Dawidgródek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dawidgródek
Ilustracja
Widok z 1936
Herb
Herb
Państwo  Białoruś
Obwód brzeski
Populacja (2010)
• liczba ludności

6500[1]
Kod pocztowy 225540
Położenie na mapie obwodu brzeskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu brzeskiego
Dawidgródek
Dawidgródek
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Dawidgródek
Dawidgródek
Ziemia52°03′20″N 27°12′50″E/52,055556 27,213889
Portal Portal Białoruś
Cerkiew Kazańskiej Ikony Matki Bożej

Dawidgródek[2] (biał. Давыд-Гарадок) – miasto na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie stolińskim.

Miasto magnackie położone było w końcu XVIII wieku w Księstwie Dawidgródzkim w powiecie pińskim województwa brzeskolitewskiego[3]. Do 1945[4] w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie stolińskim.

Dawidgródek leży nad Horyniem.

Historia[edytuj]

W 1523 roku król Zygmunt I przekazał miejscowość we władanie królowej Bony, która znacznie rozwinęła gospodarczo swoje dobra. W tym też czasie zbudowano w mieście zamek, a do miasta zaczęła napływać ludność żydowska, która zbudowała tu dwie synagogi. Dawidgródek był również znaczącym ośrodkiem prawosławnym, siedzibą dekanatu należącego do eparchii turowsko-pińskiej. Najpóźniej w 1507 w miejscowości powstała parafia prawosławna św. Dymitra z cerkwią pod tym samym wezwaniem[5].Od 1586 roku miasto należało do Radziwiłłów. W 1624 roku Janusz Radziwiłł ufundował w mieście katolicki kościół pw. Bożego Ciała. Zamek został zniszczony przez moskiewskie wojska Dymitra Wołkońskiego w 1655 roku. Wkrótce odbudowany, dzielił się na Zamek Górny z domem mieszkalnym i świątynią oraz Zamek Dolny o przeznaczeniu gospodarczym. Obie części zamku były otoczone fosą łączącą się z rzeką Horyń.

W 1707 roku miasto zostało zniszczone przez wojska szwedzkie. W 1793 roku w wyniku rozbiorów miasto weszło w skład Rosji. Zamek został rozebrany w XIX wieku, a nową siedzibę zarządców dóbr Radziwiłłów zbudowano od strony południowej Dawidgródka, na lewym brzegu rzeczki Nieprawdy. Administracja dóbr w 1904 roku przeniosła się do Mankiewicz pod Stolinem po wybudowaniu nowej rezydencji. Pod koniec XIX wieku w mieście żyło około półtora tysiąca katolików.

Po odzyskaniu niepodległości i wojnie polsko-bolszewickiej miasteczko znajdowało się w składzie II Rzeczypospolitej. Leżało zaledwie 30 km od polskiej granicy z ZSRR. W okresie międzywojennym na terenie ordynacji Dawidgródeckiej książąt Radziwiłłów z Mankiewicz organizowano największe w Polsce i ówczesnej Europie polowania na dziki z zastosowaniem tzw. czerty (forma nagonki z udziałem 800-1000 naganiaczy). Podczas pamiętnych łowów w 1931 roku ten sposób polowania dał pokot 72 dzików[6]. Do 17 września 1939 miasto znajdowało się w ówczesnym pow. stolińskim w dawnym województwie poleskim i stanowiło garnizon macierzysty Batalionu KOP „Dawidgródek”. W 1939 włączone w składzie Białoruskiej SRR jako siedziba rejonu. W 1941 roku miasto opanowali Niemcy, którzy wywieźli z niego, a następnie zamordowali prawie wszystkich miejscowych Żydów. W 1944 roku miejscowość została zagarnięta ponownie przez Armię Czerwoną.

Zabytki[edytuj]

  • Cerkiew prawosławna św. Jerzego z 1724 roku. Drewniana z cennym barokowym ikonostasem z 1751, jedna z najstarszych na Polesiu. Po II wojnie światowej zamknięta, oddana wiernym w 1990 roku.
  • Cerkiew Kazańskiej Ikony Matki Bożej z 1913 roku w stylu moskiewskim.
  • Kościół katolicki z 1 poł. XX wieku
  • Budynek dowództwa Korpusu Ochrony Pogranicza w Dawidgródku
  • Wzgórze zamkowe z pozostałościami wałów i fos.

Przypisy

  1. Численность населения по Республике Беларусь, областям и г. Минску (тысяч человек) на 1 января 2010 года (ros.)
  2. Zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 lutego 1937 r. o ustaleniu urzędowych nazw miast (M.P. z 1937 r. Nr 69, poz. 104).
  3. Вялiкi гicтарычны атлас Беларусi Т.2, Mińsk 2013, s. 119.
  4. Ustawa z dnia 31 grudnia 1945 r. o ratyfikacji podpisanej w Moskwie dnia 16 sierpnia 1945 r. umowy między Rzecząpospolitą Polską a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich o polsko-radzieckiej granicy państwowej (Dz.U. z 1946 r. Nr 2, poz. 5).
  5. Mironowicz A.: Biskupstwo turowsko-pińskie w XI-XVI wieku. Trans Humana, 2011, s. 253-255. ISBN 978-83-61209-55-3.
  6. Marek Żukow-Karczewski, Polowania w dawnej Polsce, „AURA”, nr 12/1990 r.

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]