Dietrich von Choltitz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dietrich von Choltitz
Dietrich von Choltitz
Data i miejsce urodzenia 9 listopada 1894 roku
Schloss Wiese
Data i miejsce śmierci 4 listopada 1966 roku
Baden-Baden

Dietrich von Choltitz (ur. 9 listopada 1894, Schloss Wiese, obecnie Łąka Prudnicka, zm. 4 listopada 1966, Baden-Baden) – niemiecki wojskowy w stopniu generała piechoty (General der Infanterie), wojenny gubernator Paryża w czasie II wojny światowej. Zasłynął z tego, że sprzeciwił się wykonaniu rozkazu Hitlera, który nakazywał zniszczenie miasta, za co in absentia został skazany na karę śmierci, niewykonaną z uwagi na fakt znajdowania się w niewoli. Zdaniem francuskiego historyka Lionela Dardenne sprzeciw Choltitza wobec rozkazów nigdy nie miał miejsca, lecz był wymysłem generała stworzonym po wojnie. W istocie wg Dardenne Paryż nie został zniszczony z powodu szybkiego wybuchu walk w rejonie miasta i braków w wyposażeniu niemieckiego garnizonu [1].

Brał udział w akcji okupacji Sudetów, następnie jako dowódca batalionu uczestniczył w ataku na Polskę (walczył pod Łodzią i nad Bzurą), a następnie w ataku na Holandię, gdzie brał udział w walkach o Rotterdam. Po zaatakowaniu przez Niemcy ZSRR uczestniczył w tej kampanii na odcinku ukraińskim, przyczyniając się m.in. do zdobycia i okupacji Sewastopolu, a następnie walczył w ofensywie na froncie dońskim. Na początku 1944 r. służył w armii niemieckiej okupującej Włochy. W pierwszych dniach sierpnia 1944 r. mianowany dowódcą wojskowym niemieckiego garnizonu Paryża, który poddał 25 VIII 1944 nacierającym aliantom. Do wiosny 1947 pozostawał w niewoli alianckiej [2]. Za działania przeciw broniącym się przed niemiecką agresją wojskom i na terenach okupowanych wielokrotnie awansowany i odznaczany nazistowskimi orderami i orderami sojuszników III Rzeszy.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Otrzymał Krzyż Żelazny I i II klasy, Order Wojskowy św. Henryka (26 grudnia 1917), Krzyż Rycerski Orderu Albrechta II Klasy z mieczami, srebrną Odznakę za Rany (1918), Honorowy Krzyż Kombatanta 1918, Medal Pamiątkowy 1 października 1938, Wehrmacht-Dienstauszeichnung I i IV klasy, Krzyż Żelazny I i II klasy, złotą Odznakę za Rany (1939), odznakę piechoty, Krzyż Rycerski (18 maja 1940), złoty Krzyż Niemiecki (8 stycznia 1942), Tarczę Krym (1942), Krzyż Oficerski Orderu Gwiazdy Rumunii z mieczami (1943), Order Michała Walecznego III klasy (maj 1943) oraz Legię Honorową.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dietrich von Choltitz: ...brennt Paris? Adolf Hitler ... Tatsachenbericht des letzten deutschen Befehlshabers in Paris. Una-Weltbücherei, Mannheim 1950.
  • Dietrich von Choltitz: Soldat unter Soldaten. Europa-Verlag, Konstanz 1951.
  • Klaus-Jürgen Müller: Die Befreiung von Paris. In: Michael Salewski, Guntram Schulze-Wegener (Hrsg.): Kriegsjahr 1944: Im Großen und im Kleinen. Franz Steiner, Stuttgart 1995, ISBN 3-515-06674-8.
  • Sönke Neitzel: Abgehört. Deutsche Generäle in britischer Kriegsgefangenschaft 1942–1945. Propyläen, Berlin 2005, ISBN 3-549-07261-9.
  • Larry Collins, Dominique Lapierre: Brennt Paris? Roman. Ullstein, München 2002, ISBN 3-548-25506-X.
  • Wolf Keienburg (Redaktionsleitung): Goldmann Lexikon. Band 4. Bertelsmann Lexikon Verlag, Gütersloh 1998, ISBN 3-442-26164-3.
  • Steven H. Newton: Ulubiony dowódca Hitlera. Feldmarszałek Walther Model. Wydawnictwo Amber, Warszawa 2007, ISBN 978-83-241-2784-9.