Garb Tarnogórski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Garb Tarnogórski
341.12 Garb Tarnogórski.png
Megaregion Pozaalpejska Europa Środkowa
Prowincja Wyżyny Polskie
Podprowincja Wyżyna Śląsko-Krakowska
Makroregion Wyżyna Śląska
Mezoregion Garb Tarnogórski

Garb Tarnogórski (341.12) - mezoregion stanowiący północną część Wyżyny Śląskiej. Od północy graniczy z Równiną Opolską i Wyżyną Woźnicko-Wieluńską, od południa z Wyżyną Katowicką i Pagórami Jaworznickimi, od wschodu z Wyżyną Krakowsko-Częstochowską a od zachodu z Chełmem i Kotliną Raciborską.

Jego powierzchnia wynosi ok. 1010 km2.

Składa się z kilku członów oddzielonych od siebie dolinami i kotlinami rzek i potoków. Średnie wysokości wahają się od 340 do 380 m n.p.m., a najwyższy punkt pod Twardowicami sięga 398 m n.p.m.

Począwszy od zachodu wyodrębnić można:

Zbudowany jest z wapieni i dolomitów środkowego triasu (dlatego bywa nazywany także Progiem Środkowotriasowym), miejscami przykrytych osadami czwartorzędowymi - glinami zwałowymi i piaskami. Na obszarze Garbu znajduje się Pustynia Błędowska - największe w Europie pole luźnych piasków, które były eksploatowane jako piaski podsadzkowe na potrzeby górnośląskich kopalń. Obecnie postępuje jej zarastanie w wyniku prowadzonych zalesień sosnowych. Do niedawna wydobywano tu rudy cynku i ołowiu: Tarnowskie Góry, Strzemieszyce Małe, Sławków, Bolesław, Bukowno. W pobliżu Garbu Tarnogórskiego, granicząc z nim od strony wschodniej, znajduje się Wyżyna Olkuska, również miejsce wydobycia cynku i ołowiu. Tu też znajdowały się huty oraz zakłady papiernicze w Kluczach.