Chuck Liddell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chuck Liddell
Chuck Liddell
Pseudonim Iceman
Data i miejsce urodzenia 17 grudnia 1969
Santa Barbara
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 188 cm
Masa ciała 93 kg
Styl walki kenpō, kick-boxing, zapasy
Kategoria wagowa półciężka
Klub The Pit
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 29
Zwycięstwa 21
Przez nokauty 13
Przez poddania 1
Przez decyzje 7
Porażki 8
Remisy 0
Nieodbyte 0
  1. Bilans walk aktualny na 12.06.2010.

Chuck Liddell (ur. 17 grudnia 1969 w Santa Barbara) – amerykański zawodnik mieszanych sztuk walki, były mistrz UFC w wadze półciężkiej (do 93 kg).

Kariera MMA[edytuj]

Swoją karierę w MMA rozpoczął w 1998 roku, kiedy na gali UFC 17 pokonał przez decyzję Noe Hernandeza. Następnie odniósł serię zwycięstw nad uznanymi zawodnikami jak Kevin Randleman, Vitor Belfort czy Renato Sobral. Dzięki tym walkom dał się poznać jako świetny uderzacz (striker), który skutecznie potrafi bronić się przed obaleniami. Wkrótce stał się głównym pretendentem do walki o tytuł z mistrzem wagi półciężkiej Tito Ortizem. Ortiz unikał jednak tego starcia. Aby zmusić go do walki, władze UFC zaaranżowały w czerwcu 2003 roku pojedynek o tymczasowy pas mistrzowski i wyznaczyły do niego Liddella oraz byłego mistrza wagi ciężkiej Randy'ego Couture'a[1]. Liddell przegrał przez techniczny nokaut.

W 2003 roku wystartował w turnieju PRIDE Middleweight Grand Prix 2003. W pierwszych rundach pokonał Alistaira Overeema oraz Guya Mezgera, po czym w półfinale doznał dotkliwej porażki z Quintonem Jacksonem.

Po powrocie do UFC wreszcie zmierzył się z Tito Ortizem, który kilka miesięcy wcześniej stracił pas mistrzowski na rzecz Couture'a. Liddell wygrał przez techniczny nokaut i ponownie stał się głównym pretendentem do walki o mistrzostwo. Zanim do niej doszło, został trenerem jednej z drużyn w pierwszym sezonie reality show The Ultimate Fighter. Trenerem drugiej został Couture[2] i po zakończeniu programu obaj zawodnicy starli się ze sobą w walce o pas mistrzowski. Doszło do niej w kwietniu 2005 roku. Chuck Liddel już w pierwszej rundzie znokautował rywala[3]. Następnie pokonał przez nokaut Jeremy'ego Horna, rewanżując się mu za pierwszą w karierze porażkę, po czym stanął do trzeciej walki z Couture'em. Również tym razem zwyciężył przed czasem, zyskując dzięki temu status supergwiazdy UFC.

Ponowne zwycięstwa nad Renato Sobralem i Tito Ortizem potwierdziły jego absolutną dominację w wadze półciężkiej. W maju 2007 roku doszło do walki rewanżowej z Quintonem Jacksonem. Liddell uchodził z zdecydowanego faworyta, jednak przegrał przez techniczny nokaut i stracił mistrzostwo[4]. Kilka miesięcy później przegrał przez niejednogłośną decyzję sędziów z Keithem Jardinem, a następnie, w grudniu 2007 roku, stanął do długo oczekiwanej walki z byłym mistrzem wagi średniej Pride FC, Wanderleiem Silvą. Wygrał ją przez decyzję. W kolejnych dwóch pojedynkach został jednak ciężko znokautowany przez Rashada Evansa i Maurício Ruę, co doprowadziło do przerwania jego kariery MMA na ponad rok. Powrócił w czerwcu 2010 roku podczas gali UFC 115. Poniósł wtedy trzecią z rzędu porażkę przez nokaut, tym razem z Richem Franklinem.

29 grudnia 2010 roku ogłosił zakończenie sportowej kariery. Pozostał jednak związany z UFC. Objął stanowisko wiceprezydenta tej organizacji ds. rozwoju[5].

Osiągnięcia[edytuj]

Mieszane sztuki walki:

Kickboxing[7][8]::

  • 1996-1997: amatorski mistrz USA IKF w wadze superciężkiej
  • mistrz USA WKA w wadze ciężkiej
  • mistrz Ameryki Północnej USMTA w formule muay thai w wadze ciężkiej

Taniec[edytuj]

Od 21 września 2009 do 13 października 2009 roku brał udział w programie Dancing with the Stars, w którym zajął 11. miejsce. Jego partnerką była Anna Trebunskaya[9].

Przypisy

  1. Joe Reilly: UFC 47 Profile: Tito Ortiz (ang.). wrestling101.com, 09.03.2004.
  2. UFC, KOTC, and K-1 Salary Breakdown (ang.). abcnews.go.com, 11.08.2005.
  3. UFC 52: Couture vs. Liddell II (ang.). the-oratory.com, 22.07.2005.
  4. UFC 71 REVIEW: RAMPAGE MAKES IT 2-FOR-2 (ang.). mmaweekly.com, 27.05.2007.
  5. Chuck Liddell's UFC retirement official, named executive VP of business development | MMAjunkie.com, mmajunkie.com/news/21887/chuck-liddells-ufc-retirement-official-named-vp-of-business-development.mma [dostęp 2017-11-22] [zarchiwizowane z [mmajunkie.com/news/21887/chuck-liddells-ufc-retirement-official-named-vp-of-business-development.mma adresu] 2012-07-11].
  6. International Fighting Championshipswarrior’s Challenge Ix (ang.). fcfighter.com, 10.07.2000.
  7. Cliff Montgomery: How Chuck Liddell Trains and How Chuck Liddell Fights — Learn from the 'Iceman' (ang.). extremeprosports.com.
  8. Chuck Liddell Part 1 (ang.). knucklepit.com, 02.03.2004.
  9. KATIE BOSLAND: KO: Ultimate Fighter Chuck Liddell Voted Off 'Dancing With the Stars' (ang.). abcnews.go.com, 14.0.2009.

Linki zewnętrzne[edytuj]


Poprzednik
Randy Couture
Mistrz UFC wagi półciężkiej
16 kwietnia 2005 – 26 maja 2007
Następca
Quinton Jackson