Jan Mazur (biskup)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Mazur
Ilustracja
Magnificat anima mea Domini
Wielbi dusza moja Pana
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 5 czerwca 1920
Płoskie
Data i miejsce śmierci 26 września 2008
Siedlce
Biskup pomocniczy lubelski
Okres sprawowania 1961–1968
Biskup diecezjalny siedlecki
Okres sprawowania 1968–1996
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 26 czerwca 1949
Nominacja biskupia 25 kwietnia 1961
Sakra biskupia 6 sierpnia 1961
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 sierpnia 1961
Miejscowość Lublin
Konsekrator Piotr Kałwa
Współkonsekratorzy Zdzisław Goliński
Tomasz Wilczyński

Jan Mazur (ur. 5 czerwca 1920 w Płoskiem, zm. 26 września 2008 w Siedlcach) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy lubelski w latach 1961–1968, biskup diecezjalny siedlecki w latach 1968–1996, od 1996 do 2008 biskup senior diecezji siedleckiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny rolniczej. W latach 1944–1949 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Lubelskiej w Krężnicy Jarej i Lublinie[1]. Święcenia kapłańskie przyjął 26 czerwca 1949 w Lublinie z rąk Zdzisława Golińskiego, biskupa pomocniczego lubelskiego. W latach 1949–1952 pracował jako wikariusz w Bychawie, następnie w Lublinie-Zemborzycach (obecnie jednej z najstarszych parafii archidiecezji lubelskiej). Uzupełniał studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie w 1954 obronił magisterium, a w 1956 doktorat. Wykładał metafizykę i teologię pastoralną w Wyższym Seminarium Lubelskim, gdzie był również lektorem łaciny. W kurii biskupiej w Lublinie pełnił funkcję sekretarza Wydziału Duszpasterstwa.

W kwietniu 1961 został mianowany biskupem pomocniczym lubelskim ze stolicą tytularną Bladia. Sakrę otrzymał 6 sierpnia 1961 w Lublinie z rąk biskupa lubelskiego Piotra Kałwy. Był wikariuszem generalnym i diecezjalnym wizytatorem zakonów. Po śmierci Ignacego Świrskiego został mianowany w październiku 1968 biskupem diecezjalnym siedleckim. Ingres do katedry w Siedlcach odbył 17 listopada 1968.

Zasłużył się w diecezji szczególnie w budownictwie sakralnym, z jego inicjatywy powstało nowe seminarium duchowne. W latach 1965–1988 przewodniczył Komisji Episkopatu Polski ds. Trzeźwości (później był wiceprzewodniczącym), był również opiekunem krajowego duszpasterstwa osób niewidomych oraz członkiem Komisji Charytatywnej Episkopatu. Na wiosnę 1984 zaangażował się w sprawę walki o krzyże w Zespole Szkół Rolniczych w Miętnem koło Garwolina. Solidaryzując się z młodzieżą podjął protest głodowy. Rozmawiał z władzami wojewódzkimi, interweniował u najwyższych władz PRL. Jego nieustępliwość i zdeterminowanie przyczyniły się do powrotu krzyży do szkoły (strajk szkolny w Miętnem (1984)).

Opublikował m.in. Listy pasterskie (1986). Wiele z listów pasterskich i odezw poświęcił walce z alkoholizmem.

Po osiągnięciu wieku emerytalnego złożył rezygnację z rządów diecezją i przeszedł w stan spoczynku w marcu 1996. Jego następcą został Jan Wiktor Nowak.

Odznaczony m.in. Medalem Polonia Mater Nostra Est (1997).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Historia – Metropolitalne Seminarium Duchowne w Lublinie. Metropolitalne Seminarium Duchowne w Lublinie. [dostęp 2017-09-12].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]