszpańskojęzycznego. W 2015 roku na corocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrały się 174 osoby. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje hiszpańskie Biuro Oddziału w Torrejón de Ardoz pod Madrytem.

  • Historia. Działalność rozpoczęto w 1960 roku, założono 19-osobowy zbór. W 1983 roku przekroczono liczbę 100 głosicieli. W 1987 roku osiągnięto liczbę 137 głosicieli. W 1988 roku założono drugi zbór. W październiku 2008 roku w ciągu dwóch dni wybudowano i otwarto nową Salę Królestwa, w której budowie pomagali hiszpańscy współwyznawcy[37].

Świadkowie Jehowy na Kajmanach[edytuj]

Mapa lokalizacyjna Kajmanów
George Town
George Town
West Bay
West Bay
Geographylogo.svg
Sale Królestwa na Kajmanach

Świadkowie Jehowy na Kajmanach – wspólnota religijna 223 głosicieli Świadków Jehowy na Kajmanach, należących do 3 zborów. W 2015 roku na corocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrało się 651 osób. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje amerykańskie Biuro Oddziału[35].

  • Historia. W roku 1929 na Wielki Kajman przybył po raz pierwszy jamajski współwyznawca – Patrick Davidson i ponownie w roku 1937. W roku 1950 przybyło dwóch misjonarzy Szkoły Gilead. Dziewięć lat później założono 12-osobowy zbór. W roku 1972 osiągnięto liczbę 21 głosicieli, a trzy lata później przekroczono liczbę 30 głosicieli. W 1982 roku na Kajmany wysłano dalszych misjonarzy, rok później przekroczono liczbę 50 głosicieli. W roku 1987 głosiciele mieszkali na Cayman Brac. W 1988 roku działało 60 głosicieli, w 1993 roku przekroczono liczbę 100. W 2001 roku powstał drugi zbór, trzy lat później trzeci. W 2006 roku przekroczono liczbę 200 głosicieli. W 2007 roku na Pamiątce śmierci Jezusa Chrystusa było obecnych 675 osób – około 1,5% mieszkańców. W 2008 roku zanotowano liczbę 273 głosicieli.
Mapa lokalizacyjna Montserratu
Saint Peter's
Saint Peter's
Geographylogo.svg
Sala Królestwa na Montserracie

Świadkowie Jehowy na Montserracie[edytuj]

Świadkowie Jehowy na Montserracie – wspólnota religijna 21 głosicieli Świadków Jehowy na Montserracie, należących do 1 zboru. W 2015 roku na corocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrało się 108 osób. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje amerykańskie Biuro Oddziału. Biuro Krajowe znajduje się na Antigui.

  • Historia. Działalność kaznodziejską rozpoczęto w 1914 roku. W roku 1916 zebrania religijne odbywały się w domu Jamesa Lyncha w Plymouth. W 1919 w zgromadzeniu na Barbadosie uczestniczył W. H. Rock, który na wyspę zaprosił Williama R. Browna. Na Montserrat przybył w roku 1920, brał on udział w działalności kaznodziejskiej oraz wyświetlał Fotodramę stworzenia[38][39][40]. W 1936 roku Charles Payne wyposażony w samochód z megafonem wygłaszał przemówienia religijne. Jednakże dopiero po II wojnie światowej nastąpił jej szybszy rozwój. W roku 1945 na wyspie było dwóch głosicieli. W latach 50. XX wieku działalność prowadziła ośmioosobowa rodzina. Rozwój działalności nastąpił, gdy w roku 1966 przybyli misjonarze, absolwenci Szkoły Gilead. W latach 70. XX wieku działało około 30 głosicieli, z których większość ze względów ekonomicznych opuściła wyspę. Sala Królestwa znajduje się w Saint Peter's[32].

Świadkowie Jehowy na Turks i Caicos[edytuj]

Mapa lokalizacyjna Turks i Caicos
Cockburn Town
Cockburn Town
Providenciales
Providenciales
North Caicos
North Caicos
Geographylogo.svg
Sale Królestwa na Turks i Caicos

Świadkowie Jehowy na Turks i Caicos – wspólnota religijna 340 głosicieli Świadków Jehowy na Turks i Caicos, należących do 6 zborów. W 2015 roku na corocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrało się 1060 osób. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje amerykańskie Biuro Oddziału[35].

  • Historia. Działalność kaznodziejską zapoczątkowali w 1948 roku misjonarze, absolwenci Szkoły Gilead. W 1959 roku zanotowano liczbę 7 głosicieli. W roku 1982 było ich 30, a w 1989 roku - 50. W 1995 roku zanotowano liczbę 110 głosicieli. W 2010 roku liczba ta wzrosła do 273 głosicieli, powstały też dwa nowe zbory. Rok później zanotowano liczbę 299 głosicieli. W 2012 roku osiągnięto liczbę 332 głosicieli. W 2013 roku powstał szósty zbór. Sale Królestwa znajdują się na wyspach Grand Turk Island, Providenciales oraz North Caicos[32].

Świadkowie Jehowy na Wyspie Świętej Heleny[edytuj]

Sala Zgromadzeń na Wyspie Świętej Heleny (przedmieścia Jamestown)

Świadkowie Jehowy na Wyspie Świętej Heleny – wspólnota religijna 122 głosicieli Świadków Jehowy na Wyspie Świętej Heleny (co stanowi ponad 3% populacji, jeden głosiciel przypada na około 30 mieszkańców [1:30] – najwyższy wskaźnik w świecie), należących do 3 zborów. W 2015 roku na corocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrały się 272 osoby (ponad 7% mieszkańców). Działalność miejscowych głosicieli koordynuje południoafrykańskie Biuro Oddziału.

  • Historia. W 1933 roku, dwaj Świadkowie Jehowy, na krótko odwiedzili wyspę. Nowym wyznaniem zainteresował się Tom Scipio, policjant i diakon Kościoła baptystów. Wkrótce opuścił Kościół wraz z 12 innymi jego członkami. Potem otrzymali z nowojorskiego Biura Głównego Świadków Jehowy gramofony z nagraniami wykładów biblijnych. Nowi wyznawcy przemierzali wyspę i odtwarzali owe nagrania. W 1951 roku przyjechał na rok, pierwszy przedstawiciel Towarzystwa Strażnica, pochodzący z Afryki Południowej Jacobus van Staden. Z czasem utworzono dwa zbory, jeden w Levelwood, a drugi w Jamestown. W 1958 roku George Scipio (pierwszy dentysta na wyspie) reprezentował Wyspę Świętej Heleny w dwuminutowym wystąpieniu na kongresie „Wola Boża” w Nowym Jorku. Liczba głosicieli szybko rosła, w roku 1998 było ich 160, jednak wielu opuściło wyspę, przenosząc się w inne miejsca – w 2014 roku działalność prowadziło około 120 głosicieli, a na uroczystość Pamiątki corocznie przybywa od 7 do 10% mieszkańców wyspy. W 2010 roku powstał trzeci zbór. Sala Królestwa znajduje się w Half Tree Hollow[32].

Zobacz też[edytuj]

Uwagi

  1. Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy w Wielkiej Brytanii obejmuje Anglię, Szkocję i Walię. Natomiast działalność w Irlandii Północnej jest podawana łącznie z Irlandią.
  2. Wraz z wyznawcami na Guernsey – około 200 w 2 zborach, na Jersey – około 300 w 3 zborach, na Man – około 120 w 1 zborze oraz około 60 na Hebrydach, Orkadach, Szetlandach i na Pitcairn, gdzie działają czasowo lub prowadzą działalność listownie – w 1975 dostarczono tam 60 egz. Biblii w Przekładzie Nowego Świata dla każdego mieszkańca wyspy
  3. Pozostałe kraje należące do grona „stutysięczników” to: Angola, Argentyna, Brazylia, Demokratyczna Republika Konga, Filipiny, Francja, Ghana, Hiszpania, Japonia, Kanada, Kolumbia, Korea Południowa, Meksyk, Niemcy, Nigeria, Peru, Polska, Południowa Afryka, Rosja, Stany Zjednoczone, Ukraina, Wenezuela, Włochy i Zambia.
  4. Zebrania odbywają się w ponad 40 językach m.in w: amharskim, angielskim, arabskim, bengalskim, brytyjskim migowym, bułgarskim, chińskim, chorwackim, czeskim, francuskim, ga, greckim, hindi, hiszpańskim, irlandzkim, japońskim, khmerskim, koreańskim, lingala, litewskim, nepalskim, pendżabskim, perskim, polskim, portugalskim, rosyjskim, rumuńskim, słowackim, somalijskim, sylheti (Bangladesz), tagalskim, tajskim, tamilskim, tureckim, twi, ukraińskim, urdu, walijskim, węgierskim, wietnamskim i włoskim.

Przypisy

  1. Rocznik Świadków Jehowy 2016. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2016, s. 186, 187.
  2. a b c d e Watchtower: Sprawozdanie z Wielkiej Brytanii. tv.jw.org, 2016-02-29. [dostęp 2016-02-29].
  3. Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem. jw.org.
  4. Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem. jw.org.
  5. Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem. jw.org.
  6. Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem. jw.org.
  7. Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem. jw.org.
  8. Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem. jw.org.
  9. Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem. jw.org.
  10. Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem. jw.org.
  11. a b Watchtower: Biuro Oddziału w Wielkiej Brytanii. jw.org. [dostęp 2013-12-11].
  12. Watchtower: Coraz więcej krajów w „klubie stutysięczników”. jw.org, 2015. [dostęp 2015-09-06].
  13. a b c d Pierwsze utworzono sto lat temu. „Przebudźcie się!”. LXXXI, s. 17–19, 22 grudnia 2000. Strażnica – Towarzystwo Biblijne i Traktatowe. ISSN 1234-1169. 
  14. „Dzieje Świadków Jehowy w czasach nowożytnych. Stany Zjednoczone Ameryki.”, wyd. Towarzystwo Strażnica, Nadarzyn, str. 17
  15. Watchtower. Wytrwali w „godzinie próby”. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXXIV, s. 31, 32, 15 maja 2013. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 
  16. Watchtower. Próba wiary. „Przebudźcie się!”. LXXXV, s. 12, 13, 22 lutego 2004. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1169. 
  17. a b c Watchtower. Sowita nagroda za świętą służbę. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXII, s. 25–28, 1 grudnia 1997. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 
  18. Watchtower. „Głosiciele Królestwa w Wielkiej Brytanii, ocknijcie się!”. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXXVII, s. 31, 32, listopad 2016. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 
  19. Świadkowie Jehowy – historia żywej wiary, część 2: Niech zajaśnieje światło. jw.org, 2011. [dostęp 2015-01-12].
  20. Watchtower. Dlaczego Świadkowie Jehowy nie biorą udziału w wojnach?. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXIX, s. 22, 1 lipca 2008. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 
  21. Watchtower. ‛Miał upodobanie w prawie Jehowy’. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXVII, s. 31, 15 września 2006. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 
  22. Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, nr 12/1988 rok, s. 23
  23. The New World Society in Action (ang.). tv.jw.org. [dostęp 2015-09-03].
  24. Watchtower: Niezapomniany kongres. jw.org. [dostęp 2015-01-01].
  25. Wielka Brytania. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXXIV, s. 2, 15 maja 2013. Watch Tower Bible and Tract Society. ISSN 1234-1150. 
  26. Watchtower: Głoszenie dobrej nowiny w językach używanych w Wielkiej Brytanii i Irlandii. jw.org, 2015-07-21. [dostęp 2015-07-22].
  27. Rocznik Świadków Jehowy 2016. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2016, s. 66, 67.
  28. Rozpoczyna się seria międzynarodowych kongresów Świadków Jehowy, www.jw.org
  29. Watchtower: Sprawozdanie z budowy nowej siedziby brytyjskiego Biura Oddziału. tv.jw.org, 2015-08-03. [dostęp 2015-08-09].
  30. Watchtower: Zdjęcia z budowy w Wielkiej Brytanii (1) (styczeń-sierpień 2015). tv.jw.org, 2016-02-05. [dostęp 2016-02-05].
  31. Serdecznie witamy w Biurze Oddziału Świadków Jehowy. Wielka Brytania. Londyn: Watchtower, 2013.
  32. a b c d e f Watchtower: Znajdź miejsce zebrań Świadków Jehowy. jw.org. [dostęp 2016-05-29].
  33. Watchtower: Świadkowie Jehowy na Bermudach. jw.org. [dostęp 2014-06-29].
  34. Rocznik Świadków Jehowy. Watchtower, 1949, s. 58, 59. (ang.)
  35. a b c Rocznik Świadków Jehowy 2015. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2015, s. 41.
  36. Watchtower: Znajdź miejsce zebrań Świadków Jehowy [Faklandy]. jw.org. [dostęp 2016-08-11].
  37. Przebudźcie się!październik 2010, s. 29, ‛Położyć tamę fali samolubstwa’
  38. Rocznik Świadków Jehowy 2014. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2014, s. 100, 101.
  39. Świadczenie na wyspach rozpoczęte w miodowym miesiącu. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 25, 26, nr 6/1984. 
  40. 1979 Yearbook of Jehovah's Witnesses. Watchtower, 1979, s. 174. (ang.)

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]