Cliff Burton

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cliff Burton
ilustracja
Imię i nazwisko Clifford Lee Burton
Data i miejsce urodzenia 10 lutego 1962
Castro Valley
Data i miejsce śmierci 27 września 1986
Dörarp, gmina Ljungby
Instrumenty gitara basowa, gitara
Gatunki thrash metal, speed metal, heavy metal
Zawód basista, kompozytor
Aktywność 1979–1986
Wytwórnie płytowe Megaforce, Elektra
Powiązania Agents of Misfortune, Trauma, EZ-Street
Instrument
Rickenbacker 4001
Aria Pro II SB-1000
Zespoły
Metallica (1982 – 1986)
Strona internetowa

Cliff Burton, właśc. Clifford Lee Burton (ur. 10 lutego 1962 w Castro Valley, zm. 27 września 1986 w Dörarp, gmina Ljungby[1][2]) – amerykański gitarzysta basowy zespołu Metallica, wcześniej basista zespołu Trauma.

Początki[edytuj]

Burton urodził się 10 lutego 1962 roku jako trzecie dziecko Jan i Raya Burtonów. Jego muzyczne zainteresowania rozciągały się od Bacha i Beethovena do czystego rocka. Gdy miał 13 lat, zmarł na raka jego starszy brat, Scott. Śmierć brata oraz nauka gry na gitarze miały znaczący wpływ na kształtowanie się osobowości Burtona. Od września 1978 do stycznia 1980 Burton uczył się także teorii muzyki. Sam bardzo cenił sobie grę Discharge i The Misfits.

Pierwsze zespoły[edytuj]

Burton zaczynał muzyczną karierę w AD 2 Million, potem była EZ Street, a następnie wspólnie z Jimem Martinem (później Faith No More) założył Agents of Misfortune (nazwa pochodziła od jednego z albumów Blue Öyster Cult). Pierwszym poważnym zespołem, który się dla nich wówczas liczył, była formacja EZ Street, w skład której wchodził również przyszły perkusista Faith No More, Mike "Puffy" Bordin – sporadycznie jego miejsce zajmował przyjaciel Burtona, Dave Donato. Burton udzielał się również w zespole Spastik Children.

Trauma[edytuj]

Z czasem Burton odszedł z EZ Street i dołączył do nieco bardziej znanego wówczas zespołu z Bay Area o nazwie Trauma. Wspólnie z Jimem Martinem, Mikiem Bordinem oraz Billem Gouldem zagrał jeszcze jeden koncert w Mabuhay Gardens w San Francisco. Pośród publiczności przychodzącej na pierwsze koncerty EZ Street znajdował się Kirk Hammett, który w tym czasie sprawdzał wielu miejscowych muzyków, kompletując własny zespół, Exodus. Wspólnie z Traumą Burton zaczął koncertować w San Francisco i okolicach. Stał się znany ze swoich solo basowych, które nakładał na gitary rytmiczne.

Metallica[edytuj]

W tamtym czasie szybko wzrastało zainteresowanie firm fonograficznych muzyką heavymetalową. Brian Slagel wyprodukował jedną z najbardziej przełomowych kompilacji w historii tego gatunku, Metal Massacre, gdzie debiutowała Metallika (utwór „Hit the Lights”). Zespół po wydaniu taśmy demo No Life 'Til Leather przygotowywał się do nagrania pierwszego albumu studyjnego. Brakowało jednak basisty, ponieważ Ron McGovney zrezygnował ze współpracy z Hetfieldem i Ulrichem. Slagel polecił im basistę Traumy – Cliffa Burtona. 30 listopada po raz ostatni z Metalliką zagrał McGovney.

28 grudnia 1982 odbyła się pierwsza próba Metalliki z Cliffem Burtonem. Po raz pierwszy wspólnie z Metalliką wystąpił 5 marca 1983 roku, wtedy też zaprezentował zgromadzonej publiczności skomponowany przez siebie utwór „Anesthesia (Pulling Teeth)”. Nieco ponad miesiąc później Mustaine’a zastąpił Kirk Hammett, a dzięki podpisaniu kontraktu z Jonnym Zazulą (przy wyborze nazwy Megaforce dla jego wytwórni bardzo pomógł Cliff Burton) Metallica otrzymała środki na nagranie pierwszego albumu. Owocem sesji do Kill 'Em All (również i ta nazwa została wymyślona przez Burtona) było dziesięć ukończonych utworów, wszystkie już wcześniej wykonywali na żywo.

W 1984 Metallica wydała kolejny album – Ride the Lightning, natomiast trzeci ukazał się na początku roku 1986. W komponowaniu utworów na wszystkich trzech albumach Burton brał aktywnie udział.

Tuż przed wydaniem Master of Puppets Burton wspólnie z Jamesem Hetfieldem, wokalistą Fredem Cottonem i gitarzystą Jackiem McDanielem stworzyli dla zabawy zespół o nazwie Spastik Children. W tym improwizowanym kwartecie, w którym Hetfield grał na perkusji, 31 stycznia wystąpili po raz pierwszy w Ruthie's Inn w San Francisco, a potem na kilku kolejnych koncertach w tym mieście.

Śmierć[edytuj]

Nagrobek Cliffa Burtona w Ljungby

27 września 1986 roku, nad ranem, niedaleko Ljungby w Szwecji, gdzie zespół był na trasie koncertowej, miał miejsce wypadek, którego przyczyny nigdy do końca nie udało się wyjaśnić. John Marshall: "Byliśmy na dwupasmowej drodze. Autobus zjechał na prawo i myślę, że kierowca chciał to skorygować. W każdym razie odbił w lewo. Autobus wpadł w poślizg. Zarzuciło tyłem, który podskakując obrócił się i przesunął do przodu. Wtedy wszyscy zaczęliśmy się budzić. Gdy autobus zaczął się trząść wpadłem plecami na jedną z takich krawędzi. Na koniec pojazd zsunął się na pobocze, a gdy koła złapały nowe podłoże, wywrócił się na bok. Cliff spał w prawym końcu autobusu. Myślę, że został wypchnięty przez okno, gdy pojazd zaczął się kołysać i skakać. Potem, gdy autokar przechylał się na bok, Burton znalazł się między drogą a spadającym na nią autobusem". Basista zginął na miejscu, przygnieciony przez autokar.

Hetfield zapytany, co pamięta z reszty tego dnia, odpowiedział: "Po prostu zawołałem menedżera trasy mówiąc: OK, zbierzmy zespół do kupy i zabierzmy ich do hotelu. Przez moją głowę przewijały się jednak myśli: 'Zespół? Nie ma mowy! "zespół" nie jest już zespołem. Jest nas tylko trzech". Po latach świadek zdarzenia na pytanie, czy droga była oblodzona, odpowiada: "Mówili, że taka mogła być przyczyna wypadku. Osobiście uważam, że to nie wchodzi w grę. Jezdnia była sucha. Wierzę, że temperatura mogła się wahać w nocy w okolicach zera, ale że było ślisko? Nie sądzę." Dopiero po kilku dniach od wypadku podano formalną przyczynę zgonu. Cliff Burton poniósł śmierć, gdyż autokar, który go przygniótł, zmiażdżył mu klatkę piersiową.

Pogrzeb muzyka odbył się 7 października 1986 w jego rodzinnym mieście Castro Valley w Kalifornii, a prochy rozrzucono po Maxwell Ranch. Jego przyjaciel Dave Donato, z którym on i Jim Martin grywali jeszcze kilka lat wcześniej, opowiadał: "Staliśmy w dużym kole, a w środku znajdowały się prochy Cliffa. Każdy z nas podchodził do środka, brał ich garść i mówił, to co miał do powiedzenia... potem rzucaliśmy prochy na ziemię, w miejscu, które tak bardzo kochał". Na koniec ceremonii zagrano „Orion”, utwór, który skomponował Burton.

W 1992 Lars Ulrich wspominał basistę: "Cliff był odpowiedzialny za wiele rzeczy, które zdarzyły się pomiędzy Kill 'Em All a Ride the Lightning. Pokazał mi i Jamesowi zupełnie nowe muzyczne wymiary harmonii i melodii, coś całkiem nowego, a to oczywiście miało duży wpływ na nasz sposób komponowania przy Master of Puppets – chcę powiedzieć, że sposób, w jaki ja i James komponowaliśmy utwory, został ukształtowany, gdy w zespole był Cliff i w dużej mierze powstał w oparciu o muzyczny wkład Cliffa; sposób, w jaki uczył nas o harmonii i melodii i tym podobnych sprawach. Wiesz, nie chcę brzmieć ckliwie, ale jego duch jest zawsze z nami i zdecydowanie w dużej mierze przyczynił się do ukształtowania zespołu na początku naszej kariery, do naszej postawy i odczuwania muzyki, do wszystkiego. Miał duży wkład w przekształcenie Metalliki w to, czym teraz jest, nawet mimo faktu, że już go z nami nie ma".

Przypisy

  1. Michael Ray: Disco, Punk, New Wave, Heavy Metal, and More: Music in the 1970s and 1980s. Britannica Educational Publishing, 2012, s. 52. ISBN 9781615309122.
  2. Greg Prato: Cliff Burton Biography (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-07-02].