Supermarine Walrus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Supermarine Walrus
(Dane wersji Mk. II)
Supermarine Walrus(Dane wersji Mk. II)
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Supermarine
Typ amfibijna łódź latająca rozpoznawcza i ratownicza
Konstrukcja dwupłatowiec
Załoga 4 osoby
Historia
Data oblotu 21 czerwca 1933
Lata produkcji 19351944
Dane techniczne
Napęd 1 pchający silnik gwiazdowy Bristol Pegasus VI
Moc 775 KM (578 kW)
Wymiary
Rozpiętość 13,97 m (po złożeniu skrzydeł 5,46 m)
Długość 11,35 m
Wysokość 4,65 m
Powierzchnia nośna 56,67 m²
Masa
Własna 2223 kg
Startowa 3266 kg
Osiągi
Prędkość maks. 217 km/h
Prędkość przelotowa 153 km/h
Pułap 5640 m
Zasięg 966 km (normalny)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 – 3 karabiny maszynowe Vickers K kal. 7,7 mm
bomby lotnicze lub bomby głębinowe o łącznej masie do 345 kg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Supermarine Walrus (pol. mors) amfibijna łódź latająca zaprojektowana przez R. J. Mitchella i produkowana w zakładach Supermarine, używana jako samolot rozpoznawczy i ratowniczy.

Historia powstania[edytuj | edytuj kod]

Walrus powstał na zamówienie Royal Australian Navy jako samolot pokładowy dla krążowników. W fazie projektowej otrzymał wewnętrzne oznaczenie firmy jako Supermarine Type 228, pierwszy lot prototypu odbył się 21 czerwca 1933.

Samolot w wersji australijskiej otrzymał oznaczenie Seagull Mk V pomimo, że była to nowa konstrukcja, różniąca się od wcześniejszego Supermarine Seagull Mk III. Australijska marynarka wojenna zamówiła 24 egzemplarze samolotu, których dostawy rozpoczęto w 1936 roku. Pierwszym okrętem wyposażonym w Seagull V był HMAS "Australia". Także brytyjskie Ministerstwo Lotnictwa zdecydowało się zamówić ten typ samolotu pod nazwą Supermarine Walrus.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Dwupłatowa amfibijna łódź latająca napędzana przez jeden silnik pchający. Skrzydła mogły być składane dla hangarowania na pokładzie okrętu. Kadłub samolotu w zależności od wersji był metalowy (Seagull V, Walrus I) lub drewniany (Walrus II). W 1944 niektóre samoloty zostały wyposażone w radar ASV Mk II.

Walrus został zaprojektowany do startów z katapulty pokładowej (był pierwszym amfibijnym samolotem na świecie który mógł startować z katapulty z pełnym obciążeniem). Pomimo swojego raczej niezgrabnego wyglądu i stosunkowo niskiej mocy silnika był on w stanie wykonywać akrobacje lotnicze takie jak pętla czy odwrócona pętla, jednak jeżeli w głównym pływaku samolotu znajdowało się choć trochę wody dawała ona o sobie znać przy wykonywaniu tych manewrów i piloci więcej już nie próbowali takich sztuczek.

Dość unikalną cechą Walrusa było to, że kolumna sterowa nie była wmontowana na stałe ale można ją było wyjmować, także w czasie lotu, i przekładać do jednego z dwóch gniazd. Zazwyczaj na pokładzie samolotu znajdowała się tylko jedna kolumna sterowa i kiedy pilot przekazywał kierowanie samolotem drugiemu pilotowi przekazywał on mu całą kolumnę sterową.

Wersje produkcyjne[edytuj | edytuj kod]

Seagull V[edytuj | edytuj kod]

Wersja australijska, 24 egzemplarze, zamówiona w sierpniu 1934, wyposażona w silnik Bristol Pegasus IIM2 o mocy 620 KM. Produkowany w latach 19351938, sześć samolotów tego typu zostało także zamówionych przez Turcję, dostarczono je w 1938 roku. Załoga składała się z trzech osób, samolot uzbrojony był w dwa pojedyncze karabiny maszynowe Vickers K w otwartych stanowiskach z przodu i w tylnej części kadłuba.

Supermarine Walrus I[edytuj | edytuj kod]

Angielska wersja Seagull V z wprowadzonymi niewielkimi zmianami konstrukcyjnymi. Pierwsze 12 egzemplarzy zamówiono w 1935, samoloty początkowo otrzymały wewnętrzne oznaczenie firmy Supermarine Type 236 zmienione później na oficjalne Walrus I.

Supermarine Walrus II[edytuj | edytuj kod]

Wersja Walrusa I ale z drewnianym, a nie metalowym kadłubem. Dwa pierwsze prototypy powstały w zakładach Supermarine po przebudowaniu Walrusów I (numery seryjny X1045, X1046), pierwszy lot tej wersji odbył się 2 maja 1940. Produkcja została przekazana zakładom Saunders Roe i łącznie zbudowano 190 egzemplarzy tego typu, służył głównie w roli samolotu treningowego. Niektóre egzemplarze przekazano do RNZAF, RAN i RCN.

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

Użytkownicy wojskowi[edytuj | edytuj kod]

Użytkownicy cywilni[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrews, C.F. and Morgan, E.B. Supermarine Aircraft Since 1914. London: Putnam Books Ltd.,2nd revised edition 2003. ISBN 0-85177-800-3.
  • Kightly, James and Wallsgrove, Roger. Supermarine Walrus & Stranraer. Sandomierz, Poland/Redbourn, UK: Mushroom Model Publications, 2004. ISBN 83-917178-9-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]