Armstrong Whitworth Albemarle

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Armstrong Whitworth A.W.41 Albemarle
(dane wersji Mk III)
Ilustracja
Armstrong Whitworth AW.41 Albemarle ST Mark I
Dane podstawowe
Państwo

 Wielka Brytania

Producent

Armstrong Whitworth Aircraft

Typ

samolot bombowy, samolot desantowy, holownik szybowców

Konstrukcja

dwusilnikowy średniopłat konstrukcji mieszanej, podwozie z kółkiem przednim, chowane w locie

Załoga

3-4

Historia
Data oblotu

20 marca 1940

Liczba egzemplarzy

600

Dane techniczne
Napęd

2× 14-cylindrowy silnik gwiazdowy Bristol Hercules XI

Moc

2372 kW (3180 KM)
2× 1186 kW (1590 KM)

Wymiary
Rozpiętość

23,47 m

Długość

18,26 m

Wysokość

4,75 m

Powierzchnia nośna

74,6 m²

Masa
Własna

11 497 kg

Startowa

16 556 kg

Osiągi
Prędkość maks.

426 km/h

Prędkość przelotowa

274 km/h

Prędkość patrolowa

113 km/h

Prędkość wznoszenia

4,7 m/s

Pułap praktyczny

5485 m

Zasięg

2092 km

Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 karabiny maszynowe Browning kal. 7,7 mm w wieżyczce na grzbiecie, 2 karabiny maszynowe Browning kal. 7,7 mm w wieżyczce pod samolotem (w kilku pierwszych egzemplarzach)
do 2040 kg bomb
Użytkownicy
Royal Air Force
Rzuty
Rzuty samolotu

Armstrong Whitworth A.W.41 Albemarlebrytyjski dwusilnikowy wojskowy samolot wielozadaniowy z okresu II wojny światowej. Pierwotnie zaprojektowany jako bombowiec średni, następnie przeznaczony do transportu ładunków, wojsk spadochronowych czy holowania szybowców desantowych. Samoloty tego typu wzięły m.in. udział w lądowaniu w Normandii i operacji Market Garden.

Projekt i rozwój konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Projekt samolotu powstał w oparciu o specyfikację B.38/18 brytyjskiego Ministerstwa Lotnictwa, która wymagała dwusilnikowego bombowca średniego o konstrukcji metalowo-drewnianej, który mógłby być produkowany poza ośrodkami przemysłu lotniczego. Wiele części samolotu zostało wykonanych ze stali w celu oszczędzenia aluminium, co miało negatywny wpływ na parametry maszyny[1].

Pierwsze dwa prototypy zostały zbudowane w wytwórni Armstrong Whitworth Aircraft. Oblatano je 20 marca 1940. Pierwotny projekt zakładał załogę składająca się z sześciu ludzi, włączając dwóch strzelców obsługujących sprzężone karabiny maszynowe, odpowiednio na grzbiecie kadłuba i pod nim. W takiej konfiguracji wyprodukowano 32 samoloty oznaczone jako Mk I Seria I. Maszyny tego typu zostały użyte w akcjach bojowych jedynie dwa razy, gdyż uważane były za gorsze od pozostających w służbie Wellingtonów. Pozostałe maszyny były budowane jako transportowe, przeznaczone do zadań ogólnych (GT) lub specjalnych (ST).

Charakterystyczną cechą konstrukcji było podwozie trójpunktowe - z kołem przednim, a także dodatkowym półzakrytym kółkiem ogonowym, mającym na celu uchronienie od uszkodzeń ogon samolotu przy podchodzeniu do lądowania. Takie rozwiązanie zostało zastosowane po raz pierwszy w samolocie produkcji brytyjskiej[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Chant 2010, s. 24.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]