Brock Lesnar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
MMA pictogram.svg Brock Lesnar
Brock Lesnar
Pseudonim The Next Big Thing The Beast
Data i miejsce urodzenia 12 lipca 1977
Webster, USA
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 191 cm
Masa ciała 120 kg
Styl walki zapasy
Klub Minnesota Martial Arts Academy
Zwycięstwa 5
Przez nokauty 2
Przez poddania 2
Przez decyzje 1
Porażki 3
Remisy 0
Nieodbyte 0
Lesnar jako mistrz WWE (2004)

Brock Edward Lesnar (ur. 12 lipca 1977 w Webster) – amerykański zapaśnik, wrestler i zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA). Jako wrestler był m.in. pięciokrotnym mistrzem World Wrestling Entertainment. Na gruncie sportowym jego największymi osiągnięciami było mistrzostwo National Collegiate Athletic Association w zapasach (2000) oraz mistrzostwo Ultimate Fighting Championship w wadze ciężkiej (2008-2010).

Po 8-letniej przerwie powrócił do WWE RAW 2 kwietnia 2012 roku, podpisał roczny kontrakt z federacją. Na WrestleMania XXX zmierzył się z powracającym Undertakerem, którego sensacyjnie pokonał i jest on pierwszym wrestlerem w historii który go pokonał na gali WrestleMania. 17 sierpnia 2014 roku na Sumerslam pokonał w walce wieczoru Johna Cene zdobywając WWE World Heavyweight Championship. Pas ten stracił na Wrestlemanii 31, podczas walki z Romanem Reignsem, kiedy to Seth Rollins wykorzystał walizkę MITB i zdobył ten tytuł. W 2015 r. podpisał kolejny, 3 letni kontrakt z WWE, tym samym, kończąc karierę w MMA. Na gali Battleground 2015 wygrał z Seth'em Rollins'em walkę o pas WWE WHC przez dyskwalifikację, której dokonał powracający Undertaker, atakując Lesnara, przez co Brock nie wygrał mistrzostwa. Doprowadziło to do walki na gali Summerslam 2015 gdzie wygrał Undertaker. Ostateczny pojedynek tej dwójki odbył się na gali Hell in a Cell 2015, w Hell in a Cell Match'u. Z walki zwycięsko wyszedł The Beast, czyli Lesnar.

Brock powrócił na RAW przed galą Royal Rumble. Zniszczył tam League of Nations, a także wykonał F-5 na Romanie Reignsie. Następnie zaatakowała go Rodzina Wyatt'ów. Wystąpił w Royal Rumble Matchu z nr 23, wyeliminował The Wyatt Family, bez Bray'a Wyatt'a oraz Jacka Swaggera. Został usunięty z ringu przez Luka Harpera, Ericka Rowana i Brauna Strowmana.

Przed Wrestlemanią 32 rozpoczął feud z Dean'em Ambrose'm, który zakończył się właśnie na Wrestlemanii No Hold Barred Street Fight matchem, który wygrał Lesnar.

MMA[edytuj]

Pierwszą walkę w mieszanych sztukach walki stoczył 2 czerwca 2007 roku z koreańskim judoką Kim Min-Soo, którego pokonał przez poddanie wskutek ciosów pięściami w parterze. Następnie związał się z UFC. Po dwóch pojedynkach (wygranej z Heathem Herringiem i porażce z Frankiem Mirem) dostał możliwość walki o mistrzostwo wagi ciężkiej z najbardziej utytułowanym zawodnikiem UFC, Randym Couture'em. Pokonał go 15 listopada 2008 roku w drugiej rundzie przez TKO. W 2009 roku w pierwszej obronie tytułu Lesnar wygrał przez TKO w rewanżu z Frankiem Mirem.

Po rocznej przerwie spowodowanej chorobą Lesnar wrócił i stoczył drugą obronę przeciwko Shane'owi Carwinowi. Wygrał pojedynek w drugiej rundzie trójkątnym duszeniem. Tego samego roku stoczył trzecią obronę. Na skutek ciosów pięściami Lesnar przegrał walkę z Cainem Velasquezem i tym samym stracił tytuł. Po kolejnej rocznej przerwie Lesnar powrócił do rywalizacji w 2011 roku, podczas sylwestrowej gali UFC 141. Jego przeciwnikiem był Alistair Overeem, a stawką walki była pozycja pretendenta do mistrzostwa UFC. Holender zwyciężył przez TKO w 1. rundzie. Wskutek porażki Lesnar ogłosił zakończenie kariery w MMA.

Osiągnięcia[edytuj]

Zapasy[edytuj]

  • Big Ten Conference
    • Big Ten Conference – mistrzostwo (1999, 2000)
    • Big Ten Conference sklasyfikowało go na 1. miejscu w wadze ciężkiej (2000)
  • National Collegiate Athletic Association
    • NCAA Division I – 2. miejsce (1999)
    • NCAA Division I – mistrzostwo (2000)
  • North Dakota State University – Bison tournament
    • Heavyweight Championship (1997–1999)
  • National Junior College Athletic Association
    • NJCAA All-American (1997, 1998)
    • Junior College National Championship (1998)

Mieszane sztuki walki[edytuj]

  • Ultimate Fighting Championship
    • Mistrzostwo w wadze ciężkiej (2008–2010)
    • Submission of the Night 1x
  • Nagrody Wrestling Observer Newsletter
    • Best Box Office Draw (2008, 2009)
    • MMA Most Valuable Fighter (2008, 2009)


Lista walk MMA[edytuj]

Data

Gala Miejsce Przeciwnik Wynik Rozstrzygnięcie Runda Czas Bilans Uwagi
02.06.2007 Dynamite!! USA Stany Zjednoczone Los Angeles Korea Południowa Kim Min-Soo Wygrana Poddanie (uderzenia) 1 1:09 1–0 Debiut w MMA
02.02.2008 UFC 81: Breaking Point Stany Zjednoczone Las Vegas Stany Zjednoczone Frank Mir Porażka Poddanie (dźwignia prosta na kolano) 1 1:30 1–1 Debiut w UFC
09.08.2008 UFC 87: Seek and Destroy Stany Zjednoczone Minneapolis Stany Zjednoczone Heath Herring Wygrana Decyzja sędziów (jednogłośna) 3 5:00 2–1
15.11.2008 UFC 91: Couture vs. Lesnar Stany Zjednoczone Las Vegas Stany Zjednoczone Randy Couture Wygrana TKO (ciosy pięściami) 2 3:07 3–1 Zdobył mistrzostwo UFC w wadze ciężkiej
11.07.2009 UFC 100 Stany Zjednoczone Las Vegas Stany Zjednoczone Frank Mir Wygrana TKO (ciosy pięściami) 2 1:48 4–1 Obronił mistrzostwo UFC w wadze ciężkiej
04.07.2010 UFC 116: Lesnar vs. Carwin Stany Zjednoczone Las Vegas Stany Zjednoczone Shane Carwin Wygrana Poddanie (duszenie trójkątne rękami) 2 2:19 5–1 Obronił mistrzostwo UFC w wadze ciężkiej
23.10.2010 UFC 121: Lesnar vs. Velasquez Stany Zjednoczone Anaheim Stany Zjednoczone Cain Velasquez Porażka TKO (ciosy pięściami) 1 4:12 5-2 Stracił mistrzostwo UFC w wadze ciężkiej
30.12.2011 UFC 141 Stany Zjednoczone Las Vegas Holandia Alistair Overeem Porażka TKO (kopniecie w korpus i ciosy pięściami) 1 2:26 5-3

Linki zewnętrzne[edytuj]