Ignacy Świrski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ignacy Świrski
Sługa Boży
Cruci adhaesti cor meum
Moje serce jest przyklejone do krzyża
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 20 września?/2 października 1885
Lisowszczyzna
Data i miejsce śmierci 25 marca 1968
Siedlce
Biskup diecezjalny siedlecki
Okres sprawowania 1946–1968
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 28 października 1913
Nominacja biskupia 12 kwietnia 1946
Sakra biskupia 30 czerwca 1946
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 30 czerwca 1946
Konsekrator August Hlond
Współkonsekratorzy Romuald Jałbrzykowski
Stanisław Kostka Łukomski

Ignacy Świrski (ur. 20 września?/2 października 1885 w majątku Lisowszczyzna, zm. 25 marca 1968 w Siedlcach) – polski duchowny rzymskokatolicki, profesor Akademii Duchownej w Petersburgu, profesor Uniwersytetu Wileńskiego, biskup diecezjalny siedlecki w latach 1946–1968. Sługa Boży Kościoła katolickiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Michała i Emilii z Saulewiczów[1]. Urodzony w nieistniejącym obecnie majątku Lisowszczyzna (ros. Лѣсовщина, łot. Ļesauščina) koło Dyneburga w powiecie iłłuksztańskim w Semigalii[2], ochrzczony w kościele parafialnym w Elerne w granicach ówczesnego Cesarstwa Rosyjskiego (obecnie na Łotwie).

W 1907 ukończył gimnazjum w Petersburgu i wstąpił do tamtejszego seminarium duchownego. Ukończył również wydział filozoficzny i teologiczny Uniwersytetu Gregoriańskiego w Rzymie. Od 1914 wykładał w petersburskim seminarium, następnie na Akademii Duchownej.

Podczas wojny polsko-bolszewickiej był kapelanem. Od 1921 wykładał teologię moralną na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Zajmował się głównie etyką małżeńską katolicką i prawosławną.

Podczas II wojny światowej ukrywał się na terenie Wileńszczyzny, prowadząc równocześnie akcję pomocy prześladowanym Żydom. W maju 1945 został rektorem seminarium duchownego w Białymstoku.

12 kwietnia 1946 papież Pius XII mianował go biskupem diecezjalnym diecezji siedleckiej. 30 czerwca 1946 został konsekrowany. 4 lipca 1946 odbył uroczysty ingres do katedry siedleckiej.

Inspirował odbudowę kościołów parafialnych zniszczonych w czasie II wojny światowej. Odbudował katedrę siedlecką, uszkodzoną w czasie działań wojennych. Zarządził misje na całym Podlasiu. Propagował zwalczanie pijaństwa. Prowadził akcje charytatywne[potrzebny przypis].

Zmarł w opinii świętości po ciężkiej chorobie w Siedlcach, zostawiwszy po sobie testament rozpowszechniany później przez wiernych w odpisach[potrzebny przypis].

W 2018 rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny na szczeblu diecezjalnym[3][4]. Od tego czasu przysługuje mu tytuł sługi Bożego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]