Biserka Rajčić

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Biserka Rajčić
Бисерка Рајчић
Data i miejsce urodzenia 1940
Królestwo Jugosławii, Jelašnica
Odznaczenia
POL Order Zaslugi RP kl5 BAR.png

Biserka Rajčić, serb. Бисерка Рајчић (ur. 1940 w Jelašnicy k. Zaječaru) – serbska tłumaczka literatury polskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła studia filologiczne na Uniwersytecie Belgradzkim. Jest uczennicą i kontynuatorką prac translatorskich tłumacza literatury polskiej Petara Vujicicia. Tłumaczy zarówno z języka polskiego, jak i rosyjskiego, czeskiego, słowackiego, a także bułgarskiego. Od 1967 współpracuje z Radiem Belgrad.

Jest autorką wielu esejów i artykułów poświęconych polskiej literaturze i sztuce, a w szczególności teatrowi. Bibliografia B. Rajčić obejmuje 1584 pozycje. W jej dorobku translatorskim jest 77 publikacji, z różnych dziedzin humanistyki. Na liście przetłumaczonych przez nią polskich autorów jest ponad 330 polskich pisarzy, a także filozofów i historyków. Przetłumaczyła wiele sztuk i omówiła twórczość m.in.: Stanisława Ignacego Witkiewicza, Witolda Gombrowicza, Tadeusza Różewicza, Sławomira Mrożka, Erwina Axera, Tadeusza Kantora, Krystiana Lupy, a także teksty teoretyków teatru: Jana Kotta, Jerzego Ziomka, Edwarda Csató, Konstantego Puzyny i innych.

W latach 2000–2004 wystawiono w jej tłumaczeniu Kartotekę Tadeusza Różewicza, Antygonę w Nowym Jorku i Czwartą siostrę Janusza Głowackiego, sztuki Ingmara Villqista i Krzysztofa Bizio.

Jest autorką monografii Cywilizacja polska – syntezy wiedzy o polskiej kulturze, wydanej w 2003 (wyd. Geopoetika, ​ISBN 86-7666-000-X​) oraz książki "Moj Krakov".

W 2015 roku w wydawnictwie Universitas ukazała się poświęcona jej książka, zatytułowana po prostu "Biserka" (czyli "Perełka"). Jej autorem jest Łukasz Mańczyk. Publikacja otrzymała laur Krakowskiej Książki Miesiąca.

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Za swoją pracę B. Rajćić została uhonorowana:

W 2009 została laureatką nagrody „Transatlantyk”, przyznawanej najwybitniejszym tłumaczom literatury polskiej, w czasie obrad II Światowego Kongresu Tłumaczy Literatury Polskiej w Krakowie. Została zgłoszona przez Stowarzyszenie Pisarzy Polskich jako kandydatka do honorowego obywatelstwa Miasta Krakowa, a uchwałę o przyznaniu jej tego wyróżnienia przegłosowała Rada Miasta Krakowa[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]