Supermarine Spiteful

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Supermarine Spiteful
(dane wersji F Mk 14)
Ilustracja
Supermarine Spiteful F Mk 14
Dane podstawowe
Państwo

 Wielka Brytania

Producent

Supermarine

Typ

samolot myśliwski

Załoga

1

Historia
Data oblotu

30 czerwca 1944

Lata produkcji

19451947

Dane techniczne
Napęd

1 silnik tłokowy, 12-cylindrowy Rolls-Royce Griffon 85

Moc

2375 KM (1772 kW)

Wymiary
Rozpiętość

10,67 m

Długość

10,03 m

Wysokość

4,08 m

Powierzchnia nośna

19,50 m²

Masa
Własna

3 334 kg

Startowa

4 513 kg

Osiągi
Prędkość maks.

777 km/h

Prędkość wznoszenia

20,7 m/s

Pułap

12 800 m

Zasięg

908 km

Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 działka Hispano Suiza MkV kal. 20 mm
Użytkownicy
Wielka Brytania
Rzuty
Rzuty samolotu

Supermarine typ 371 Spiteful (ang. złośliwy) – brytyjski samolot myśliwski z okresu po II wojnie światowej. Ostatnia wersja rozwojowa samolotów z rodziny Spitfire.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec 1942 r. w zakładach Supermarine rozpoczęto prace nad zastosowaniem nowego skrzydła, o profilu laminarnym, w samolotach myśliwskich rodziny Spitfire. Po opracowaniu projektu wstępnego brytyjskie Ministerstwo Lotnictwa złożyło wymagania F.1/43 na samolot myśliwski właśnie z takim skrzydłem. Początkowo planowano połączenie nowego płata z istniejącą już wersją Spitfire Mk.XIV. Samolot ten oblatano 30 czerwca 1944, jednak 13 września prototyp rozbił się i w wypadku zginął pilot Frank Furlog.

Na przełomie 1944 i 1945 roku zakończono prace nad całkowicie nowym, budowanym od podstaw, prototypem Spitefula. Cała konstrukcja płatowca była nowa, poza nowym typem skrzydła największą zmianą w stosunku do poprzednika było zastosowanie podwozia głównego składanego do wewnątrz, nie na zewnątrz. Samolot ten został oblatany przez Jeffreya Quilla 18 stycznia 1945.

Pierwszy seryjny egzemplarz Spitefula o nr RB515 oblatano 2 kwietnia 1945 roku. Pierwotnie planowano wyprodukowanie 800 szt. nowego myśliwca, lecz koniec II wojny światowej w Europie spowodował redukcję zamówienia do 22 egzemplarzy. Powstały trzy wersje rozwojowe Spitefula:

  • F Mk 14 napędzana silnikiem Rolls-Royce Griffon 85 z pięciołopatowym śmigłem (zbudowano 19 egzemplarzy),
  • F Mk 15 powstała w 1 egzemplarzu, z silnikiem Griffon 89 napędzającym dwa trójłopatowe śmigła przeciwbieżne firmy Rotol, przebudowana później na prototyp samolotu Supermarine Seafang,
  • F Mk 16 wyposażony w silnik Griffon 101. Samolot ten był jednym z najszybszych samolotów z napędem śmigłowym. Podczas prób w 1947 r. osiągnął prędkość 795 km/h.

Równolegle z rozwojem lądowego Spitefula prowadzono prace nad jego odmianą przeznaczoną do bazowania na lotniskowcach, Supermarine Seafang. Próby wyposażenia maszyny w silnik odrzutowy zaowocowały powstaniem w 1946 roku myśliwca pokładowego Supermarine Attacker.