Alois Hudal

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Alois Hudal
Aela (biskup tytularny)
Data i miejsce urodzenia ur. 31 maja 1885
Graz
Data i miejsce śmierci zm. 13 maja 1963
Rzym
biskup rzymski
Okres sprawowania
Wyznanie katolickie
Kościół łaciński
Prezbiterat 19 lipca 1908
Sakra biskupia 18 czerwca 1933

Alois Hudal, znany też jako Luigi Hudal (ur. 31 maja 1885 w Grazu, zm. 13 maja 1963 w Rzymie) – katolicki biskup rzymski pochodzenia austriackiego. Popierał narodowy socjalizm. Po II wojnie światowej pomagał niemieckim zbrodniarzom wojennym w ucieczkach do Ameryki Południowej.

Poglądy i działalność[edytuj | edytuj kod]

W 1936 roku ukazała się książka biskupa Aloisa Hudala Die Grundlagen des Nationalsozialismus (Podstawy narodowego socjalizmu), z imprimatur arcybiskupa Wiednia, kardynała Theodora Innitzera. Biskup chwalił w niej Hitlera oraz przekonywał, że większość nazistów broni chrześcijaństwa, a co za tym idzie, katolicy powinni współpracować z głównym nurtem nazizmu, izolując w ten sposób antychrześcijańskich radykałów. Poglądy te stały w sprzeczności z polityką zagraniczną papieża Piusa XI, którego opublikowana w 1937 roku encyklika Mit brennender Sorge potępiała nazizm.

W 1937 roku Hudal poparł rasistowskie ustawy norymberskie, ubolewając, że „mury getta zostały w XIX wieku obalone przez liberalne państwo”[1]. Pięć lat później opublikował również broszurę Europas Religiöse Zukunft (Religijna przyszłość Europy), w której twierdził, że zarówno liberalizm, jak i bolszewizm wyrastają z inspiracji żydowskich, a chrześcijaństwo musi wykorzystać nazizm do zwalczania obu tych idei[2].

Po II wojnie światowej, jako wysoki urzędnik Watykanu, pomagał niemieckim zbrodniarzom nazistowskim w ucieczkach do Ameryki Południowej w ramach operacji „ Szczurzy Korytarz” (tzw. ratlines), chroniąc ich w ten sposób przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym. W swoich pamiętnikach pisał: po roku 1945 cała moja działalność dobroczynna była nastawiona na pomoc dla byłych członków partii narodowo-socjalistycznej i faszystowskiej, zwłaszcza dla tak zwanych zbrodniarzy wojennych [...] podlegających prześladowaniom, którzy według Hudala często byli całkowicie niewinni. [...] dzięki fałszywym dokumentom wielu z nich uratowałem. Mogli się wymknąć prześladowcom i uciec do szczęśliwszych krajów[3].

Hudal załatwiał uciekinierom paszporty i wizy, kupował im bilety na podróż i dostarczał pieniądze[4]. 31 sierpnia 1948 roku napisał list do prezydenta Argentyny, Juana Perona, z prośbą o 5 tysięcy wiz dla niemieckich i austriackich „żołnierzy”. Według Hudala, nie byli to nazistowscy uciekinierzy, lecz antykomunistyczni bojownicy, których poświęcenie w czasie wojny uratowało Europę przed sowiecką dominacją[5].

Według historyków Roberta Grahama i Davida Alvareza, Hudal został w 1943 roku zwerbowany przez hitlerowski wywiad i wykorzystywany do pozyskiwania informacji oraz wpływania na stanowisko Watykanu wobec narodowego socjalizmu[6].

W 1947 roku działalność Hudala została nagłośniona przez katolicki dziennik Passauer Neue Presse. W wyniku nacisków innych biskupów Hudal został zmuszony do rezygnacji ze stanowiska rektora kościoła Santa Maria dell’Anima i wycofania się z aktywnego życia kościelnego. Osiadł w Grottaferrata w pobliżu Rzymu i zajął się spisywaniem wspomnień, które zostały opublikowane pośmiertnie w 1976 roku. Do śmierci w 1963 roku Hudal angażował się w propagowanie abolicji dla byłych narodowych socjalistów.

Niektóre osoby, którym pomógł w ucieczce Alois Hudal[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Guenter Lewy The Catholic Church and Nazi Germany, McGraw-Hill 1964, s. 281.
  2. Michael Phayer, The Catholic Church and the Holocaust, 1930-1965, Indiana University Press 2000, s. 11.
  3. Alois C. Hudal, Römische Tagebücher. Lebensbeichte eines alten Bischofs, Leopold Stocker, 1976, s. 21, cytowane w: Daniel J. Goldhagen, Niedokończony rozrachunek, Wydawnictwo Sic!, 2005, s. 185.
  4. M. Phayer, op.cit., s. 166.
  5. Matteo Sanfilippo, „Los papeles de Hudal como fuente para la historia de la migración de alemanes y nazis después de la segunda guerra mundial”, Estudios Migratorios Latinoamericanos, 43, 1999, s. 185-209.
  6. Robert Graham, David Alvarez: Nothing Sacred: Nazi Espionage against the Vatican, 1939-1945. London, 1998.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • http://www.ptwf.org/Downloads/Sanfilippopaperceana.pdf
  • Daniel J. Goldhagen, Niedokończony rozrachunek, Wydawnictwo Sic! 2005
  • Peter Godman, Hitler and the Vatican, Free Press 2004
  • Alois C. Hudal, Römische Tagebücher. Lebensbeichte eines alten Bischofs, Leopold Stocker 1976
  • Guenter Lewy The Catholic Church and Nazi Germany, McGraw-Hill 1964
  • Michael Phayer, The Catholic Church and the Holocaust, 1930-1965, Indiana University Press 2000
  • Mark Aarons, John Loftus, Unholy Trinity: The Vatican, The Nazis, and the Swiss Bankers, St Martins Press 1991

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]