Dietrich von Choltitz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dietrich von Choltitz
Dietrich Hugo Hermann von Choltitz
Ilustracja
Dietrich von Choltitz w 1940
generał piechoty generał piechoty
Data i miejsce urodzenia 9 listopada 1894
Gräflich Wiese
Data i miejsce śmierci 4 listopada 1966
Baden-Baden
Przebieg służby
Lata służby 19071945
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
War Ensign of Germany (1921-1933).svg Reichswehra
Balkenkreuz.svg Wehrmacht
Stanowiska dowództwo:
11th Panzer Division logo 2.svg 11 Dywizja Pancerna
260 Dywizja Piechoty
LXXXIV Korpus Armijny
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Rycerski Orderu Albrechta II Klasy z mieczami Krzyż Żelazny I klasy Krzyż Żelazny II klasy DEU Ehrenkreuz des Weltkrieges Frontkaempfer BAR.svg Królewski Saski Order Wojskowy św. Henryka Order Alberta II klasy Saski Królewski Order Zasługi Cywilnej II klasy Star of Romania Ribbon.PNG Order of Michael the Brave ribbon.svg Legia Honorowa

DeutschesKreuzinGold.jpg Srebrna Odznaka za Rany Złota Odznaka za Rany Srebrna Odznaka Szturmowa Piechoty

Dietrich von Choltitz (ur. 9 listopada 1894 w Gräflich Wiese, obecnie Łąka Prudnicka, zm. 4 listopada 1966 w Baden-Baden) – niemiecki wojskowy w stopniu generała piechoty (General der Infanterie), wojenny gubernator Paryża w czasie II wojny światowej. Zasłynął z tego, że sprzeciwił się wykonaniu rozkazu Hitlera, który nakazywał zniszczenie miasta, za co in absentia został skazany na karę śmierci, niewykonaną z uwagi na fakt znajdowania się w niewoli. Zdaniem francuskiego historyka Lionela Dardenne sprzeciw Choltitza wobec rozkazów nigdy nie miał miejsca, lecz był wymysłem generała stworzonym po wojnie. W istocie wg Dardenne Paryż nie został zniszczony z powodu szybkiego wybuchu walk w rejonie miasta i braków w wyposażeniu niemieckiego garnizonu[1].

Brał udział w akcji okupacji Sudetów, następnie jako dowódca batalionu uczestniczył w ataku na Polskę (walczył pod Łodzią i nad Bzurą), a następnie w ataku na Holandię, gdzie brał udział w walkach o Rotterdam. Po zaatakowaniu przez Niemcy ZSRR uczestniczył w tej kampanii na odcinku ukraińskim, przyczyniając się m.in. do zdobycia i okupacji Sewastopola, a następnie walczył w ofensywie na froncie dońskim. Na początku 1944 r. służył w armii niemieckiej okupującej Włochy. W pierwszych dniach sierpnia 1944 r. mianowany dowódcą wojskowym niemieckiego garnizonu Paryża, który poddał 25 VIII 1944 nacierającym aliantom. Do wiosny 1947 pozostawał w niewoli alianckiej[2]. Za działania przeciw broniącym się przed niemiecką agresją wojskom i na terenach okupowanych wielokrotnie awansowany i odznaczany nazistowskimi orderami i orderami sojuszników III Rzeszy.

Był ostatnim przed 1945 rokiem właścicielem zamku w Łące Prudnickiej, który w 2006 roku został zlicytowany przez komornika. Jego syn, Timo von Choltitz podczas swojej wizyty w Prudniku bezskutecznie próbował odzyskać ów zamek[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Otrzymał Krzyż Żelazny I i II klasy, Order Wojskowy św. Henryka (26 grudnia 1917), Krzyż Rycerski Orderu Albrechta II Klasy z mieczami, srebrną Odznakę za Rany (1918), Honorowy Krzyż Kombatanta 1918, Medal Pamiątkowy 1 października 1938, Wehrmacht-Dienstauszeichnung I i IV klasy, Krzyż Żelazny I i II klasy, złotą Odznakę za Rany (1939), odznakę piechoty, Krzyż Rycerski (18 maja 1940), złoty Krzyż Niemiecki (8 stycznia 1942), Tarczę Krym (1942), Krzyż Oficerski Orderu Gwiazdy Rumunii z mieczami (1943), Order Michała Walecznego III klasy (maj 1943) oraz Legię Honorową.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nazi general didn't save Paris: historian - The Local, www.thelocal.fr [dostęp 2017-11-22].
  2. General der Infanterie Dietrich von Choltitz - Lexikon der Wehrmacht, www.lexikon-der-wehrmacht.de [dostęp 2017-11-22] (niem.).
  3. Krzysztof Strauchmann, Syn generała von Choltitza przyjeżdża opowiedzieć o swoim ojcu, obrońcy Paryża, „Nowa Trybuna Opolska”, 19 czerwca 2016 [dostęp 2018-05-25] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dietrich von Choltitz: ...brennt Paris? Adolf Hitler ... Tatsachenbericht des letzten deutschen Befehlshabers in Paris. Una-Weltbücherei, Mannheim 1950.
  • Dietrich von Choltitz: Soldat unter Soldaten. Europa-Verlag, Konstanz 1951.
  • Klaus-Jürgen Müller: Die Befreiung von Paris. In: Michael Salewski, Guntram Schulze-Wegener (Hrsg.): Kriegsjahr 1944: Im Großen und im Kleinen. Franz Steiner, Stuttgart 1995, ​ISBN 3-515-06674-8​.
  • Sönke Neitzel, Abgehört. Deutsche Generäle in britischer Kriegsgefangenschaft 1942–1945, Berlin: Propyläen, 2005, ISBN 3-549-07261-9, OCLC 61882052.
  • Larry Collins, Dominique Lapierre: Brennt Paris? Roman. Ullstein, München 2002, ​ISBN 3-548-25506-X​.
  • Wolf Keienburg (Redaktionsleitung): Goldmann Lexikon. Band 4. Bertelsmann Lexikon Verlag, Gütersloh 1998, ​ISBN 3-442-26164-3​.
  • Steven H. Newton, Ulubiony dowódca Hitlera. Feldmarszałek Walther Model, Rudolf Szymański (tłum.), Warszawa: Wydawnictwo Amber, 2007, ISBN 978-83-241-2784-9, OCLC 749619725.