Hulskie (osada)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 49°14′20″N 22°31′53″E
- błąd 39 m
WD 49°14'42"N, 22°32'12"E
- błąd 39 m
Odległość 824 m
Hulskie
osada
Ilustracja
Hulskie – cerkwisko, ruiny dzwonnicy i fragment cmentarza
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Powiat bieszczadzki
Gmina Lutowiska
Sołectwo Zatwarnica
Liczba ludności (2006) 3
Strefa numeracyjna 13
Kod pocztowy 38-715
Tablice rejestracyjne RBI
SIMC 0356369
Położenie na mapie gminy Lutowiska
Mapa konturowa gminy Lutowiska, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Hulskie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko dolnej krawiędzi po prawej znajduje się punkt z opisem „Hulskie”
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa konturowa województwa podkarpackiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Hulskie”
Położenie na mapie powiatu bieszczadzkiego
Mapa konturowa powiatu bieszczadzkiego, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Hulskie”
Ziemia49°14′20″N 22°31′53″E/49,238889 22,531389

Hulskie (w latach 1977–1981 Stanisławów, ukr. Гільське) – nieistniejąca już osada w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie bieszczadzkim, w gminie Lutowiska[1][2]. Leży w pobliżu ujścia potoku Hulskiego do Sanu.

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie krośnieńskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś lokowana na prawie wołoskim ok. 1560 roku przez ród Kmitów pod prawdopodobną nazwą Ulskie, położona w ziemi sanockiej województwa ruskiego[3].

W połowie XIX wieku właścicielem posiadłości tabularnej w Hulskiem był Leopold Leszczyński[4].

Po 17 września 1939 roku przez wieś przebiegała granica między Niemcami a ZSRR. W roku 1946 w ramach "akcji żniwnej" wieś została kompletnie spalona przez oddział UPA sotnia UPA U-3, a ludność miejscowa przesiedlona w ramach wymiany ludności na radziecką Ukrainę. Dziś po wsi pozostało jedynie cerkwisko, cmentarz oraz ruiny młyna.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1921 Hulskie zamieszkiwały 332 osoby (w 52 domach mieszkalnych):
  • 2004 – 3 osoby

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GUS. Wyszukiwarka TERYT
  2. Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  3. Tomasz Figlus, Villae iuris valachici. Z problematyki rozwoju osadnictwa wołoskiego w Polsce na przykładzie ziemi sanockiej, w: Studia z Geografii Politycznej i Historycznej tom 5 (2016), s. 31.
  4. Skorowidz wszystkich miejscowości położonych w królestwie Galicyi i Lodomeryi jakoteż w wielkim księstwie Krakowskiem i księstwie Bukowińskiem, pod względem politycznej i sądowej organizacyi kraju wraz z dokładnem oznaczeniem parafii, poczt i właścicieli tabularnych, ułożony porządkiem abecadłowym. Lwów: Karol Wild, 1855, s. 66.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]