Aichi H9A

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aichi H9A
Aichi H9A
Dane podstawowe
Państwo  Japonia
Producent Aichi Kokuki KK
Konstruktor Morishige Mori
Typ łódź latająca
Konstrukcja dwusilnikowa łódź latająca ze skrzydłami w typu parasol o konstrukcji mieszanej
Załoga 5+3
Historia
Data oblotu wrzesień 1940
Lata produkcji 1940-1944
Egzemplarze 31
Dane techniczne
Napęd dwa 9-cylindrowe silniki gwiazdowe typu Nakajima Kotobuki
Moc 2x 710 KM
Wymiary
Rozpiętość 24 m
Długość 16,95 m
Wysokość 5,25 m
Powierzchnia nośna 63,3 m²
Masa
Własna 4900 kg
Startowa 7000 kg (normalna)

7500 kg (maksymalna)

Osiągi
Prędkość maks. 316 km/h
Prędkość przelotowa 185 km/h
Pułap 6780 m
Zasięg 2148 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
dwa karabiny maszynowe wz. 92 kal. 7,7 mm

do 500 kg bomb lub bomb głębinowych

Użytkownicy
Japonia

Aichi H9A (二式練習飛行艇, Szkolna Łódź Latająca Marynarki Wzór 2 Model 11) – japońska łódź latająca z okresu II wojny światowej. Była to jedyna seryjnie produkowana łódź latająca zaprojektowana jako samolot szkolno-treningowy. Łącznie zbudowano 31 samolotów tego typu, używane były także jako samoloty patrolowe i samoloty ZOP. W czasie wojny samolot nie był znany aliantom i nie otrzymał amerykańskiej nazwy kodowej.

Tło historyczne[edytuj | edytuj kod]

Produkująca od 1920 samoloty wytwórnia Aichi Kokuki KK zyskała bardzo dobrą reputację, projektując i budując szereg wodnosamolotów i łodzi latających, używanych przez Japońską Marynarkę Wojenną[1]. Prace nad nową łodzią latającą zostały rozpoczęte w styczniu 1940 na zamówienie dowództwa Marynarki Wojennej, które chciało mieć łódź latającą przeznaczoną do szkolenia załóg[2]. Samolot został zaprojektowany pomiędzy majem a grudniem 1940 przez zespół projektowy, kierowany przez Morishige Mori[2].

W czasie projektowania samolot nosił wewnętrzne oznaczenie firmy AM-212[3]. Krótkie oznaczenie Marynarki, H9A, oznacza kolejno: H – łódź latająca, 9 – dziewiąty typ łodzi latającej przyjęty do służby oraz A – producent[4]. Pełna nazwa samolotu brzmi: Szkolna Łódź Latająca Marynarki Wzór 2 Model 11. Wzór 2 oznacza w niej rok wprowadzenia samolotu do służby według kalendarza japońskiego (rok 2602, czyli 1942 według kalendarza juliańskiego)[5].

Historia konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy z trzech prototypów został ukończony i oblatany we wrześniu 1940[2]. Wszystkie trzy prototypy napędzane były silnikami Nakajima Kotobuki 41 Kai 2 o mocy 710 KM przy starcie i 780 KM na wysokości 2900 metrów, o dwupłatowych, drewnianych śmigłach[6]. W pierwotnej wersji samolot miał niezadowalające właściwości pilotażowe i złą charakterystykę startu i lądowania na wodzie[2]. Aby temu zaradzić, silniki zostały umieszczone niżej na skrzydłach, zmieniono konstrukcję klap oraz powiększono rozpiętość i powierzchnię skrzydeł (odpowiednio z 21 na 24 metry i z 58,62 na 63,3 metry kwadratowe)[6]. W tak zmienionej postaci (H9A1) i napędzany przez silniki Nakajima Kotobuki 42 lub 43 z trójpłatowymi, metalowymi śmigłami samolot został przyjęty przez Marynarkę, która zamówiła krótką serię produkcyjną[6]. Łącznie w latach 1942–43 wyprodukowano 24 samoloty tego typu w fabryce Aichi i dodatkowo w 1944 cztery takie samoloty w zakładach Nippon Hikoki[6].

Samoloty służyły do końca wojny do zadań szkolno-treningowych oraz w ograniczonym zakresie do zadań patrolowych w pobliżu Japonii[6]. Do końca wojny pozostały nieznane aliantom i nie otrzymały żadnej amerykańskiej nazwy kodowej[6]. Była to jedyna seryjnie produkowana łódź latająca, zaprojektowana jako samolot szkolno-treningowy[2].

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Samolot Aichi H9A był dwusilnikową łodzią latającą ze skrzydłami typu parasol o konstrukcji metalowej krytej lekkimi blachami, sklejką i płótnem[6]. Samolot miał podwozie częściowo chowane do kadłuba[2].

Napęd stanowiły dwa chłodzone powietrzem, 9-cylindrowe silniki gwiazdowe typu Nakajima Kotobuki o mocy startowej 710 KM każdy[6].

Załogę stanowiło do pięciu osób i do trzech uczniów[6].

Samolot mierzył 16,95 metrów długości i 5,25 metrów wysokości, rozpiętość skrzydeł wynosiła 24 metry, a ich powierzchnia 63,3 metrów kwadratowych[6]. Masa własna samolotu to 4900 kilogramów, normalna masa startowa 7000 kilogramów, a maksymalna masa startowa do 7500 kilogramów[6].

Prędkość maksymalna wynosiła 171 węzłów (316 km/h) na wysokości 3000 metrów, a prędkość przelotowa 100 węzłów (185 km/h) na wysokości 1000 metrów[6]. Pułap maksymalny to 6780 metrów, a zasięg samolotu – do 1160 mil morskich (2148 kilometrów)[6].

Uzbrojenie stanowiły dwa pojedyncze karabiny maszynowe wz. 92 kalibru 7,7 mm w otwartych kabinach dziobowej i tylnej oraz do 500 kilogramów bomb lub bomb głębinowych[6].

Przypisy

  1. Robert C. Mikesh, Shorzoe Abe: Japanese Aircraft, 1910-1941. s. 61.
  2. a b c d e f René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 281.
  3. William A. Green: Warplanes of the Second World War: Flying Boats. Macdonald, s. 122.
  4. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 51-52.
  5. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 52.
  6. a b c d e f g h i j k l m n René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 283.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]