Bengal Zachodni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bengal Zachodni
পশ্চিম বঙ্গ
West Bengal
stan
Państwo  Indie
Siedziba Kolkata
Kod ISO 3166-2 IN-WB
Gubernator Keshari Nath Tripathi
Premier Mamata Banerjee
Powierzchnia 88 752 km²
Populacja (2011)
• liczba ludności

91 176 115
• gęstość 1028 os./km²
Języki urzędowe bengalski, angielski
Położenie na mapie Indii
Położenie na mapie
Strona internetowa

Bengal Zachodni (ang. West Bengal, wym. [wɛst bɛŋˈɡɔːl]; bengalski পশ্চিম বঙ্গ, trb.: Pośćim Bongo, trl.: Paścim Baṅga; hindi पश्चिम बंगाल, trb.: Paśćim Bangal, trl.: Paścim Baṁgāl) – jeden ze stanów Indii, położony w jej północno-wschodniej części Indii nad Zatoką Bengalską. Jest to czwarty pod wglądem populacji stan Indii liczący w 2011 r. ponad 91 milionów mieszkańców[1]. Część etno-lingwistycznego regionu Bengalu, główną grupą etniczną są Bengalczycy, głównie wyznawcy hinduizmu. Graniczy od wschodu z Bangladeszem, od północy z Nepalem i Bhutanem, a także z innymi indyjskimi stanami: Orisa, Jharkhand, Bihar, Sikkim i Asam. Stolicą stanu, a zarazem największym miastem jest Kolkata (Kalkuta). Geograficznie stan składa się z pagórkowatego przedpola Dardżylinskich Himalajów, delty Gangesu, regionu Rarh i nadmorskiego regionu Sundarbanów.

w II w. p.n.e. obszar Bengalu został włączony przez Aśokę do swojego imperium. W IV w. n.e. władzę nad Bengalem zdobyło imperium Guptów. Od XIII w. regionem rządzili sułtani, lokalni wielmoże lub podporządkowywały go sobie sąsiadujące państwa z subkontynentu indyjskiego. w XVIII w. region wszedł w skład Imperium Brytyjskiego. Kompania Wschodnioindyjska ugruntowała swoje wpływy w Bengalu w 1757 r. po Bitwie pod Palasi, a Kolkata (Kalkuta) stała się na wiele lat stolicą Indii Brytyjskich. Długotrwałe bliskie kontakty z brytyjską administracją doprowadziły do rozwoju zachodniej edukacji, nauki i reform społecznych w regionie, czyli tak zwanego renesansu bengalskiego. Bengal został podzielony na dwie części w czasie uzyskiwania przez Indie i Pakistan niepodległości w 1947 r.: na część wschodnią, która przypadła Pakistanowi (obecny Bangladesz) i część zachodnią, która pozostała przy Indiach jako stan. Pomiędzy 1977 a 2011 r. władzę w stanie sprawowali komuniści.

Jako jeden z głównych obszarów produkcji rolnej w Indiach, Zachodni Bengal zajmuje szóste miejsce pod względem wkładów do indyjskiego produktu krajowego netto[2]. Dziedzictwo kulturowe stanu, oprócz różnych tradycji ludowych, obejmuje wybitnych autorów, w tym laureata literackiej nagrody Nobla Rabindranatha Tagore. Kolkata jest znana jako "kulturalna stolica Indii"[3]. Bengal Zachodni różni się od innych regionów Indii dużą popularnością piłki nożnej i krykieta[4][5][6].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po uzyskaniu przez Indie niepodległości[edytuj | edytuj kod]

W 1947 r., z uzyskaniem przez Indie niepodległości, Bengal został podzielony według kryterium religijnego. Zachodnia część została przy Indiach (została nazwana Bengalem Zachodnim), natomiast jego wschodnia część, jako prowincja Bengal Wschodni, weszła w skład Pakistanu (w 1956 r. została przemianowana na Pakistan Wschodni). W 1971 r. wschodni Bengal uzyskał niepodległość jako Bangladesz[7]. W 1950 r. do Bengalu Zachodniego włączono Księstwo Cooch Behar[8]. W 1955 r. dawna francuska enklawa Chandannagar, która po 1950 r. przeszła kontrolę indyjską, została włączona do Zachodniego Bengalu. Później również włączono fragmenty stanu Bihar. Po podziale Bengalu w 1947 r. zarówno jego wschodnia jak i zachodnia część doświadczyła znacznych migracji ludności. Przesiedlenia uchodźców i związane z nimi kwestie długo odgrywały istotną rolę w polityce i kondycji społeczno-ekonomicznej obu części Bengalu[8][9]. W latach 70. i 80. poważne niedobory prądu, strajki i działania ruchu Naksalitów uszkodziły znaczną część infrastruktury państwa i spowodowały okres gospodarczej stagnacji. Wojna o niepodległość Bangladeszu z 1971 r. spowodowała napływ dużej ilości uchodźców i trudności w zapewnieniu im godnych warunków[10]. W 1974 r. epidemia ospy spowodowała śmierć tysięcy osób. Polityka Zachodniego Bengalu uległa zasadniczej zmianie w 1977 r. gdy lewicowy ruch kierowany przez Komunistyczną Partie Indii (Marksistowską) pokonał w wyborach Indyjski Kongres Narodowy i przejął władzę w stanie na następne trzy dekady[11].

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Stan Bengal Zachodni dzieli się na 23 dystrykty (okręgi):[12]

  1. Dardżyling, stolica: Dardżyling
  2. Kalimpong, stolica: Kalimpong
  3. Dźajpalguri, stolica: Dźajpalguri
  4. Alipurduar, stolica: Alipurduar
  5. Cooch Behar, stolica: Cooch Behar
  6. Uttar Dinajpur, stolica: Raiganj
  7. Dakshin Dinajpur, stolica: Balurghat
  8. Malda, stolica: English Bazar
  9. Birbhum, stolica: Suri
  10. Murshidabad, stolica: Baharampur
  11. Purulia, stolica: Purulia
  12. Bankura, stolica: Bankura
  1. Paschim Burdwan, stolica Asansol
  2. Purba Burdwan, stolica Bardhaman
  3. Nadia, stolica: Krishnanagar
  4. Hooghly, stolica: Chinsura
  5. Howrah, stolica: Howrah
  6. Kolkata, stolica: Kolkata (Kalkuta)
  7. North 24 Parganas, stolica: Barasat
  8. South 24 Parganas, stolica: Alipore
  9. Paschim Medinipur, stolica Midnapore
  10. Purba Medinipur, stolica Tamluk
  11. Jhargram, stolica Jhargram

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według spisu statystycznego z 2011 r. populacja stanu liczyła 91 176 115 mieszkańców, 46 809 027 mężczyzn i 44 467 088 kobiet. Na 1000 mężczyzn przypada 950 kobiet (dysproporcja się zmniejszyła w porównaniu z 2001 r., kiedy przypadały tylko 934 kobiety). W przeciągu 10 lat ilość ludności zwiększyła się o 13.84% (w 2001 r. populacja wynosiła 80 176 197 osób). W 2011 r. gęstość zaludnienia wynosiła 1 028 osób/km². Szacuje się, że w 2017 r. populacja wynosi 97 757 000 osób.

Współczynnik analfabetyzmu w 2011 r. wynosił 23,74% społeczności stanu, 18,31% mężczyzn i 29,46% kobiet. Nieznacznie spadł w stosunku do 2001 r, kiedy wynosił 31,36%. 68.13% populacji mieszka na obszarach wiejskich, zaś 31.87% mieszka w obszarach zurbanizowanych[13].

Religia[edytuj | edytuj kod]

Według spisu powszechnego z 2011 r. większość, bo 70,54% ludności, wyznaje hinduizm. Na drugim miejscu jest Islam, wyznawany przez 27,01% ludności. Kolejne grupy wyznaniowe to: chrześcijanie – 0,72%, buddyści – 0,31%, wyznawcy dźinizmu – 0,07% i sikhowie – 0,07%[13].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Area, population, decennial growth rate and density for 2001 and 2011 at a glance for West Bengal and the districts: provisional population totals paper 1 of 2011: West Bengal. Registrar General & Census Commissioner. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-07)].
  2. Net state domestic product at factor cost—state-wise (at current prices) [w:] Handbook of statistics on Indian economy [online], Reserve Bank of India, 15 września 2011 [zarchiwizowane z adresu 2012-05-09].
  3. Chakrabarti i Chakrabarti 2013 ↓, s. 265.
  4. Paul Dineo, James Mills: Soccer in South Asia: empire, nation, diaspora. London: Frank Cass Publishers, 2011, s. 79. ISBN 978-0-7146-8170-2. (ang.)
  5. Mihir Bose: The magic of Indian cricket: cricket and society in India. Psychology Press, 2006, s. 240. ISBN 978-0-415-35691-6. (ang.)
  6. Amitabha Das Sharma. Football and the big fight in Kolkata. „Football Studies”. 5 (2), s. 57, 2002 (ang.). [dostęp 2017-12-21]. 
  7. Partition of Bengal, 1947 (ang.). Banglapedia. [dostęp 2017-12-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-02)].
  8. a b Sailen Debnath (red.), Social and Political Tensions in North Bengal since 1947, ISBN 81-86860-23-1.
  9. Sailen Debnath, West Bengal in Doldrums, ISBN 978-81-86860-34-2.
  10. Jane Hindle (red.), London Review of Books: An Anthology, 1996, s. 63–70, ISBN 1-85984-121-X.
  11. Soutik Biswas, "Calcutta's colourless campaign", „{{{czasopismo}}}”, BBC, 16 kwietnia 2006 [zarchiwizowane z adresu 2012-02-15].
  12. District Profiles (ang.). Egiye Bangla e-Bamgla The official portal of the Goverment of West Bengal. [dostęp 2017-05-04].
  13. a b West Bengal Population Census data 2011 (ang.). W: Population Census 2011 [on-line]. Census Organization of India. [dostęp 2017-05-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Kunal Chakrabarti, Shubhra Chakrabarti: Historical Dictionary of the Bengalis. Scarecrow Press, 2013. ISBN 978-0-8108-8024-5. [dostęp 2017-12-21]. (ang.)