Harakat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Harakat (حركات) albo taszkil (تشكيل) to system wokalizacji spółgłosek arabskiego alfabetu przy pomocy dodatkowych znaków diakrytycznych. System ten jest jednak używany prawie wyłącznie w Koranie i w podręcznikach.

Znaki diakrytyczne harakatu to[edytuj | edytuj kod]

Fatha i fathatan[edytuj | edytuj kod]

00-Fatha.pngFatha jest znakiem opcjonalnym oddającą głoskę „a”. Z nasępującym po niej alifem długie „a”.
00-Fathatan.pngFathatan jest znakiem opcjonalnym stosowanym w niektórych przypadkach biernika w celu oddania końcówki „-an”.

Kasra i kasratan[edytuj | edytuj kod]

00-Kasra.pngKasra jest znakiem opcjonalnym oddającą głoskę „i”. Z nasępującym po niej ي (yāʾ) długie „i”.
00-Kasratan.pngKasratan jest znakiem opcjonalnym stosowanym w niektórych przypadkach celownika w celu oddania końcówki „-in”.

Damma i dammatan[edytuj | edytuj kod]

00-Damma.pngDamma jest znakiem opcjonalnym oddającą głoskę „u”. Z następującym po niej و (wāw) długie „u”.
00-Dammatan.pngDammatan jest znakiem opcjonalnym stosowanym w niektórych przypadkach mianownika w celu oddania końcówki „-un”.

Sukun[edytuj | edytuj kod]

00-Sukun.pngSukun w odróżnieniu od wyżej opisanych ma jako cel wskazanie, że po spółgłosce nad którą stoi nie następuje samogłoska.

Szadda czyli tasztyd[edytuj | edytuj kod]

00-Taschdid.pngSzadda ma za zadanie wskazania, iż spółgłoska nad którą stoi wymawiana jest podwójnie (jak np. „d” w wyrazie „szadda”).

Wasla (łasla)[edytuj | edytuj kod]

00-Alif-Wasla.pngWasla jest znakiem stojącym niekiedy nad alifem na początku wyrazów. Oznacza, iż samogłoska na początku wyrazu (z wyjątkiem w absolutnym nagłosie lub na początku zdania) nie jest wymawiana.

Unikody[edytuj | edytuj kod]

  • fatha: U+064E
  • fathatan: U+064B
  • kasra: U+0650
  • kasratan: U+064D
  • damma: U+064F
  • dammatan: U+064C
  • sukun: U+0652
  • szydda: U+0651
  • alif wasla: U+0671

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]