Anthony Pettis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
MMA pictogram.svg Anthony Pettis
{{{nazwa}}}
Pseudonim Showtime
Data i miejsce urodzenia 27 stycznia 1987
Milwaukee
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 178 cm
Masa ciała 70 kg
Styl walki boks tajski, taekwondo
Klub Roufusport
Zwycięstwa 17
Przez nokauty 7
Przez poddania 7
Przez decyzje 3
Porażki 2
Remisy 0
Nieodbyte 0

Anthony Pettis (ur. 27 stycznia 1987 w Milwaukee) − amerykański zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA). Były mistrz World Extreme Cagefighting w wadze lekkiej oraz aktualny mistrz Ultimate Fighting Championship w tejże wadze.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w meksykańsko-puertorykańskiej rodzinie. Ma dwóch braci, starszego Raya i młodszego Sergio (od 2011 roku również zawodowo walczy w MMA). Dziadek Anthonego w przeszłości zmienił nazwisko rodzinne z Peres na Pettis z powodu dyskryminacji która spotykała jego rodzinę. Uczęszcza do rzymsko-katolickiej Szkoły Wyższej Dominikanów[1].

Kariera MMA[edytuj | edytuj kod]

W mieszanych sztukach walki zadebiutował w styczniu 2007 roku na gali Gladiators Fighting Series - Super Brawl. Pokonał wtedy innego debiutanta Toma Erspamera przez techniczny nokaut już w 24 sekundzie pojedynku. Przez następne dwa lata był związany z organizacją Gladiators Fighting Series dla której stoczył jeszcze siedem walk - wszystkie zwycięskie, sześć razy wygrywał przed czasem, a raz przez decyzję sędziów zdobywając przy tym tytuł mistrzowski tejże organizacji i broniąc go dwukrotnie.

World Extreme Cagefighting[edytuj | edytuj kod]

Na przełomie 2008/2009 roku podpisał kontrakt z czołową amerykańską organizacją MMA - World Extreme Cagefighting. Swój pierwszy pojedynek w WEC stoczył 7 czerwca 2009 roku na gali WEC 41 poddając Mike'a Campbella duszeniem trójkątnym. Drugi pojedynek stoczył pod koniec roku 19 grudnia przeciw pochodzącemu z Polski Bartowi Palaszewskiemu na gali WEC 45. Po trzech rundach wyrównanego pojedynku sędziowie niejednogłośnie orzekli zwycięstwo Polaka. To była pierwsza zawodowa porażka Pettisa w MMA. Kolejny pojedynek w WEC stoczył trzy miesiące później 6 marca 2010 roku na WEC 47. Znokautował wtedy wysokim kopnięciem i ciosami w parterze już w 1. rundzie Dannego Castillo. Za to zwycięstwo otrzymał bonus finansowy za nokaut wieczoru w wysokości 10,000$.

Po szybkim zwycięstwie nad Castillo kolejną walkę stoczył miesiąc później na kolejnej gali - WEC 48, a jego rywalem był Alex Karalexis. Pettis wygrał wtedy poddając Karalexisa duszeniem trójkątnym. 18 sierpnia 2010 roku wystąpił na jubileuszowej 50-tej gali World Extreme Cagefighting. Przeciwnikiem jego był Shane Roller. Na 9 sekund przed końcem 3. rundy i całego pojedynku Pettis poddał Rollera duszeniem trójkątnym. Za wygraną z Rollerem otrzymał bonus finansowy za poddanie wieczoru w wys. 10,000$. Po serii zwycięstw otrzymał możliwość stoczenia walki o pas mistrzowski wagi lekkiej który był w posiadaniu Bena Hendersona. Do walki doszło 16 grudnia 2010 roku na gali WEC 53. Mistrzowski pojedynek trwał cały dystans pięciu rund w czasie których przeważał Pettis punktując akcjami bokserskimi i kopnięciami, a pod koniec 5. rundy w spektakularny sposób odbił się nogą od klatki trafiając kopnięciem Hendersona w głowę. Po gongu kończącym pojedynek sędziowie jednomyślnie ogłosili zwycięstwo Pettisa oraz nowego mistrza wagi lekkiej. Za tą walkę obaj zostali wynagrodzeni bonusem finansowym za "walkę wieczoru" w wys. 10,000$.

Ultimate Fighting Championship[edytuj | edytuj kod]

Na początku 2011 roku World Extreme Cagefighting zostało wchłonięte przez Ultimate Fighting Championship. Wszyscy zawodnicy mający ważne kontrakty z WEC zostali przeniesieni do UFC, a mistrzowie dywizji koguciej i piórkowej zostali automatycznie mistrzami UFC w tych kategoriach. Pettis został zmuszony do zmumifikowania swojego pasa mistrzowskiego wagi lekkiej gdyż UFC posiadało już mistrza w tej kategorii wagowej. Swój pierwszy pojedynek po fuzji WEC/UFC stoczył 4 czerwca 2011 roku na gali The Ultimate Fighter 13 Finale. Przeciwnikiem Pettisa był Clay Guida. Po trzech rundach pojedynku sędziowie orzekli zwycięstwo Guidy. Po przegranym debiucie w UFC stoczył zwycięski pojedynek z Jeremym Stephensem na gali UFC 136. Pettis wygrał wtedy przez niejednogłośną decyzję sędziów. Kolejny pojedynek w UFC został zaplanowany na 26 lutego 2012 roku na gali UFC 144 która ma się odbyć w Saitamie. Pettis został zestawiony z Joe Lauzonem którego znokautował w niespełna półtorej minuty wysokim kopnięciem na głowę oraz ciosami pięściami. Na UFC on Fox 6 w Chicago stoczył zwycięski pojedynek z Donaldem Cerrone, pokonując go przez nokaut(kopnięcie na tułów) w 2:35 minucie pierwszej rundy. Wcześniej Pettis wykonywał wiele widowiskowych akcji, takich jak odbicie się nogą od klatki i cios kolanem. Po tej walce poprosił szefa UFC Dana White'a o to, aby mógł zawalczyć o pas mistrzowski z mistrzem kategorii piórkowej Jose Aldo - ostatecznie White zgodził się na to . Do mistrzowskiego pojedynku który miał się odbyć 3 sierpnia 2013 roku na gali w Rio de Janeiro nie doszło z powodu kontuzji Pettisa. Po krótkim czasie Pettis zasugerował, że mógłby stoczyć walkę w swojej wadze (70 kg) z mistrzem Benem Hendersonem którego w przeszłości pokonał. Po czasie matchmaker wspólnie z włodarzami UFC przychylili się do jego prośby i zestawili go z Hendersonem. Starcie miało miejsce 31 sierpnia w Milwaukee na gali numer 164. Pojedynek nie wyglądał tak jak ich pierwsza walka z 2010 roku, Henderson nie chcąc dopuścić Pettisa do kontrolowania pojedynku w stójce starał się klinczować pod siatką oraz sprowadzać do parteru ale każdą próbę obalenia pretendent wybraniał. W jednej z akcji Pettis zaatakował kopnięciami na korpus. Pod koniec 1. rundy Pettis zaatakował ekwilibrystycznym obrotowym kopnięciem którym chybił i został sprowadzony na ziemię przez Bensona. Będąc w parterze pretendent założył dźwignię prostą na łokieć obrońcy tytułu który nie będąc już w stanie uciec z niej werbalnie poddał pojedynek tracąc tym samym pas mistrzowski na rzecz Pettisa.

Osiągnięcia:[edytuj | edytuj kod]

  • od 2013: Ultimate Fighting Championship - mistrz w wadze lekkiej
  • 2010: World Extreme Cagefighting - mistrz w wadze lekkiej (ostatni)
  • 2008: Gladiators Fighting - mistrz w wadze lekkiej

Lista walk[edytuj | edytuj kod]

Wynik Bilans Przeciwnik Rozstrzygnięcie Runda Czas Rozgrywki Data Miejsce Uwagi
Wygrana 17-2 Stany Zjednoczone Benson Henderson Poddanie (dźwignia na staw łokciowy) 1 4:31 UFC 164 - Henderson vs. Pettis 2 31.08.2013 Stany Zjednoczone Milwaukee zdobył pas mistrzowski UFC w wadze lekkiej, poddanie wieczoru
Wygrana 16-2 Stany Zjednoczone Donald Cerrone KO (kopnięcie w korpus) 1 2:35 UFC on Fox 6 - Johnson vs. Dodson 26.01.2013 Stany Zjednoczone Chicago nokaut wieczoru
Wygrana 15-2 Stany Zjednoczone Joe Lauzon KO (wysokie kopnięcie na głowę i ciosy pięściami) 1 1:21 UFC 144 26.02.2012 Japonia Saitama nokaut wieczoru
Wygrana 14-2 Stany Zjednoczone Jeremy Stephens Decyzja sędziowska (niejednogłośna) 3 5:00 UFC 136 08.10.2011 Stany Zjednoczone Houston
Przegrana 13-2 Stany Zjednoczone Clay Guida Decyzja sędziowska (jednogłośna) 3 5:00 The Ultimate Fighter 13 Finale 04.06.2011 Stany Zjednoczone Las Vegas
Wygrana 13-1 Stany Zjednoczone Benson Henderson Decyzja sędziowska (jednogłośna) 5 5:00 WEC 53 16.12.2010 Stany Zjednoczone Glendale zdobył pas mistrzowski WEC w wadze lekkiej, walka wieczoru
Wygrana 12-1 Stany Zjednoczone Shane Roller Poddanie (duszenie trójkątne) 3 4:51 WEC 50 18.08.2010 Stany Zjednoczone Las Vegas poddanie wieczoru
Wygrana 11-1 Stany Zjednoczone Alex Karalexis Poddanie (duszenie trójkątne) 2 1:35 WEC 48 24.04.2010 Stany Zjednoczone Sacramento
Wygrana 10-1 Stany Zjednoczone Danny Castillo KO (wysokie kopnięcie i ciosy pięściami) 1 2:27 WEC 47 06.03.2010 Stany Zjednoczone Columbus nokaut wieczoru
Przegrana 9-1 Polska Bart Palaszewski Decyzja sędziowska (niejednogłośna) 3 5:00 WEC 45 19.12.2009 Stany Zjednoczone Las Vegas
Wygrana 9-0 Stany Zjednoczone Mike Campbell Poddanie (duszenie trójkątne) 1 1:49 WEC 41 07.06.2009 Stany Zjednoczone Sacramento
Wygrana 8-0 Stany Zjednoczone Gabe Walbridge TKO (ciosy pięściami) 1 0:56 GFS: Season's Beatings 13.12.2008 Stany Zjednoczone Milwaukee obronił pas mistrzowski GFS w wadze lekkiej
Wygrana 7-0 Stany Zjednoczone Jay Ellis Poddanie (ciosy pięściami) 1 1:12 GFS 55 04.10.2008 Stany Zjednoczone Milwaukee obronił pas mistrzowski GFS w wadze lekkiej
Wygrana 6-0 Stany Zjednoczone Sherron Leggett Decyzja sędziowska (niejednogłośna) 3 5:00 GFS: Fight Club 21.06.2008 Stany Zjednoczone Milwaukee zdobył pas mistrzowski GFS w wadze lekkiej
Wygrana 5-0 Stany Zjednoczone Mike Lambrecht KO (wysokie kopnięcie) 1 1:49 GFS: Knockout Kings 29.03.2008 Stany Zjednoczone Milwaukee
Wygrana 4-0 Stany Zjednoczone George Barrazza TKO (ciosy pięściami) 1 4:31 GFS: The Warriors 16.02.2008 Stany Zjednoczone Wisconsin
Wygrana 3-0 Stany Zjednoczone Michael Skinner Poddanie (ciosy pięściami) 1 0:36 GFS: Seasons Beatings 01.12.2007 Stany Zjednoczone Milwaukee
Wygrana 2-0 Stany Zjednoczone Lonny Amdahl Poddanie (kontuzja) 1 0:12 GFS: Rumble in the Cage 17.08.2007 Stany Zjednoczone Green Bay
Wygrana 1-0 Stany Zjednoczone Tom Erspamer KO (ciosy pięścią) 1 0:24 GFS: Super Brawl 27.01.2007 Stany Zjednoczone

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Gary D’Amato: [http://www.jsonline.com/sports/etc/47108257.html Fighting chance: Pettis finds MMA stage despite obstacles] (ang.). jsonline.com, 5 czerwca 2009.