Vickers Windsor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Vickers Windsor
Trzeci prototyp Windsora (NK136)
Trzeci prototyp Windsora (NK136)
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Vickers
Typ samolot bombowy
Konstrukcja średniopłat o konstrukcji metalowej, podwozie klasyczne – chowane
Załoga 4
Historia
Data oblotu 23 października 1943
Egzemplarze 3
Dane techniczne
Napęd 4 silniki rzędowe Rolls-Royce Merlin 65
Moc 4 × 1635 KM[1]
Wymiary
Rozpiętość 35,71 m
Długość 23,42 m
Wysokość 7,01 m
Powierzchnia nośna 115,94 m²
Masa
Własna 17 512 kg
Startowa 24 494 kg
Osiągi
Prędkość maks. 510 km/h[1]
Prędkość przelotowa 460 km/h
Prędkość wznoszenia 6,35 m/s
Pułap 8306 m
Zasięg 4650 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 działka 20 mm, 2 km 7,7 mm
bomby do 6804 kg[1]

Vickers Windsor – prototyp brytyjskiego ciężkiego czterosilnikowego bombowca z końcowego okresu II wojny światowej, nie wszedł do produkcji seryjnej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Samolot powstał w odpowiedzi na specyfikację brytyjskiego Ministerstwa Lotniczego nr B.5/41 na nowy ciężki czterosilnikowy bombowiec, sformułowaną w 1941 roku. Projekt firmy Vickers został zaaprobowany do realizacji i zamówiono początkowo dwa prototypy[2]. W zmienionej specyfikacji B.3/42 zrezygnowano z wymogu kabiny ciśnieniowej. W efekcie powstał samolot o oznaczeniu fabrycznym Vickers Type 447, skonstruowany przez zespół kierowany był przez Rexa Piersona[2]. Konstrukcja wywodziła się częściowo z samolotu Vickers Warwick, a skrzydła o dużym wydłużeniu opracowano już wcześniej dla samolotu zaprojektowanego na potrzeby specyfikacji B.12/36 (wybrano wówczas samolot Short Stirling, a projekt Vickersa nie został zrealizowany)[2]. W konstrukcji wykorzystano kratownicę geodetyczną[2], typową dla bombowców Vickers opracowaną przez Barnesa Wallisa. Samolot zbudowano w układzie czterosilnikowego średniopłata, z klasycznym pojedynczym usterzeniem, o konstrukcji metalowej, lecz krytej płótnem. Samolot miał chowane podwozie w układzie klasycznym, z kółkiem ogonowym, lecz nietypowym rozwiązaniem było zastosowanie aż czterech pojedynczych kół podwozia głównego, chowanych do każdej z gondoli silnikowych[2]. Unikalne było również uzbrojenie obronne, w postaci sprzężonych podwójnie działek 20 mm z tyłu dwóch gondoli silnikowych, kierowanych zdalnie ze stanowiska ogonowego (jego instalacji ministerstwo zażądało w lutym 1943 roku, zastosowano je dopiero na trzecim prototypie). Zamówiono ogółem budowę pięciu prototypów oraz 300 samolotów seryjnych, pod nazwą Windsor[2].

W dniu 23 października 1943 roku dokonano oblotu prototypu typu 447 (nr DW506). Jego napęd stanowiły silniki Merlin 60 z dwustopniowymi sprężarkami. Wyniki prób były zachęcające, osiągnięto maksymalną prędkość 486 km/h[2]. Jednakże prototyp został wkrótce zniszczony przy przymusowym lądowaniu 2 marca 1944 roku. Drugi prototyp (DW512) oblatano 15 lutego 1944 roku. Był oznaczony jako typ 457 i napędzany silnikami Merlin 85, w cylindrycznych gondolach[2].

Trzeci zmieniony prototyp, oznaczony jako typ 461 (NK136), oblatano 11 lipca 1944 roku. Na skutek wyników prób drugiego prototypu, mającego problemy z poszyciem skrzydeł, zastosowano w nim na skrzydłach grubsze płótno wzmacniane drutami, co spowodowało redukcję prędkości o 40 km/h[2]. W budowie znajdował się czwarty prototyp, napędzany silnikami Merlin 100, lecz nie ukończono go, a cały program i zamówienia samolotów seryjnych anulowano w marcu 1946 roku[2].

Przewidywano, że samoloty seryjne Windsor B.Mk I będą napędzane silnikami Rolls-Royce Griffon, planowano też wersję B.Mk II z silnikami turbośmigłowymi Rolls-Royce Clyde o mocy 3020 KM[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Windsor (ros.). Ugołok Nieba.
  2. a b c d e f g h i j k Chorlton (red.) 2013 ↓, s. 124-125

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Porównywalne samoloty:

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]