Kopciuszek (film 1950)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kopciuszek
Cinderella
Gatunek animowany
fantasy
Data premiery Ziemia 15 lutego 1950
Polska 1961
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 72 min
Reżyseria Clyde Geronimi, Hamilton Luske, Wilfred Jackson
Scenariusz Ken Anderson, Joe Rinaldi, Ted Sears, Homer Brightman, Harry Reeves, Winston Hibler, Bill Peet, Erdman Penner
Muzyka Al Hoffman, Oliver Wallace, Jerry Livingston, Paul J. Smith, Mack David
Scenografia Bill Peet
Produkcja Walt Disney
Dystrybucja The Walt Disney Company
Kontynuacja Kopciuszek 2: Spełnione Marzenia

Kopciuszekamerykański film animowany Walta Disneya z 1950 roku. Animacja Disneya jest adaptacją popularnej baśni.

Został bardzo dobrze przyjęty przez publikę i krytyków; serwis Rotten Tomatoes przyznał mu wynik 97%[1].

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

W pewnym królestwie żyje sobie mała dziewczynka, Cinderella (w nowej wersji dubbingowej Kopciuszek), córka bogatego wdowca. Mężczyzna żeni się z owdowiałą hrabiną Tremaine mającą dwie córki, Anastazję i Gryzeldę. Gdy ojciec Cinderelli umiera, dziewczynka jest chowana na bycie służącą. Aż do wieku dorosłego Cinderella cały czas spełnia przy tym zachcianki macochy, przyrodnich sióstr oraz ich leniwego kota, Lucyfera. Cinderella, pomimo swej sytuacji i braku satysfakcji ze swego życia, ma optymistyczne spojrzenie na świat i wierzy, że jej los się spełni. Bardzo szybko zaskarbia sobie sympatię małych pomocników, myszy Jacka i Kajtka, a także psa Bingo, ptaków oraz konia Majora, którego dostała wiele lat temu od ojca.

Tymczasem król jest wściekły na swego syna za to, że ten jeszcze się nie ożenił. Wobec tego organizuje wraz ze starym księciem bal, na który zaproszone zostają wszystkie panny na wydaniu, wśród których królewicz ma wybrać przyszłą żonę. Cinderella koniecznie chce pójść na bal widząc w tym szansę na chwilowe wyrwanie się z codziennego życia, a macocha zaskakująco daje jej zgodę, pod warunkiem wykonania obowiązków domowych i znalezienia odpowiedniej sukni. Cinderella znajduje starą suknię swej matki, ale przez nadmiar obowiązków domowych, celowo dodanych przez macochę, nie może jej wyszykować. Wyręczają ją w tym myszki i ptaki, które przygotowują dla niej kreację na czas. Przed samym wyjściem na bal macocha manipuluje swymi córkami, by te uznały, że suknia Cinderelli została zrobiona z materiałów należących do nich i te oburzone rozrywają ją na strzępy. Zostawiona przez rodzinę, zrozpaczona Cinderella wybiega do ogródka, gdzie spotyka Dobrą Wróżkę. Kobieta, będąca jej matką chrzestną, zamienia dynię w cudną karetę, myszki w konie, Majora w stangreta, Bingo w lokaja, a podartą sukienkę w balową suknię, wyposażoną w szklane pantofelki. Przez odjazdem Cinderelli na bal wróżka zaznacza, że czary tracą moc po wybiciu północy.

Na balu znużony królewicz odrzuca każdą kandydatkę na żonę, aż do momentu gdy zauważa Cinderellę i zakochuje się w niej. Gdy oboje zaczynają się lepiej poznawać w ogrodzie, wybija północ, a Cinderella ucieka z królewskiego zamku nim pryśnie czar. Stary książę znajduje zgubiony na schodach jeden z jej szklanych pantofelków, jako jedyny dowód jej obecności.

Z samego rana, na polecenie króla, zaczęto przeczesywać królestwo w poszukiwaniu pięknej nieznajomej z balu, by sprawdzić na którą pasuje szklany pantofelek. Gdy do Cinderelli docierają wieści o królewskim dekrecie, rozanielona zaczyna nucić melodię z balu. Hrabina Tremaine po uświadomieniu sobie, że to Cinderella jest piękną nieznajomą z balu, zamyka ją na klucz w jej sypialni.

W czasie, gdy stary książę przybywa do pałacu i pantofelek bezkutecznie przymierzają Gryzelda i Anastazja, myszki na polecenie Cinderelli wykradają klucz z kieszeni macochy i, po krótkiej bitwie z Lucyferem, dają go dziewczynie. Cinderella w ostatniej chwili pokazuje się księciowi, który miał już wychodzić z pałacyku. Zawraca on sługę z pantofelkiem, ale macocha dyskretnie podkłada laskę pod jego nogi, przez co but potłukł się. Zrozpaczonego rozbiciem pantofla (i widmem srogiej kary od króla) księcia uspokaja Cinderella wyjąwszy z kieszeni drugi szklany pantofelek, który pasuje na nią jak ulał. Następnego dnia Cinderella i królewicz biorą królewski ślub i wyjeżdżają karocą na miesiąc miodowy.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Wersja polska[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wersja dubbingu (1961)[edytuj | edytuj kod]

Wersja polska: Studio Opracowań Filmów w Warszawie
Reżyseria: Seweryn Nowicki
Operator dźwięku: Mariusz Kuczyński
Asystent operatora dźwięku: Jerzy Januszewski
Udział wzięli:

i inni

Piosenki śpiewali:

Druga wersja dubbingu (2012)[edytuj | edytuj kod]

Wersja polska: SDI Media Polska
Reżyseria: Joanna Węgrzynowska-Cybińska
Dialogi: Joanna Serafińska
Kierownictwo muzyczne: Agnieszka Tomicka
Teksty piosenek: Michał Wojnarowski
Realizator dźwięku: Maria Kantorowicz-Bantin
Opieka artystyczna: Aleksandra Sadowska
Kierownictwo produkcji:

Udział wzięli:

oraz:

Piosenki śpiewali:

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Nagrody w 1950
  • Nagroda specjalna MFF w Wenecji
Nominacje w 1950
Nagrody w 1951
Nominacje w 1951


Kontynuacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cinderella (1950) - Rotten Tomatoes, www.rottentomatoes.com [dostęp 2017-11-24] (ang.).
  2. a b PRIZES & HONOURS 1951 (niem.). Internationale Filmfestspiele Berlin. [dostęp 2017-11-10].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]