Nagroda im. Stanisława Ignacego Witkiewicza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nagroda im. Stanisława Ignacego Witkiewicza
Ilustracja
Stanisław Ignacy Witkiewicz, patron nagrody
Nagroda za za popularyzację polskiego teatru na świecie
Przyznawana przez Polski Ośrodek Międzynarodowego Instytutu Teatralnego
Lokalizacja  Polska
Warszawa
Pierwsze rozdanie 27 marca 1983
Strona internetowa

Nagroda im. Stanisława Ignacego Witkiewicza (znana również jako Nagroda Witkacego) – nagroda ustanowiona w roku 1983 i przyznawana przez Polski Ośrodek Międzynarodowego Instytutu Teatralnego w Międzynarodowym Dniu Teatru.

Historia nagrody[edytuj | edytuj kod]

Od 1983 roku Zarząd Polskiego Ośrodka Międzynarodowego Instytutu Teatralnego 27 marca, w Międzynarodowym Dniu Teatru, przyznaje swoje nagrody, które trafiają do cudzoziemców jako dowód uznania ich działalności związanej z propagowaniem teatru i dramaturgii polskiej na świecie[1]. Laureatami mogą być działacze i animatorzy życia teatralnego, aktorzy, reżyserzy, dyrektorzy teatrów, badacze historii polskiego teatru i dramatu, krytycy teatralni, tłumacze, scenografowie. Nagrodę stanowi wizyta w Polsce oraz specjalny dyplom i dzieło sztuki polskiego artysty. Nagrodę wspiera finansowo Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, którego przedstawiciele, wraz z przedstawicielami Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego, Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk oraz Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, zasiadają w Jury nagrody[2].

W ramach nagrody[3] Sekcja Krytyków Teatralnych wyróżnia polskich twórców lub instytucję teatralną, promujących rodzimy teatr na świecie, przyznaje również tytuł Teatralnej Książki Roku[1]. W ostatnich latach w Jury Sekcji zasiadały m. in. prof. Magdalena Raszewska (Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie), dr Elżbieta Baniewicz (PWSFTviT im. Leona Schillera w Łodzi) i dr Maria Napiontkowa (Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk)[4].

Laureaci[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Laureaci Nagrody im. Stanisława Ignacego Witkiewicza.

Nagrodę im. Stanisława Ignacego Witkiewicza otrzymali m.in.:

Rok przyznania Nagroda Zarządu Polskiego Ośrodka ITI Nagroda

Sekcji Krytyków Teatralnych

Teatralna Książka Roku
2018 Paul Allain  Anglia Jarosław Bielski
Hiszpania
Ewa Partyga[5]
2017 Bohdan Kozak  Ukraina Włodzimierz Herman
Dania
Tomasz Mościcki[6]
2016 Richard Gough  Anglia Andrzej Szczytko
Stany Zjednoczone Ukraina
Halina Waszkiel[7]
2015 Darja Dominkuš  Słowenia Janina Szarek
Niemcy
Beata Guczalska[8]
2014 Philip Arnoult(ang.)  Stany Zjednoczone Andrzej Wirth
Niemcy Stany Zjednoczone
2013 Manfred Beilharz(niem.)  Niemcy Stefan Sutkowski
Ziemia
Ewa Bułhak i Mateusz Żurawski[9]
2012 nie przyznano Diana Poskuta-Włodek[10]
2011 Tuğrul Çetiner  Turcja Białostocki Teatr Lalek

(Marek Waszkiel)
Japonia Chińska Republika Ludowa

Katarzyna Osińska[11]
2010 Monique Stalens  Francja Teatr Pieśń Kozła

(Grzegorz Bral i Anna Bral)
Anglia Szkocja

Katarzyna Fazan[12]
2009 Irena Lexová  Czechy Śląski Teatr Tańca

(Jacek Łumiński)
Ziemia

Małgorzata Komorowska[13]
2008 Ellen Stewart(ang.)  Stany Zjednoczone Ewa Wycichowska
Ziemia

Teatr Ósmego Dnia
Włochy Stany Zjednoczone

Urszula Aszyk[14]
2007 Biserka Rajčić  Serbia
2006 Allen Kuharski  Stany Zjednoczone Mariusz Treliński
Rosja Stany Zjednoczone
Magdalena Raszewska[15]
2005 Nina Kirlay  Węgry Grzegorz Jarzyna
Niemcy Austria
Lidia Kuchtówna[16]
2004 Giovanni Pampiglione  Włochy Teatr Biuro Podróży

(Paweł Szkotak)
Ziemia

2003 Dalibor Blažina  Chorwacja Krzysztof Warlikowski
Francja Izrael Niemcy
Marta Steiner[17]
2002 Jacques Rosner(fr.)  Francja Teatr Provisorium

(Janusz Opryński)
Ziemia

Grzegorz Ziółkowski[18]
2001 Andriej Bazilewski  Rosja Tadeusz Bradecki
Włochy Wielka Brytania
2000 Carla Pollastrelli  Włochy Jerzy Radziwiłowicz
Francja

Krystian Lupa
Austria Francja

1999 Andrzej Nils Uggla  Szwecja
1998 Josep Maria de Sagarra Àngel(hiszp.)  Hiszpania Teatr Wierszalin

(Piotr Tomaszuk)
Szkocja Niemcy

Krzysztof Pleśniarowicz[19]
1997 Hendrik Lindepuu(est.)  Estonia Krystyna Meissner
Niemcy Litwa
1996 Alois Woldan  Austria Andrzej Seweryn
Francja Wielka Brytania
1995 Yukio Kudō  Japonia
1994 Hanaa Abdel Fattah Metwaly  Egipt
1993 Nils Åke Nilsson(szw.)  Szwecja
1992 Richard Demarco  Szkocja Józef Szajna
Włochy Brazylia
Zygmunt Hübner[20]
1991 Michelle Kokosowski(fr.)  Francja Zbigniew Raszewski[21]
1990 Bonnie Marranca(ang.) i Gautam Dasgupta  Stany Zjednoczone
1989 Roberto Bacci(wł.)  Włochy Teatr Cricot 2

(Tadeusz Kantor)
Ziemia

Maria Bojarska[22]
1988 Bolesław Taborski  Wielka Brytania
1987 Jaroslav Simonides  Czechosłowacja
1986 Henryk Bereska  NRD
1985 Denis Bablet  Francja
1984 Raymonde Temkine  Francja Jerzy Jarocki
Holandia Niemcy Serbia
1983 Alain van Crugten  Belgia,

Daniel Gerould  Stany Zjednoczone

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Warszawa. Nagrody Polskiego Ośrodka ITI przyznane, www.e-teatr.pl [dostęp 2018-04-25].
  2. Wrocław. Nagroda Witkacego dla prof. Kozaka na Dialogu, www.e-teatr.pl [dostęp 2018-04-25].
  3. Łukasz Maciejewski: Koniec świata wartości. Łódź: Wydawnictwo Biblioteki PWSFTviT, 2017, s. 248. ISBN 978-83-65501-04-2.
  4. Warszawa. Nagrody Polskiego Ośrodka ITI, www.e-teatr.pl [dostęp 2018-04-25].
  5. Ibsenowskie konstelacje. Ćwiczenia w patrzeniu i czytaniu (wyd. Instytut Sztuki PAN, 2017)
  6. Warszawskie sezony teatralne 1944-1949 (wyd. Fundacja Historia i Kultura, 2016)
  7. Trudne lata. Teatr warszawski 1815-1868 (wyd. Teatr Narodowy, 2015)
  8. Aktorstwo polskie. Generacje (wyd. Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna im. Ludwika Solskiego, 2014)
  9. Warjacje. Scenariusze z lat 1978-1991 (wyd. Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego, 2013)
  10. Dzieje teatru w Krakowie w latach 1918-1939. Zawodowe teatry dramatyczne (wyd. Wydawnictwo Literackie, 2012)
  11. Teatr rosyjski XX wieku wobec tradycji. Kontynuacje, zerwania, transformacje (wyd. słowo/obraz terytoria, 2010)
  12. Projekt intymnego teatru śmierci. Wyspiański. Leśmian. Kantor (wyd. Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2009)
  13. Marcella Sembrich-Kochańska. Życie i śpiew (wyd. Oficyna Wydawnicza Errata, 2008)
  14. Corrale de comedias: publiczne i stałe teatry w Hiszpanii (koniec XVI - początek XVIII wieku) (wyd. Wydawnictwo Adam Marszałek w Toruniu, 2005)
  15. Teatr Narodowy 1949-2004 (wyd. Teatr Narodowy, 2006)
  16. Karol Frycz (wyd. Oficyna Wydawnicza Errata, 2004)
  17. Geneza teatru w świetle antropologii kulturowej (wyd. Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2003)
  18. Teatr Bezpośredni Petera Brooka (wyd. słowo/obraz terytoria, 2000)
  19. Kantor: artysta końca wieku (wyd. Wydawnictwo Dolnośląskie, 1997)
  20. Polityka i teatr (wyd. Wydawnictwo Literackie, 1991)
  21. Trudny rebus: studia i szkice z historii teatru (wyd. Wiedza o Kulturze, 1990)
  22. Mieczysława Ćwiklińska (wyd. Państwowy Instytut Wydawniczy, 1988)