Dywizjon 317

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dywizjon 317
„Wileński”
317th Polish Fighter Squadron.svg
Historia
Utworzony 20 lutego 1941
Rodzaj Myśliwski
Gotowość operacyjna 24 kwietnia 1941
Przynależność operacyjna od lutego 1941 - Fighter Command,
od października 1943 - Second Tactical Air Force,
od czerwca 1945 - British Air Force of Occupation
Ostatnie zadanie bojowe 4 maja 1945 Ostatni lot bojowy polskiego lotnictwa w II wojnie światowej
Rozwiązany 3 stycznia 1947
Pozostałe dane
Oznaczenie kodowe JH
Barwy szalika Błękitny
Święto dywizjonu 20 lutego[1]
Kontynuacja tradycji 3 Baza Lotnicza we Wrocławiu
Polskie dywizjony lotn anglia.png

317 Dywizjon Myśliwski „Wileński”oddział lotnictwa myśliwskiego Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii.

11 listopada 1941 roku gościem dywizjonu był Prezydent Rzeczypospolitej Władysław Raczkiewicz[2]. 20 lutego 1942 roku dywizjon uroczyście obchodził pierwszą rocznicę powstania. Wśród zaproszonych gości był generał broni Lucjan Żeligowski[3].

Odznaka dywizjonu[edytuj]

Odznaka Dywizjonu była identyczna z godłem 152 Eskadry i przedstawiała atakującego kondora na białej tarczy w formie równoramiennego krzyża[4].

Dowódcy[edytuj]

brytyjscy dowódcy dywizjonu
  • s/ld M. Mount „Mickey” (od 20 II 1941)
  • s/ldr Wood (od 3 III 1941)
Dowódcy dywizjonu
Dowódcy eskadry „A”
Dowódcy eskadry „B”

Uzbrojenie[edytuj]

  • Hawker Hurricane Mk-I - od 20 lutego 1941
  • Hawker Hurricane Mk-IIA i Mk-IIB - od 20 lipca 1941
  • Supermarine Spitfire Mk-VB i Mk-VC - od 7 grudnia 1941
  • Supermarine Spitfire Mk-IXE, LF i IXE - od 23 września 1943
  • Supermarine Spitfire Mk-XVI - od 1 maja 1945

Do dnia dzisiejszego jest zachowany Spitfire Mk.Vb, (G-MKVB), BM597, noszący oznaczenie JH*C. Latał nim w 317 Dywizjonie między innymi porucznik Ludwik Martel. Samolot jest w pełni sprawny i uczestniczy często w pokazach lotniczych, nosząc barwy 317 Dywizjonu. Jest własnością Historic Aircraft Collection Ltd[8].

Lotniska bazowania[edytuj]

  • od 20 lutego 1941 - Acklington
  • od 25 kwietnia 1941 - Ouston
  • od 27 czerwca 1941 - Colerne
  • od 5 lipca 1941 - Fairwood Comon
  • od 6 sierpnia 1941 - Exeter
  • od 1 kwietnia 1942 - Northolt
  • od czerwca 1942 - Croydon
  • od lipca 1942 - Northolt
  • od września 1942 - Woodvale
  • od 3 stycznia 1943 - Northolt
  • od 1 lutego 1943 - Kirton in Lindsey
  • od 5 kwietnia 1943 - Martlesham on Heath
  • od 2 maja 1943 - Heston
  • od 7 czerwca 1943 - Perranporth
  • od 3 sierpnia 1943 - Fairlop
  • Spitfire Mk.Vb, (G-MKVB), BM597
    od 15 września 1943 - Northolt
  • od 1 kwietnia 1944 - Deanland
  • od 26 kwietnia 1944 - Chailey
  • od 28 czerwca 1944 - Appledram
  • od 16 lipca 1944 - Ford
  • od 3 sierpnia 1944 - Plumetot (Francja)
  • od 5 września 1944 - Londinières
  • od 10 września 1944 - Vendeville
  • od 3 października 1944 - Deurne (Belgia)
  • od 11 października 1944 - St.Denijs Westrem
  • od 13 stycznia 1945 - Grimbergen
  • od 9 marca 1945 - Gilze Rijen (Holandia)
  • od 13 kwietnia 1945 - Nordhorn (Niemcy)
  • od 30 kwietnia 1945 - Verrelbusch
  • od 10 września 1945 - Ahlborn
  • od 15 grudnia 1946 - Portreath

Wysiłek bojowy[4][edytuj]

Nalot

Okres 1941-1945
Samolotolotów 10 251
Godzin 14 352

Samoloty nieprzyjaciela zniszczone w walkach powietrznych

Okres 1941-1945
Zniszczone 48 1/3
Prawdopodobnie 10
Uszkodzone 26

Samoloty nieprzyjaciela zniszczone na ziemi

Okres 1941-1945
Zniszczone 3
Prawdopodobnie 0
Uszkodzone 3

Przypisy

  1. Izydor Koliński: Regularne jednostki Wojska Polskiego (lotnictwo). s. 190-191.
  2. Kronika ↓, s. 62.
  3. Kronika ↓, s. 79-80.
  4. a b Wacław Król: Polskie dywizjony lotnicze w Wielkiej Brytanii 1940-1945. s. 253-265.
  5. Kronika ↓, s. 10.
  6. a b c Kronika ↓, s. 52.
  7. Kronika ↓, s. 96.
  8. Spitfire w HAC (ang.). [dostęp 2013-04-14].

Bibliografia[edytuj]