Bolechowo (województwo wielkopolskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bolechowo
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat poznański
Gmina Czerwonak
Liczba ludności (2011) 300[1]
Strefa numeracyjna (+48) 61
Kod pocztowy 62-005 Owińska
Tablice rejestracyjne PZ
SIMC 0581913
Położenie na mapie gminy Czerwonak
Mapa lokalizacyjna gminy Czerwonak
Bolechowo
Bolechowo
Położenie na mapie powiatu poznańskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu poznańskiego
Bolechowo
Bolechowo
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Bolechowo
Bolechowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bolechowo
Bolechowo
Ziemia52°32′53,84″N 16°59′32,67″E/52,548289 16,992408
Cegła z Bolechowa użyta do budowy Fortu Winiary

Bolechowowieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Czerwonak, 4 km na na południe od Murowanej Gośliny, przy drodze wojewódzkiej 196 oraz linii kolejowej 356 (Poznań - Wągrowiec - Gołańcz).

Nazwa[edytuj]

Nazwa wsi pochodzi od imienia Bolech. Pierwsza wzmianka o Bolechowie pochodzi z 1252 roku, wówczas wieś znalazła się wśród innych miejscowości nadanych przez Przemysła I Cysterkom. W ówczesnych dokumentach nazwa widnieje jako Bolechow, Bolechow Mayus, a także Bolechowow Wielkie (w odróżnieniu od Bolechówka – wcześniej, przed XVII wiekiem zwanego Bolechowcem lub Bolechowem Małym). Miejscowość pod obecnie używaną nazwą Bolechowo wymieniona jest w łacińskim dokumencie wydanym w Poznaniu w 1280 roku sygnowanym przez króla polskiego Przemysła II.[2]

Podczas okupacji niemieckiej w latach 1939-1945 wieś nazywała się Bernau.

Historia i obiekty[edytuj]

Wieś duchowna Bolechowo majus, własność cysterek owińskich położona była w 1580 roku w powiecie poznańskim województwa poznańskiego[3].

W roku 1978 rolnicza spółdzielnia o powierzchni 185 hektarów uruchomiła wielką fermę brojlerów, o docelowej produkcji 250 000 kurczaków rocznie. Ferma została zbudowana we współpracy z Czechosłowacją. Na północ od wsi we wrześniu 1978 roku odsłonięto pomnik ku czci ofiar II wojny światowej – we wrześniu 1939 roku hitlerowcy rozstrzelali pięciu Polaków. Przy szosie na południe od wsi znajduje się oddział poznańskiego Stomila – obok niego, przy stacji PKP leży osada robotnicza - Bolechowo-Osiedle. Od 1996 ma tam siedzibę fabryka autobusów Solaris Bus & Coach (początkowo Neoplan Polska).

W XIX w. funkcjonowała cegielnia, która zaopatrywała Twierdzę Poznań oraz inne budynki w materiały budowlane.

Przyroda[edytuj]

Półtora kilometra na wschód od wsi leży jezioro Bolechowskie, otoczone lasem. Po wschodniej stronie jeziora znajduje się dawna gajówka Bolechowo, a w jej pobliżu pomnikowe dęby i obwodach 320, 350, 400 i 430 cm.

Zabytki[edytuj]

W bolechowskim parku stoi dwór z pierwszej połowy XIX wieku, rozbudowany pod koniec tego wieku, a na początku XX-tego gruntownie przebudowany. Na osi balkon z czterokolumnowym portykiem jońskim, u góry balustrada, w zachodnim skrzydle znajduje się natomiast sala balowa. W części północnej parku znajduje się kaplica zbudowana w 1899 roku, w niszy nad wejściem umieszczono figurę Matki Boskiej, wykonanej według Madonny sykstyńskiej Rafaela. W pobliżu wsi odkopano osadę wczesnośredniowieczną oraz znaleziska z okresu mezolitu.

Ciota Gorysława[edytuj]

Tadeusz Piszczek zapisał w latach 60. XX wieku legendę z terenu Bolechowa. W myśl tego podania Mieszko I, wkrótce po Chrzcie Polski wyruszył do Murowanej Gośliny, aby wznieść tam kościół. Stał się wtedy cud - kamienie same kulały się na budowę. Czarownica (Ciota) Gorysława, zamieszkująca te okolice, jako poganka, chciała powstrzymać ten proces. Poprosiła więc diabła Kusego o moc zatrzymania turlających się kamieni i moc taką otrzymała. Kamienie wstrzymywały się na tzw. Mielcuchu w Bolechowie (leżą tam podobno do dziś). Mieszko, dowiedziawszy się o tym czynie, polecił przepędzić Ciotę, ale ta sama uciekła na miotle w kierunku Puszczy Zielonki, gdy zauważyła zbliżającą się drużynę. Więcej nikt jej nigdy nie widział[4].

Dawny podział administracyjny[edytuj]

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Gmina Czerwonak -Charakterystyka
  2. "Kodeks dyplomatyczny Wielkopolski", tom I, Biblioteka Kórnicka, Poznań 1877, str.465-66.
  3. Adolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t. I, Wielkopolska, Warszawa 1883, s. 25.
  4. Tadeusz Piszczek, Świat legend, baśni i podań ludowych, a także strachów i przesądów w gminie Czerwonak, Wydawnictwo WBP, Poznań, 1995, s.15, ISBN 83-903649-1-3

Linki zewnętrzne[edytuj]