Anthony Pettis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
MMA pictogram.svg Anthony Pettis
Anthony Pettis
Pseudonim Showtime
Data i miejsce urodzenia 27 stycznia 1987
Milwaukee
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 178 cm
Masa ciała 70 kg
Styl walki boks tajski, taekwondo
Klub Roufusport
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 23
Zwycięstwa 18
Przez nokauty 7
Przez poddania 8
Przez decyzje 3
Porażki 5
Remisy 0
Nieodbyte 0

Anthony Pettis (ur. 27 stycznia 1987 w Milwaukee) − amerykański zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA). Były mistrz World Extreme Cagefighting (2010) i Ultimate Fighting Championship (2013-2015) w wadze lekkiej.

Biografia[edytuj]

Urodził się w meksykańsko-puertorykańskiej rodzinie. Ma dwóch braci, starszego Raya i młodszego Sergio (od 2011 roku również zawodowo walczy w MMA). Dziadek Anthonego w przeszłości zmienił nazwisko rodzinne z Peres na Pettis z powodu dyskryminacji która spotykała jego rodzinę. Uczęszcza do rzymsko-katolickiej Szkoły Wyższej Dominikanów[1].

Kariera MMA[edytuj]

W mieszanych sztukach walki zadebiutował w styczniu 2007 roku na gali Gladiators Fighting Series – Super Brawl. Pokonał wtedy innego debiutanta Toma Erspamera przez techniczny nokaut już w 24 sekundzie pojedynku. Przez następne dwa lata był związany z organizacją Gladiators Fighting Series dla której stoczył jeszcze siedem walk – wszystkie zwycięskie, sześć razy wygrywał przed czasem, a raz przez decyzję sędziów zdobywając przy tym tytuł mistrzowski tejże organizacji i broniąc go dwukrotnie.

World Extreme Cagefighting[edytuj]

Na przełomie 2008/2009 roku podpisał kontrakt z czołową amerykańską organizacją MMA – World Extreme Cagefighting. Swój pierwszy pojedynek w WEC stoczył 7 czerwca 2009 roku na gali WEC 41 poddając Mike'a Campbella duszeniem trójkątnym. Drugi pojedynek stoczył pod koniec roku 19 grudnia przeciw pochodzącemu z Polski Bartowi Palaszewskiemu na gali WEC 45. Po trzech rundach wyrównanego pojedynku sędziowie niejednogłośnie orzekli zwycięstwo Polaka. To była pierwsza zawodowa porażka Pettisa w MMA. Kolejny pojedynek w WEC stoczył trzy miesiące później 6 marca 2010 roku na WEC 47. Znokautował wtedy wysokim kopnięciem i ciosami w parterze już w 1. rundzie Dannego Castillo. Za to zwycięstwo otrzymał bonus finansowy za nokaut wieczoru w wysokości 10,000$.

Po szybkim zwycięstwie nad Castillo kolejną walkę stoczył miesiąc później na kolejnej gali – WEC 48, a jego rywalem był Alex Karalexis. Pettis wygrał wtedy poddając Karalexisa duszeniem trójkątnym. 18 sierpnia 2010 roku wystąpił na jubileuszowej 50. gali World Extreme Cagefighting. Przeciwnikiem jego był Shane Roller. Na 9 sekund przed końcem 3. rundy i całego pojedynku Pettis poddał Rollera duszeniem trójkątnym. Za wygraną z Rollerem otrzymał bonus finansowy za poddanie wieczoru w wys. 10,000$. Po serii zwycięstw otrzymał możliwość stoczenia walki o pas mistrzowski wagi lekkiej który był w posiadaniu Bena Hendersona. Do walki doszło 16 grudnia 2010 roku na gali WEC 53. Mistrzowski pojedynek trwał cały dystans pięciu rund w czasie których przeważał Pettis punktując akcjami bokserskimi i kopnięciami, a pod koniec 5. rundy w spektakularny sposób odbił się nogą od klatki trafiając kopnięciem Hendersona w głowę. Po gongu kończącym pojedynek sędziowie jednomyślnie ogłosili zwycięstwo Pettisa oraz nowego mistrza wagi lekkiej. Za tą walkę obaj zostali wynagrodzeni bonusem finansowym za "walkę wieczoru" w wys. 10,000$.

Ultimate Fighting Championship[edytuj]

Na początku 2011 roku World Extreme Cagefighting zostało wchłonięte przez Ultimate Fighting Championship. Wszyscy zawodnicy mający ważne kontrakty z WEC zostali przeniesieni do UFC, a mistrzowie dywizji koguciej i piórkowej zostali automatycznie mistrzami UFC w tych kategoriach. Pettis został zmuszony do zmumifikowania swojego pasa mistrzowskiego wagi lekkiej gdyż UFC posiadało już mistrza w tej kategorii wagowej. Swój pierwszy pojedynek po fuzji WEC/UFC stoczył 4 czerwca 2011 roku na gali The Ultimate Fighter 13 Finale. Przeciwnikiem Pettisa był Clay Guida. Po trzech rundach pojedynku sędziowie orzekli zwycięstwo Guidy. Po przegranym debiucie w UFC stoczył zwycięski pojedynek z Jeremym Stephensem na gali UFC 136. Pettis wygrał wtedy przez niejednogłośną decyzję sędziów. Kolejny pojedynek w UFC został zaplanowany na 26 lutego 2012 roku na gali UFC 144 która ma się odbyć w Saitamie. Pettis został zestawiony z Joe Lauzonem którego znokautował w niespełna półtorej minuty wysokim kopnięciem na głowę oraz ciosami pięściami. Na UFC on Fox 6 w Chicago stoczył zwycięski pojedynek z Donaldem Cerrone, pokonując go przez nokaut(kopnięcie na tułów) w 2:35 minucie pierwszej rundy. Wcześniej Pettis wykonywał wiele widowiskowych akcji, takich jak odbicie się nogą od klatki i cios kolanem. Po tej walce poprosił szefa UFC Dana White'a o to, aby mógł zawalczyć o pas mistrzowski z mistrzem kategorii piórkowej Jose Aldo – ostatecznie White zgodził się na to . Do mistrzowskiego pojedynku który miał się odbyć 3 sierpnia 2013 roku na gali w Rio de Janeiro nie doszło z powodu kontuzji Pettisa. Po krótkim czasie Pettis zasugerował, że mógłby stoczyć walkę w swojej wadze (70 kg) z mistrzem Benem Hendersonem którego w przeszłości pokonał. Po czasie matchmaker wspólnie z włodarzami UFC przychylili się do jego prośby i zestawili go z Hendersonem. Starcie miało miejsce 31 sierpnia w Milwaukee na gali numer 164. Pojedynek nie wyglądał tak jak ich pierwsza walka z 2010 roku, Henderson nie chcąc dopuścić Pettisa do kontrolowania pojedynku w stójce starał się klinczować pod siatką oraz sprowadzać do parteru ale każdą próbę obalenia pretendent wybraniał. W jednej z akcji Pettis zaatakował kopnięciami na korpus. Pod koniec 1. rundy Pettis zaatakował ekwilibrystycznym obrotowym kopnięciem którym chybił i został sprowadzony na ziemię przez Bensona. Będąc w parterze pretendent założył dźwignię prostą na łokieć obrońcy tytułu który nie będąc już w stanie uciec z niej werbalnie poddał pojedynek tracąc tym samym pas mistrzowski na rzecz Pettisa.

14 marca 2015 stracił pas mistrza na rzecz Brazylijczyka Rafaela dos Anjosa przegrywając z nim na punkty.

Osiągnięcia[edytuj]

Lista walk[edytuj]

Wynik Bilans Przeciwnik Rozstrzygnięcie Runda Czas Rozgrywki Data Miejsce Uwagi
Przegrana 18-5 Brazylia Edson Barboza Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 UFC 197: Jones vs. Saint Preux 23.04.2016 Stany Zjednoczone Las Vegas
Przegrana 18-4 Stany Zjednoczone Eddie Alvarez Decyzja (niejednogłośna) 3 5:00 UFC Fight Night 81 18.01.2016 Stany Zjednoczone Boston
Przegrana 18-3 Brazylia Rafael dos Anjos Decyzja (jednogłośna) 5 5:00 UFC 185 14.03.2015 Stany Zjednoczone Dallas stracił pas mistrzowski UFC w wadze lekkiej
Wygrana 18-2 Stany Zjednoczone Gilbert Melendez Poddanie (duszenie gilotynowe) 2 1:53 UFC 181 06.12.2014 Stany Zjednoczone Las Vegas obronił pas mistrzowski UFC w wadze lekkiej, występ wieczoru
Wygrana 17-2 Stany Zjednoczone Benson Henderson Poddanie (dźwignia na staw łokciowy) 1 4:31 UFC 164 – Henderson vs. Pettis 2 31.08.2013 Stany Zjednoczone Milwaukee zdobył pas mistrzowski UFC w wadze lekkiej, poddanie wieczoru
Wygrana 16-2 Stany Zjednoczone Donald Cerrone KO (kopnięcie w korpus) 1 2:35 UFC on Fox 6 – Johnson vs. Dodson 26.01.2013 Stany Zjednoczone Chicago nokaut wieczoru
Wygrana 15-2 Stany Zjednoczone Joe Lauzon KO (wysokie kopnięcie na głowę i ciosy pięściami) 1 1:21 UFC 144 26.02.2012 Japonia Saitama nokaut wieczoru
Wygrana 14-2 Stany Zjednoczone Jeremy Stephens Decyzja sędziowska (niejednogłośna) 3 5:00 UFC 136 08.10.2011 Stany Zjednoczone Houston
Przegrana 13-2 Stany Zjednoczone Clay Guida Decyzja sędziowska (jednogłośna) 3 5:00 The Ultimate Fighter 13 Finale 04.06.2011 Stany Zjednoczone Las Vegas
Wygrana 13-1 Stany Zjednoczone Benson Henderson Decyzja sędziowska (jednogłośna) 5 5:00 WEC 53 16.12.2010 Stany Zjednoczone Glendale zdobył pas mistrzowski WEC w wadze lekkiej, walka wieczoru
Wygrana 12-1 Stany Zjednoczone Shane Roller Poddanie (duszenie trójkątne) 3 4:51 WEC 50 18.08.2010 Stany Zjednoczone Las Vegas poddanie wieczoru
Wygrana 11-1 Stany Zjednoczone Alex Karalexis Poddanie (duszenie trójkątne) 2 1:35 WEC 48 24.04.2010 Stany Zjednoczone Sacramento
Wygrana 10-1 Stany Zjednoczone Danny Castillo KO (wysokie kopnięcie i ciosy pięściami) 1 2:27 WEC 47 06.03.2010 Stany Zjednoczone Columbus nokaut wieczoru
Przegrana 9-1 Polska Bart Palaszewski Decyzja sędziowska (niejednogłośna) 3 5:00 WEC 45 19.12.2009 Stany Zjednoczone Las Vegas
Wygrana 9-0 Stany Zjednoczone Mike Campbell Poddanie (duszenie trójkątne) 1 1:49 WEC 41 07.06.2009 Stany Zjednoczone Sacramento
Wygrana 8-0 Stany Zjednoczone Gabe Walbridge TKO (ciosy pięściami) 1 0:56 GFS: Season's Beatings 13.12.2008 Stany Zjednoczone Milwaukee obronił pas mistrzowski GFS w wadze lekkiej
Wygrana 7-0 Stany Zjednoczone Jay Ellis Poddanie (ciosy pięściami) 1 1:12 GFS 55 04.10.2008 Stany Zjednoczone Milwaukee obronił pas mistrzowski GFS w wadze lekkiej
Wygrana 6-0 Stany Zjednoczone Sherron Leggett Decyzja sędziowska (niejednogłośna) 3 5:00 GFS: Fight Club 21.06.2008 Stany Zjednoczone Milwaukee zdobył pas mistrzowski GFS w wadze lekkiej
Wygrana 5-0 Stany Zjednoczone Mike Lambrecht KO (wysokie kopnięcie) 1 1:49 GFS: Knockout Kings 29.03.2008 Stany Zjednoczone Milwaukee
Wygrana 4-0 Stany Zjednoczone George Barrazza TKO (ciosy pięściami) 1 4:31 GFS: The Warriors 16.02.2008 Stany Zjednoczone Wisconsin
Wygrana 3-0 Stany Zjednoczone Michael Skinner Poddanie (ciosy pięściami) 1 0:36 GFS: Seasons Beatings 01.12.2007 Stany Zjednoczone Milwaukee
Wygrana 2-0 Stany Zjednoczone Lonny Amdahl Poddanie (kontuzja) 1 0:12 GFS: Rumble in the Cage 17.08.2007 Stany Zjednoczone Green Bay
Wygrana 1-0 Stany Zjednoczone Tom Erspamer KO (ciosy pięścią) 1 0:24 GFS: Super Brawl 27.01.2007 Stany Zjednoczone

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. Gary D’Amato: [http://www.jsonline.com/sports/etc/47108257.html Fighting chance: Pettis finds MMA stage despite obstacles] (ang.). jsonline.com, 5 czerwca 2009.
Poprzednik
Benson Henderson
Mistrz WEC wagi lekkiej
16 grudnia 2010
Ostatni mistrz
(Organizacja WEC przestała funkcjonować)
Poprzednik
Benson Henderson
Mistrz UFC wagi lekkiej
31 sierpnia 2013 - 14 marca 2015
Następca
Rafael dos Anjos