Bromoheksyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bromoheksyna
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C14H20Br2N2
Masa molowa 376,13 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 3572-43-8
611-75-6 (chlorowodorek)
PubChem 2442[2]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja medyczna
ATC R05 CB02
Stosowanie w ciąży kategoria B

Bromoheksyna, bromheksyna (łac. Bromhexinum) – organiczny związek chemiczny, lek mukolityczny o złożonym mechanizmie działania – zwiększa ilość wydzieliny i upłynnia ją (zmniejsza zawartość mukopolisacharydów i albumin w śluzie), a także zwiększa ilość surfaktantu. Jest syntetyczną pochodną naturalnego alkaloiduwazycyny. W wątrobie ulega metabolizmowi do związku czynnego, ambroksolu.

Wskazania[edytuj | edytuj kod]

Przeciwwskazania[edytuj | edytuj kod]

  • nadwrażliwość na bromoheksynę,
  • równoczesne stosowanie leków przeciwkaszlowych (kodeina lub jej pochodne),
  • czynna choroba wrzodowa,
  • ciężkie zaburzenia czynności wątroby lub nerek.

Interakcje[edytuj | edytuj kod]

  • ułatwia przenikanie antybiotyków do wydzieliny oskrzelowej zwiększając ich skuteczność w leczeniu bakteryjnych zakażeń dróg oddechowych,
  • leki przeciwkaszlowe typu kodeiny osłabiają działanie bromheksyny,
  • może nasilać działanie drażniące na błonę śluzową żołądka w połączeniu z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi.

Zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu cholinolityków wysuszających śluzówkę.

Działania niepożądane[edytuj | edytuj kod]

Ciąża i laktacja[edytuj | edytuj kod]

Kategoria B. Nie stosować w I trymestrze ciąży i w okresie karmienia piersią.

Dawkowanie[edytuj | edytuj kod]

Stosowanie doustne, po posiłku, w równych odstępach czasu:

  • dorośli i dzieci powyżej 10. roku życia – 8 mg, 3 razy dziennie;
  • dzieci 5-10 lat – 4 mg, 3 razy dziennie;
  • dzieci 3-5 lat – 4 mg, 2 razy dziennie;
  • dzieci 1-2 lat (krople lub syrop) – 2 mg, 2 razy dziennie;
  • niemowlęta 6-12 mies. (krople) – 1 mg, 2-3 razy dziennie;
  • niemowlęta 1-6 mies. (krople) – 1 mg, 2 razy dziennie.

Preparaty[edytuj | edytuj kod]

Chlorowodorek bromoheksyny:

  • Bisolvon – iniekcje 4 mg/2 ml, płyn 4 mg/2 ml, syrop 4 mg/5 ml, tabletki 8 mg;
  • Bromhexin – tabletki powlekane 8 mg;
  • Bromhexin 8 – syrop 4 mg/5 ml;
  • Flegamina – iniekcje 4 mg/2 ml, krople 2 mg/ml, syrop 4 mg/5 ml, tabletki 8 mg;
  • Flegamina mite – syrop 2 mg/5 ml.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne: Farmakopea Polska VI. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2002, s. 1176. ISBN 83-88157-18-3.
  2. Bromoheksyna (CID: 2442) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  3. a b Bromoheksyna (ang.) w bazie ChemIDplus, United States National Library of Medicine. [dostęp 2012-04-28].
  4. Thieme Chemistry (Hrsg.): RÖMPP Online – Version 3.4. Stuttgart: Georg Thieme Verlag KG, 2009.
  5. MSDS chlorowodorku bromheksyny

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Kazimierz (-1997) Podlewski, Alicja Chwalibogowska-Podlewska, Robert Adamowicz: Leki współczesnej terapii. Warszawa: Split Trading, 2005, s. 92. ISBN 83-85632-82-4.
  • Farmakologia: podstawy farmakoterapii. Podręcznik dla studentów medycyny i lekarzy pod redakcją Wojciecha Kostowskiego i Zbigniewa S. Hermana. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2008, s. 705. ISBN 978-83-200-3725-8. (tom I)

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.