Dywizjon 317

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dywizjon 317
„Wileński”
317th Polish Fighter Squadron.svg
Historia
Utworzony 20 lutego 1941
Rodzaj Myśliwski
Gotowość operacyjna 24 kwietnia 1941
Przynależność operacyjna od lutego 1941 - Fighter Command,
od października 1943 - Second Tactical Air Force,
od czerwca 1945 - British Air Force of Occupation
Ostatnie zadanie bojowe 4 maja 1945 Ostatni lot bojowy polskiego lotnictwa w II wojnie światowej
Rozwiązany 3 stycznia 1947
Pozostałe dane
Oznaczenie kodowe JH
Barwy szalika Błękitny
Święto dywizjonu 20 lutego[1]
Kontynuacja tradycji 3 Baza Lotnicza we Wrocławiu
Polskie dywizjony lotn anglia.png

317 Dywizjon Myśliwski „Wileński”oddział lotnictwa myśliwskiego Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii.

11 listopada 1941 roku gościem dywizjonu był Prezydent Rzeczypospolitej Władysław Raczkiewicz[2]. 20 lutego 1942 roku dywizjon uroczyście obchodził pierwszą rocznicę powstania. Wśród zaproszonych gości był generał broni Lucjan Żeligowski[3].

Odznaka dywizjonu[edytuj | edytuj kod]

Odznaka Dywizjonu była identyczna z godłem 152 Eskadry i przedstawiała atakującego kondora na białej tarczy w formie równoramiennego krzyża[4].

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

brytyjscy dowódcy dywizjonu
  • s/ld M. Mount „Mickey” (od 20 II 1941)
  • s/ldr Wood (od 3 III 1941)
Dowódcy dywizjonu
Dowódcy eskadry „A”
Dowódcy eskadry „B”

Uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

  • Hawker Hurricane Mk-I - od 20 lutego 1941
  • Hawker Hurricane Mk-IIA i Mk-IIB - od 20 lipca 1941
  • Supermarine Spitfire Mk-VB i Mk-VC - od 7 grudnia 1941
  • Supermarine Spitfire Mk-IXE, LF i IXE - od 23 września 1943
  • Supermarine Spitfire Mk-XVI - od 1 maja 1945

Do dnia dzisiejszego jest zachowany Spitfire Mk.Vb, (G-MKVB), BM597, noszący oznaczenie JH*C. Latał nim w 317 Dywizjonie między innymi porucznik Ludwik Martel. Samolot jest w pełni sprawny i uczestniczy często w pokazach lotniczych, nosząc barwy 317 Dywizjonu. Jest własnością Historic Aircraft Collection Ltd[8].

Lotniska bazowania[edytuj | edytuj kod]

  • od 20 lutego 1941 - Acklington
  • od 25 kwietnia 1941 - Ouston
  • od 27 czerwca 1941 - Colerne
  • od 5 lipca 1941 - Fairwood Comon
  • od 6 sierpnia 1941 - Exeter
  • od 1 kwietnia 1942 - Northolt
  • od czerwca 1942 - Croydon
  • od lipca 1942 - Northolt
  • od września 1942 - Woodvale
  • od 3 stycznia 1943 - Northolt
  • od 1 lutego 1943 - Kirton in Lindsey
  • od 5 kwietnia 1943 - Martlesham on Heath
  • od 2 maja 1943 - Heston
  • od 7 czerwca 1943 - Perranporth
  • od 3 sierpnia 1943 - Fairlop
  • Spitfire Mk.Vb, (G-MKVB), BM597
    od 15 września 1943 - Northolt
  • od 1 kwietnia 1944 - Deanland
  • od 26 kwietnia 1944 - Chailey
  • od 28 czerwca 1944 - Appledram
  • od 16 lipca 1944 - Ford
  • od 3 sierpnia 1944 - Plumetot (Francja)
  • od 5 września 1944 - Londinières
  • od 10 września 1944 - Vendeville
  • od 3 października 1944 - Deurne (Belgia)
  • od 11 października 1944 - St.Denijs Westrem
  • od 13 stycznia 1945 - Grimbergen
  • od 9 marca 1945 - Gilze Rijen (Holandia)
  • od 13 kwietnia 1945 - Nordhorn (Niemcy)
  • od 30 kwietnia 1945 - Verrelbusch
  • od 10 września 1945 - Ahlborn
  • od 15 grudnia 1946 - Portreath

Wysiłek bojowy[4][edytuj | edytuj kod]

Nalot

Okres 1941-1945
Samolotolotów 10 251
Godzin 14 352

Samoloty nieprzyjaciela zniszczone w walkach powietrznych

Okres 1941-1945
Zniszczone 48 1/3
Prawdopodobnie 10
Uszkodzone 26

Samoloty nieprzyjaciela zniszczone na ziemi

Okres 1941-1945
Zniszczone 3
Prawdopodobnie 0
Uszkodzone 3

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Izydor Koliński: Regularne jednostki Wojska Polskiego (lotnictwo). s. 190-191.
  2. Kronika ↓, s. 62.
  3. Kronika ↓, s. 79-80.
  4. a b Wacław Król: Polskie dywizjony lotnicze w Wielkiej Brytanii 1940-1945. s. 253-265.
  5. Kronika ↓, s. 10.
  6. a b c Kronika ↓, s. 52.
  7. Kronika ↓, s. 96.
  8. Spitfire w HAC (ang.). [dostęp 2013-04-14].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]