Dyrekcja Ceł „Mysłowice”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Okręgowa Dyrekcja Ceł „Mysłowice” – organ celny II Rzeczypospolitej.

Dyrekcja Ceł „Mysłowice” utworzona została po przejęciu Śląska w 1922 roku[1]. W jego skład wchodziły cztery wydziały: administracyjny, postępowania celnego, rachunkowości i kontroli fachowej. Za sprawy służby granicznej odpowiedzialny był wydział administracyjny, a za sprawy postępowania celnego wydział celny[2]. Do 1927 roku dyrekcja posiadała kompetencje nadzoru ochrony polskiej granicy państwowej przez jednostki Straży Celnej na terenie byłego zaboru pruskiego. Swoim zasięgiem obejmowała rejon województwa śląskiego. Ochronę granicy państwowej częściowo z Czechosłowacją oraz Niemcami powierzono 3 inspektoratom Straży Celnej, którym podlegało 17 komisariatów i 82 placówki. Łączna długość linii granicznej to 320 kilometrów[3]. W kwietniu 1928 roku jednostki graniczne wchodzące w skład Dyrekcji Ceł w Mysłowicach utworzyły Śląski Inspektorat Okręgowy Straży Granicznej z siedzibą w Katowicach [4].

Inspektoraty Straży Celnej podległe ślaskiej Dyrekcji Ceł[edytuj | edytuj kod]

Dyrekcji podlegały trzy inspektoraty Straży Celnej, 37 wyższych i 1045 niższych funkcjonariuszy[5][4]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]