Kopciuszek (film 1950)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kopciuszek
Cinderella
Gatunek animowany
fantasy
Data premiery Ziemia 15 lutego 1950
Polska 1961
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 72 min
Reżyseria Clyde Geronimi
Hamilton Luske
Wilfred Jackson
Scenariusz Ken Anderson
Joe Rinaldi
Ted Sears
Homer Brightman
Harry Reeves
Winston Hibler
Bill Peet
Erdman Penner
Główne role Ilene Woods
Eleanor Audley
James MacDonald
Muzyka Oliver Wallace
Paul J. Smith
Scenografia Bill Peet
Montaż Donald Halliday
Produkcja Walt Disney
Wytwórnia Walt Disney Productions
Dystrybucja Stany Zjednoczone RKO Radio Pictures
Polska Centrala Rozpowszechniania Filmów (kino 1961)
Polska ITI Cinema (kino 1991)
Kontynuacja Kopciuszek 2: Spełnione Marzenia

Kopciuszekamerykański film animowany Walta Disneya z 1950 roku. Animacja Disneya jest adaptacją popularnej baśni.

Został bardzo dobrze przyjęty przez publikę i krytyków; serwis Rotten Tomatoes przyznał mu wynik 97%[1].

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

W pewnym królestwie żyje córka bogatego wdowca, znana jako Cinderella (w nowej wersji dubbingowej Kopciuszek). Mężczyzna żeni się z owdowiałą hrabiną Tremaine, która ma dwie córki, Anastazję i Gryzeldę. Gdy ojciec Cinderelli umiera, dziewczynka jest chowana na bycie służącą. Aż do wieku dorosłego Cinderella spełnia zachcianki macochy, przyrodnich sióstr oraz ich leniwego kota, Lucyfera. Pomimo swej sytuacji i braku satysfakcji z życia, ma optymistyczne spojrzenie na świat i wierzy, że jej los się spełni. Bardzo szybko zaskarbia sobie sympatię myszy Jacka i Kajtka, a także psa Bingo, ptaków oraz konia Majora, którego dostała wiele lat temu od ojca.

W tym czasie król jest wściekły na swego syna za to, że ten jeszcze się nie ożenił. Wobec tego organizuje wraz ze starym księciem bal, na który zaproszone zostają wszystkie panny na wydaniu, wśród których królewicz ma wybrać przyszłą żonę. Cinderella chce pójść na bal, widząc w tym szansę na chwilowe wyrwanie się z codziennego życia. Macocha zaskakująco daje jej zgodę, pod warunkiem wykonania obowiązków domowych i znalezienia odpowiedniej sukni. Cinderella znajduje starą suknię swej matki, ale przez nadmiar obowiązków domowych, celowo dodanych przez macochę i siostry, nie może jej wyszykować. Wyręczają ją w tym myszki i ptaki, które przygotowują dla niej kreację na czas. Przed wyjściem na bal macocha manipuluje swymi córkami, by te uznały, że suknia Cinderelli została zrobiona z materiałów należących do nich i te oburzone rozrywają ją na strzępy. Zostawiona przez rodzinę, zrozpaczona Cinderella wybiega do ogródka, gdzie spotyka Dobrą Wróżkę. Kobieta, będąca jej matką chrzestną, zamienia dynię w cudną karetę, myszki w konie, Majora w stangreta, Bingo w lokaja, a podartą sukienkę w balową suknię, wyposażoną w szklane pantofelki. Przez odjazdem Cinderelli na bal wróżka zaznacza, że czary tracą moc po wybiciu północy.

Na balu znużony królewicz odrzuca każdą kandydatkę na żonę, aż do momentu, gdy zauważa Cinderellę i zakochuje się w niej. Gdy oboje zaczynają się lepiej poznawać w ogrodzie, wybija północ, dlatego Cinderella ucieka z królewskiego zamku. Stary książę znajduje zgubiony na schodach jeden z jej szklanych pantofelków, jako jedyny dowód jej obecności. Z samego rana, na polecenie króla, zleca przeczesanie królestwa w poszukiwaniu nieznajomej z balu, by sprawdzić, na którą pasuje szklany pantofelek. Gdy do Cinderelli docierają wieści o królewskim dekrecie, rozanielona zaczyna nucić melodię z balu. Hrabina Tremaine uświadamia sobie, że to Cinderella jest piękną nieznajomą z balu, dlatego zamyka ją na klucz w sypialni.

W czasie, gdy stary książę przybywa do pałacu i pantofelek bezskutecznie przymierzają Gryzelda i Anastazja, myszki wykradają klucz z kieszeni macochy i, po krótkiej bitwie z Lucyferem, dają go Cinderelli. Dziewczyna w ostatniej chwili pokazuje się księciowi, który miał już wychodzić z pałacyku. Zawraca on sługę z pantofelkiem, ale macocha dyskretnie podkłada laskę pod jego nogi, przez co but tłucze się. Zrozpaczonego rozbiciem pantofla (i widmem srogiej kary od króla) Cinderella uspokaja księcia, wyjmując z kieszeni drugi pantofelek. Następnego dnia Cinderella i królewicz biorą królewski ślub.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Wersja polska[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wersja dubbingu (1961)[edytuj | edytuj kod]

Wersja polska: Studio Opracowań Dialogowych w Warszawie
Reżyseria: Seweryn Nowicki
Operator dźwięku: Mariusz Kuczyński
Asystent operatora dźwięku: Jerzy Januszewski
Udział wzięli:

i inni

Piosenki śpiewali:

Druga wersja dubbingu (2012)[edytuj | edytuj kod]

Wersja polska: SDI Media Polska
Reżyseria: Joanna Węgrzynowska
Dialogi: Joanna Serafińska
Kierownictwo muzyczne: Agnieszka Tomicka
Teksty piosenek: Michał Wojnarowski
Realizator dźwięku: Maria Kantorowicz-Bantin
Opieka artystyczna: Aleksandra Sadowska
Kierownictwo produkcji:

Produkcja polskiej wersji językowej: Disney Characters Voices International, Inc.
Udział wzięli:

Piosenki śpiewali:

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Nagrody w 1950
  • Nagroda specjalna MFF w Wenecji
Nominacje w 1950
Nagrody w 1951
Nominacje w 1951


Kontynuacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cinderella (1950) - Rotten Tomatoes, www.rottentomatoes.com [dostęp 2017-11-24] (ang.).
  2. a b PRIZES & HONOURS 1951 (niem.). Internationale Filmfestspiele Berlin. [dostęp 2017-11-10].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]