Fuocoammare. Ogień na morzu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fuocoammare. Ogień na morzu
Fuocoammare
Gatunek dokumentalny, dramat
Rok produkcji 2016
Data premiery Ziemia 13 lutego 2016 (66. Berlinale)

Włochy 18 lutego 2016

Kraj produkcji  Włochy  Francja
Język włoski
Czas trwania 108 minut
Reżyseria Gianfranco Rosi
Scenariusz Gianfranco Rosi, Carla Cattani (pomysł)
Główne role Samuele Caruana, Pietro Bartolo, Giuseppe Fragapane, Samuele Pucillo, Francesco Paterna, Maria Costa, Maria Signorello, Francesco Mannino, Mattias Cucina
Muzyka Stefano Grosso
Zdjęcia Gianfranco Rosi
Montaż Jacopo Quadri
Produkcja Donatella Palermo, Gianfranco Rosi, Roberto Cicutto, Paolo Del Brocco, Serge Lalou, Camille Laemlé, Martine Saada, Olivier Père[1]

Fuocoammare. Ogień na morzu (ang. Fire at Sea) – włosko-francuski[2] film dokumentalny w reżyserii i według scenariusza Gianfranco Rosiego. Zdjęcia do filmu były kręcone na włoskiej wyspie Lampedusa w czasie europejskiego kryzysu migracyjnego.

Światowa premiera filmu miała miejsce 13 lutego 2016 roku podczas 66. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie. Na tym festiwalu film został uhonorowany główną nagrodą – Złotym Niedźwiedziem[1].

Opis fabuły[edytuj]

12-letni Samuele jest mieszkańcem wyspy Lampedusa położonej na Morzu Śródziemnym, daleko od stałego lądu. Podobnie jak większość chłopców w jego wieku nie zawsze lubi chodzić do szkoły. Woli uprawiać wspinaczkę na przybrzeżnych skałach, strzelać z procy lub „naciągnąć” kogoś w porcie. Miejsce to od lat stanowi cel podróży mężczyzn, kobiet i dzieci, którzy płynąc z Afryki, próbują pokonać morze za pomocą nierzadko zbyt małych i rozpadających się łodzi. Wyspa w filmie staje się metaforą „najazdu emigrantów na Europę” – nadziei, trudów i losu setek tysięcy ludzi pragnących lepszego życia. Tęsknią oni za pokojem, wolnością i szczęściem. Z wody wyciągane są ciała tych, którzy nie przeżyli ucieczki przez morze. Każdego dnia mieszkańcy Lampedusy są świadkami największej tragedii humanitarnej początku XXI wieku[2].

Gianfranco Rosi obserwuje codzienne życie, co przybliża widza do miejsca, które jest zarówno prawdziwe, jak i symboliczne. Stara się ukazać świat emocji poszczególnych mieszkańców wyspy, którzy żyją w ciągłym stanie zagrożenia. Jednocześnie film, pozbawiony komentarza, opisuje sposób w jaki dwa światy delikatnie stykają się na tak małej przestrzeni[2].

Nagrody i nominacje[edytuj]

66. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie

Przypisy

  1. a b c Prizes of the International Jury (ang.). berlinale.de. [dostęp 2016-02-22].
  2. a b c Fuocoammare (ang.). berlinale.de. [dostęp 2016-02-22].
  3. Prizes of the Independent Juries (ang.). berlinale.de. [dostęp 2016-02-22].

Linki zewnętrzne[edytuj]