Friends Arena

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Friends Arena
Friends Arena.jpg
Przydomek: Kompisvallen
Państwo  Szwecja
Adres Solna
Lata budowy 2009–2012
Data otwarcia 27 października 2012[1]
Koszt budowy 2,8 miliarda SEK
300 milionów euro
Właściciel SvFF, Gmina Solna, Jernhusen, Peab, Fabege
Klub Szwecja 2012-
AIK Solna 2013-
Pojemność 50 000 (piłka nożna)
65 000 (koncerty)
Rekordowa frekwencja 49 967
14 listopada 2012
SzwecjaAnglia[2]
Wymiary boiska 105 × 68 m
Nawierzchnia trawiasta
Położenie na mapie regionu Sztokholm
Mapa lokalizacyjna regionu Sztokholm
Friends Arena
Friends Arena
Położenie na mapie Szwecji
Mapa lokalizacyjna Szwecji
Friends Arena
Friends Arena
Ziemia59°22′21″N 18°00′00″E/59,372500 18,000000

Friends Arenastadion narodowy Szwecji, mieszczący się w Solnie (na północ od centrum Sztokholmu). Na obiekcie występuje reprezentacja Szwecji w piłce nożnej oraz grający w Allsvenskan klub AIK Solna. Obie drużyny przeprowadziły się z Råsundastadion. Mieści 65 tysięcy widzów podczas koncertów i 50 tysięcy na mecze piłkarskie, ale stadion może być przystosowany do mniejszych uroczystości i imprez. Jest największym tego typu obiektem w całej Skandynawii. Od 2013 organizowany jest w niej finał Melodifestivalen.

Historia[edytuj]

Plany stworzenia nowego stadionu w Solnie pod Sztokholmem pojawiły się w 2004 roku. 1 kwietnia 2006 Szwedzki Związek Piłki Nożnej podjął decyzję o zbudowaniu nowego obiektu w Solnie. W mieście zlokalizowany był stary stadion narodowy Råsundastadion, który postanowiono zburzyć. Råsunda będzie pierwszym w historii zburzonym stadionem, który gościł Mistrzostwa świata w piłce nożnej. Początkowo obiekt kosztować miał w przybliżeniu 1,9-2,3 miliarda koron szwedzkich.

Swedbank w 2009 wykupił prawo do nazwy stadionu za około 153 miliony koron (mniej więcej 20,5 miliona euro), umowa obowiązuje do 2023. Nazwa obiektu od tamtego czasu brzmiała Swedbank Arena, jednak 28 marca 2012 bank ogłosił zmianę nazwy na Friends Arena, która swój pierwszy człon zawdzięcza wspieranej przez bank organizacji non-profit, zwalczającej przemoc w szkołach.

Konstrukcja[edytuj]

Podświetlony stadion

Friends Arena posiada rozsuwany dach, niezbędny do organizacji imprez i rozgrywania meczów w okresie zimowym. Na fasadzie stadionu wyświetlić można nawet 17 milionów kolorów, np. podczas meczów reprezentacji Szwecji wyświetlony jest niebiesko-żółty wzór. Obiekt w skali UEFA jest kategorii 4. W środku stadionu pod dachem zamieszczone są 647-LED-owe ekrany, umożliwiające widzom oglądanie choćby powtórek podczas meczów.

Wydarzenia[edytuj]

Friends Arena od wewnątrz

Księżniczka Wiktoria zadeklarowała swoje uczestnictwo w ceremonii otwarcia stadionu. Same show, które odbyło się 27 października 2012 nazwane zostało Svenska Ögonblick (Czas na Szwecję). Gwiazdy, takie jak m.in.: Agnes, The Hives, Icona Pop, First Aid Kit i Roxette wystąpiły przed 46-tysięczną widownią. Z kolei w stacji SVT1 widowisko obejrzało 1,7 miliona telewidzów.

Swedish House Mafia w listopadzie 2012 na Friends Arena rozegrała trzy koncerty, które zostały bardzo korzystnie odebrane przez widzów, na wszystkie bilety zostały wyprzedane, a łącznie na obiekcie pojawiło się 115 tysięcy fanów.

14 listopada tego samego roku obiekt gościł pierwszy mecz piłkarski. Pierwszego gola na Friends Arenie strzelił Zlatan Ibrahimović, a Szwecja wygrała z Anglikami 4-2. Mecz obejrzany został na żywo przez 49 967 widzów, co jest aktualnym rekordem[3].

Szwedzkie bandy również zaliczyły na stadionie rekord, bowiem finał Mistrzostw Szwecji w tej dyscyplinie pomiędzy Hammarby IF i Sandvikens AIK oglądało na obiekcie z zamkniętym dachem 38 474 widzów.

Innym rekordem pobitym na Friends Arenie był mecz Allsvenskan pomiędzy AIK w meczu z Syrianską FC (mecz zakończył się bezbramkowym remisem), w którym AIK pobił swój klubowy rekord frekwencji, na trybunach zasiadło 43 463 kibiców.

Przypisy

  1. This is Friends Arena (ang.). friendsarena.se. [dostęp 2013-04-09].
  2. Zlatan invigde med fyra mål.
  3. Zlatan Ibrahimovic: I liked the first goal more because it was history (ang.). The Guardian, 2012-11-15. [dostęp 2012-11-15].