Hans-Gert Pöttering

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hans-Gert Pöttering
Pöttering, Hans-Gert-9757.jpg
Data i miejsce urodzenia 15 września 1945
Bersenbrück
Przewodniczący Parlamentu Europejskiego
Okres od 16 stycznia 2007
do 13 lipca 2009
Przynależność polityczna Europejska Partia Ludowa
Poprzednik Josep Borrell
Następca Jerzy Buzek
Hans-Gert Pöttering signature.svg
Odznaczenia
Krzyż Wielki II Klasy Orderu Zasługi RFN Krzyż Komandorski Orderu Zasługi RFN Krzyż Komandorski I Klasy Odznaki Honorowej za Zasługi Krzyż Oficerski Odznaki Honorowej za Zasługi Wielki Order Królowej Jeleny (Chorwacja) Order Krzyża Ziemi Maryjnej I Klasy (Estonia) Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Komandorski Orderu „Za Zasługi dla Litwy” Order Trzech Gwiazd I klasy (Łotwa) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi RP Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Portugalia) Order Księcia Jarosława Mądrego II klasy Krzyż Wielki Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy
Hans-Gert Pöttering (po prawej) z prezydentem Niemiec Horstem Köhlerem podczas obchodów dnia Kościoła Ewangelickiego w Kolonii, 2007

Hans-Gert Pöttering (ur. 15 września 1945 w Bersenbrücku) – niemiecki polityk, w latach 1979–2014 europoseł I, II, III, IV, V, VI i VII kadencji, w latach 2007–2009 przewodniczący Parlamentu Europejskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował prawo, politologię i historię na Uniwersytecie w Bonn, Uniwersytecie w Genewie oraz na Columbia University w Nowym Jorku. W 1974 uzyskał stopień naukowy doktora, dwa lata później zdał państwowy egzamin prawniczy drugiego stopnia. W drugiej połowie lat 70. był pracownikiem naukowym, w 1989 został starszym asystentem na Uniwersytecie w Osnabrücku, a w 1995 profesorem honorowym.

W latach 1974–1980 pełnił funkcję rzecznika ds. polityki europejskiej w Junge Union, organizacji młodzieżowej Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej. Od 1990 przewodniczy CDU w powiecie Osnabrück. W latach 1981–1991 stał na czele regionu ruchu Europa-Union w Dolnej Saksonii. W 1999 zasiadł w ścisłych władzach niemieckiej chadecji.

W 1979 po raz pierwszy został wybrany do Parlamentu Europejskiego. Mandat eurodeputowanego odnawiał w kolejnych wyborach w 1984, 1989, 1994, 1999 i 2004.

Od 1992 do 1992 przewodniczył Podkomisji ds. Bezpieczeństwa i Rozbrojenia. W latach 1999–2007 stał na czele grupy Europejskiej Partii Ludowej i Europejskich Demokratów. Od 16 stycznia 2007 do końca VI kadencji (tj. do 13 lipca 2009) był przewodniczącym Europarlamentu. W 2008 publicznie wezwał uczestników Letnich Igrzysk Olimpijskich w Pekinie do protestów podczas zawodów przeciwko łamaniu przez Chiny praw człowieka w Tybecie[1]. Sam z tego powodu nie wziął udziału w ceremonii otwarcia.

W wyborach w 2009 Hans-Gert Pöttering po raz siódmy z rzędu uzyskał mandat europosła. W VII kadencji został członkiem Komisji Spraw Zagranicznych.

W grudniu tego samego roku został wybrany na przewodniczącego Fundacji Konrada Adenauera[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Mieszka w miejscowości Bad Iburg w powiecie Osnabrück. Jest katolikiem, ma dwóch synów.

Wyróżniony m.in. tytułem „Europejskiego Posła roku 2004” przyznanym przez pismo „European Voice”, a także tytułami doktora honoris causa m.in. Uniwersytetu Opolskiego (2007)[8] i Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie (2008).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Poettering wzywa olimpijczyków do protestu. rp.pl, 3 sierpnia 2008. [dostęp 2012-08-27].
  2. Hans-Gert Poettering New Chairman of the Konrad-Adenauer-Stiftung (ang.). kas.de, 4 grudnia 2009. [dostęp 2012-08-27].
  3. a b c Curriculum vitae na stronie prywatnej (niem.). [dostęp 2018-04-15].
  4. Ustava Republike Hrvatske (chorw.). narodne-novine.nn.hr. [dostęp 2012-08-27].
  5. M.P. z 2011 r. Nr 109, poz. 1105
  6. Ordens Honoríficas Portuguesas – Cidadāos Estrangeiros com Ordens Portuguesas (port.). ordens.presidencia.pt. [dostęp 2014-02-16].
  7. Указ Президента України № 1057/2008 (ukr.). president.gov.ua, 19 listopada 2008. [dostęp 2012-08-27].
  8. Doktorzy Honoris Causa UO. uni.opole.pl. [dostęp 2012-08-27].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]