Czesław Sokołowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czesław Sokołowski
Biskup tytularny Pentacomii
Ilustracja
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 9 lipca 1877
Warszawa
Data i miejsce śmierci 11 listopada 1951
Michalin
Biskup pomocniczy siedlecki
Okres sprawowania 1919–1940
Administrator apostolski diecezji siedleckiej
Okres sprawowania 1940–1946
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 11 sierpnia 1901
Nominacja biskupia 25 lipca 1919
Sakra biskupia 28 września 1919
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 28 września 1919
Konsekrator Aleksander Kakowski
Współkonsekratorzy Henryk Przeździecki
Romuald Jałbrzykowski

Czesław Sokołowski (ur. 9 lipca 1877 w Warszawie, zm. 11 listopada 1951 w Michalinie) – polski duchowny rzymskokatolicki, teolog, rektor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w latach 1924–1925, biskup pomocniczy siedlecki w latach 1919–1940, administrator apostolski diecezji siedleckiej w latach 1940–1946.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W Warszawie ukończył szkołę średnią i wstąpił w 1895 do Archidiecezjalnego Seminarium Duchownego, gdzie studiował do 1899. Następnie studiował w Akademii Duchownej w Petersburgu.

W 1915 za dorobek naukowy uzyskał doktorat od Kongregacji Spraw Szkolnych w Rzymie. Pracował w Warszawie jako wykładowca w Archidiecezjalnym Seminarium Duchownym oraz na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego.

W 1919 otrzymał sakrę biskupią i rozpoczął pracę w diecezji siedleckiej jako biskup pomocniczy ze stolicą biskupią Pentacomia. Po rezygnacji o. Jacka Woronieckiego z funkcji rektora KUL-u objął to stanowisko na pół roku (od 19 października 1924 do 17 kwietnia 1925). W latach 1940–1946 kierował diecezją siedlecką jako administrator apostolski.

W 1944 został skazany na karę śmierci przez Wojskowy Sąd Specjalny Obszaru Warszawskiego AK. Wyrok nie został zatwierdzony przez komendanta Obszaru, a sprawa została przekazana do Komisji Sądzącej Walki Podziemnej, która skazała biskupa na karę infamii[1].

W 1946 zakończył pracę w diecezji siedleckiej i zamieszkał w Michalinie. Pochowany został na Bródnie w Warszawie.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 1916: Przysięga antymodernistyczna. Studium krytyczne
  • 1917: Problem nawrócenia w najnowszej powieści Stefana Żeromskiego. Szkic krytyczny
  • 1918: Alfred Loisy. Analiza psychologiczna

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Leszek Gondek: Polska karząca 1939–1945. Polski podziemny wymiar sprawiedliwości w okresie okupacji niemieckiej. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1988. ISBN 83-211-0973-X.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]