Abraham Kook

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Abraham Kok
אברהם יצחק הכהן קוק

HaRav
Abraham Kok
Data i miejsce urodzenia 7 września 1865
Grzywa
Data i miejsce śmierci 1 września 1935
Jerozolima
Przyczyna śmierci nowotwór
Miejsce spoczynku Góra Oliwna
Zawód rabin
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Abraham Kook

Abraham Izaak Kok, znany jako "HaRav" (ur. 7 września 1865 w Grzywie, zm. 1 września 1935 w Jerozolimie) – łotewski rabin, rabin, kabalista, poeta i działacz społeczny początku XX wieku. Twórca filozoficznej koncepcji syjonizmu religijnego. Piastował urząd rabina Jafy (1904-1914), rabina Jerozolimy (1920-1921), oraz był pierwszym naczelnym aszkenazyjskim rabinem Mandatu Palestyńskiego (1921-1935).

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Abraham urodził się w 1865 roku w miejscowości Grzywa w Imperium Rosyjskim (obecnie dzielnica Dyneburga na terytorium Łotwy). Był najstarszym z ośmiorga dzieci w żydowskiej rodzinie należącej do ruchu chasydzkiego. Jego ojciec, rabin Szlomo Zalman Ha-Kohen Kok, był studentem jesziwy w Wołożynie. Dziadek należał do chasydzkiej dynastii Kapust. Jako dziecko zyskał miano ilui (cudowne dziecko). W wieku 18. lat, w 1884 roku roku rozpoczął naukę w jesziwie w Wołożynie. W 1886 roku ożenił się z Bat Szevą, córką rabina Elijahu Rabinowicza-Teomim. Dwa lata później urodziła mu córkę.

Działalność publiczna[edytuj | edytuj kod]

W 1887 roku przeszedł smichę, obejmując następnie stanowisko rabina w miejscowości Żejmele na Litwie. Rok później zmarła jego żona. Ojciec przekonał go do poślubienia kuzynki Ryfki. W 1895 roku Kok został rabinem Bauska. W 1901 i 1904 roku opublikował trzy artykuły, w których przedstawił w pełni rozwinięte poglądy popierające osadnictwo żydowskie w Palestynie. Równolegle pisał liczne komentarze talmudyczne i halachiczne, z których część opublikowano dopiero po jego śmierci.

Działalność w Palestynie[edytuj | edytuj kod]

W 1904 roku rabin Kok przyłączył się do drugiej aliji i wyemigrował do Palestyny, będącej wówczas pod panowaniem Imperium osmańskiego. W tym samym roku objął funkcję rabina Jafy, biorąc także odpowiedzialność za nowo tworzone świeckie syjonistyczne kolonie rolnicze na równinie Szaron. Wywierał silny wpływ na ludzi, dążąc do tego, by we wszystkich dziedzinach życia coraz więcej uwzględniali oni rolę Tory i religijnego prawa żydowskiego (Halacha). Pragnąc zbliżyć się do ruchu syjonistycznego, wyjechał w 1914 roku na konferencję Agudat Israel w Szwajcarii. Wybuch I wojny światowej zastał go w Europie, a ponieważ Imperium osmańskie weszło do sojuszu wojskowego państw centralnych, nie mógł powrócić do Palestyny. Do końca wojny przebywał w Wielkiej Brytanii, pełniąc obowiązki rabina w Wielkiej Synagodze Spitalfields w Londynie[1]. Po wojnie powrócił do Brytyjskiego Mandatu Palestyny i w 1921 roku został aszkenazyjskim rabinem Jerozolimy, a w 1921 roku pierwszym aszkenazyjskim Naczelnym Rabinem Palestyny (do 1935 r.). W 1924 roku był założycielem jesziwy Merkaz HaRav Kook w Jerozolimie[2][3].

Kok był wybitnym znawcą prawa halachicznego, zachowując przy tym niezwykłą otwartość umysłu na nowe pomysły. Zyskał w ten sposób wiele sympatii religijnych i niereligijnych ludzi, ale doprowadził także do braku zrozumienia jego idei przez skrajne ugrupowania. Kok starał się budować i utrzymywać mosty porozumienia między poszczególnymi grupami religijnymi i politycznymi, w tym między przywództwem świeckich organizacji syjonistycznych, syjonistami religijnymi i tradycyjnymi Żydami ortodoksyjnymi. Uważał on, że współczesny ruch syjonistyczny dążący do przywrócenia państwa żydowskiego w Ziemi Izraela ma głębokie znaczenie teologiczne. Syjonistów spostrzegał jako emisariuszów realizujących niebiański plan zaprowadzenia ery mesjańskiej. Dzięki tej ideologii młodzi, świeccy, a często nawet anty-religijni pionierzy syjonistyczni wracali do Ziemi Izraela. Według Koka, nawet nieświadomie pionierzy ci byli częścią wielkiego procesu w którym Bóg przywracał naród żydowski po 2000-letnim wygnaniu do swojej ziemi w Palestynie. Dlatego rabin Kok usilnie popierał działalność pionierów syjonistycznych, którzy ciężką fizyczną pracą kładli podwaliny pod ostateczne duchowe mesjańskie odkupienie światowego żydostwa. Pewnego razu Kok powiedział, że powołanie Głównego Rabinatu Mandatu Palestyny było pierwszym krokiem w kierunku ponownego ustanowienia Sanhedrynu.

Rabin Kok zmarł na nowotwór w dniu 1 września 1935 roku w Jerozolimie. W jego pogrzebie uczestniczyło około 20 tys. osób. Został pochowany na Górze Oliwnej w Jerozolimie[4].

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Rabin Kok przyczynił się do kształtowania ideologii syjonizmu religijnego. Tworząc podstawy współczesnego żydowskiego mesjanizmu wspierał żydowską kolonizację Palestyny, pomagając w budowaniu fundamentów państwa żydowskiego. Ze względu na swoje poglądy był krytykowany przez wielu jako naiwny człowiek, jednak jego nauki zyskały wielu uczniów.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Orot.
  • Orot HaTeshuvah.
  • Orot HaEmuna.
  • Orot HaKodesh.
  • Orot HaTorah.
  • Ain Aiyah.
  • Reish Millin.
  • Ma'amarei HaR'Iyah.
  • Midbar Shur.
  • Chavosh Pe'er – on tefillin.
  • Eder HaYakar, Ikvei HaTzon.
  • Be'er Eliyahu.
  • Orach Mishpat.
  • Ezrat Cohen.
  • Zivchei R'Iyah- Shu"t, Chidushim.
  • Shmoneh Kvatzim.
  • Olat Raiyah.
  • Igrot HaRaiyah.

Przypisy

  1. Psalm 43: Fight On My Behalf Against A Merciless Nation (ang.). W: Rav Kook on the Weekly Parsha [on-line]. [dostęp 2012-10-05].
  2. Rav Hillel Rachmani: Rabbi Abraham Isaac Kook (ang.). W: The Jewish Virtual Library [on-line]. [dostęp 2012-10-06].
  3. Time line for Rav Avraham Yitzchak HaCohen Kook (ang.). W: RavKookTorah.org [on-line]. [dostęp 2012-10-06].
  4. Report by His Majesty's Government in the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland to the Council of the League of Nations on the Administration of Palestine and Trans-Jordan for the year 1935 by His Majesty's Government in the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland to the Council of the League of Nations on the administration of Palestine and Trans-Jordan for the year 1935. Jerusalem: The Office of High Commissioner for Palestine and Trans-Jordan, 1935.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zvi Yaron: The Philosophy of Rabbi Kook. Eliner Library, 1992.
  • Ezra Gellman: Essays on the Thought and Philosophy of Rabbi Kook. Fairleigh Dickinson University Press, 1991. ISBN 0-8386-3452-4.
  • Shalom Carmy: The World of Rav Kook's Thought. Avi-Chai Publishers, 1991. ISBN 0-9623723-2-3.
  • Benjamin Ish-Shalom: Rav Avraham Itzhak HaCohen Kook: Between Rationalism and Mysticism. SUNY Press, 1993. ISBN 0-7914-1369-1.
  • Religious Zionism of Rav Kook Pinchas Polonsky. Machanaim, 2009. ISBN 978-965-91446-0-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]