Przejdź do zawartości

Artur Miziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Artur Miziński
Biskup tytularny Tarasy in Numidia
Ilustracja
Artur Miziński (2019)
Misericordia Tua confisus sum
Zaufałem miłosierdziu Twemu
Kraj działania

Polska

Data i miejsce urodzenia

13 lutego 1965
Opole Lubelskie

Biskup pomocniczy lubelski
Okres sprawowania

od 2004

Sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski
Okres sprawowania

2014–2024

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Diakonat

31 maja 1988

Prezbiterat

23 marca 1989

Nominacja biskupia

3 maja 2004

Sakra biskupia

30 maja 2004

Multimedia w Wikimedia Commons
Sukcesja apostolska
Data konsekracji

30 maja 2004

Miejscowość

Lublin

Miejsce

archikatedra lubelska

Konsekrator

Józef Życiński

Współkonsekratorzy

Bolesław Pylak
Andrzej Dzięga

Artur Grzegorz Miziński[1] (ur. 13 lutego 1965 w Opolu Lubelskim) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor habilitowany nauk prawnych w zakresie prawa kanonicznego, biskup pomocniczy lubelski od 2004, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski w latach 2014–2024.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 13 lutego 1965 w Opolu Lubelskim[1] jako jedno z trojga dzieci Przemysława i Anny z domu Stochmal[2]. Jedna z jego sióstr została zakonnicą w Zgromadzeniu Sióstr Rodziny Betańskiej. Kształcił się w Liceum Ogólnokształcącym w Kraśniku Fabrycznym, które ukończył w 1983. W latach 1983–1988 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Lublinie. W 1988 na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim uzyskał magisterium z teologii. 31 maja 1988 otrzymał w katedrze lubelskiej święcenia diakonatu. Święceń prezbiteratu udzielił mu 23 marca 1989 w katedrze w Lublinie biskup diecezjalny lubelski Bolesław Pylak[1]. Inkardynowany został do diecezji lubelskiej[3]. W latach 1992–1994 odbył studia w zakresie prawa kanonicznego w Ateneum św. Krzyża w Rzymie, które ukończył ze stopniem licencjata w zakresie prawa kanonicznego[1][4]. Studia kontynuował na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim, gdzie w 1996 uzyskał doktorat na podstawie dysertacji Ruolo preminente dell Ordinario nel processo penale canonico secondo la normativa del Codice di Diritto Canonico del 1983. Od 1996 do 1999 studiował w Studium Rotalnym przy Trybunale Roty Rzymskiej. Studia ukończył zdanym egzaminem i uzyskaniem tytułu adwokata Roty Rzymskiej[1]. W 2012 na Wydziale Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II na podstawie rozprawy Status prawny adwokata w Kościele łacińskim uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk prawnych w zakresie prawa kanonicznego[5].

W latach 1989–1991 pracował jako wikariusz w parafii św. Józefa w Tomaszowie Lubelskim, a w latach 1991–1992 w parafii św. Maksymiliana Kolbego w Lublinie. W 1999 został adwokatem stałym przy Sądzie Metropolitalnym w Lublinie. W 2000 sprawował urząd wicekanclerza, następnie w latach 2000–2004 był kanclerzem Kurii Metropolitalnej w Lublinie[6]. Został też członkiem rady kapłańskiej[7]. W 2000 został kanonikiem gremialnym Kapituły Archikatedralnej w Lublinie[1].

W 1999 został pracownikiem naukowo-dydaktycznym w Katedrze Kościelnego Prawa Procesowego na Wydziale Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, początkowo na stanowisku asystenta, a od 2001 adiunkta[1]. W latach 2012–2015 pełnił funkcję kierownika Katedry Kościelnego Prawa Karnego[8], w 2021 został członkiem Rady Naukowej Centrum Socjologicznych Badań nad Gospodarką i Internetem[9]. W 2003 został członkiem Towarzystwa Naukowego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, a w 2005 członkiem zwyczajnym Stowarzyszenia Kanonistów Polskich, a w 2008 Komisji XIV Prawniczej Oddziału PAN w Lublinie[1]. W 2012 został członkiem rady naukowej czasopisma „Kościół i Prawo”[6].

3 maja 2004 papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji lubelskiej ze stolicą tytularną Tarasa in Numidia[3][7]. Święcenia biskupie otrzymał 30 maja 2004 w archikatedrze lubelskiej[4]. Udzielił mu ich arcybiskup metropolita lubelski Józef Życiński, któremu towarzyszyli Bolesław Pylak, emerytowany arcybiskup metropolita lubelski, i Andrzej Dzięga, biskup diecezjalny sandomierski[4][10]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Misericordia Tua confisus sum” (Zaufałem miłosierdziu Twemu). W archidiecezji objął urząd wikariusza generalnego[6]. W 2014 w związku z objęciem urzędu sekretarza generalnego Konferencji Episkopatu Polski został zwolniony na czas pełnienia tej funkcji z obowiązku rezydencji na terenie archidiecezji lubelskiej i wykonywania zadań biskupa pomocniczego tej diecezji[11],

W ramach Konferencji Episkopatu Polski w latach 2005–2014 był delegatem ds. Duszpasterstwa Prawników, w latach 2006–2014 członkiem Rady Prawnej, a w latach 2010–2014 Rady ds. Środków Społecznego Przekazu[8]. W latach 2014–2024, przez dwie kadencje, pełnił funkcję sekretarza generalnego Konferencji[6], z urzędu zasiadając w Radzie Stałej[12]. W tym samym okresie należał także do Komisji Wspólnej Przedstawicieli Rządu RP i Episkopatu oraz Komisji Mieszanej: Biskupi – Wyżsi Przełożeni Zakonni, a w latach 2023–2024 do Rady ds. Mediów i Komunikacji Społecznej[6]. W 2018 został członkiem Zespołu roboczego ds. nowelizacji Statutu i Regulaminu Konferencji Episkopatu Polski[13]. W tym samym roku objął funkcję przewodniczącego Kościelnej Komisji Konkordatowej[14], a w 2024 został członkiem działającego przy niej Zespołu ds. Finansowania Kościoła[6]. Wszedł w skład Zespołu ds. Wizyty Ojca Świętego w Polsce w 2016 r. oraz Ogólnopolskiego Komitetu Organizacyjnego Obchodów 1050. Rocznicy Chrztu Polski w 2016 r., a także objął funkcję przewodniczącego Komitetu Organizacyjnego ds. Wizyty Ojca Świętego w Polsce w 2016 roku. W latach 2014–2024 zasiadał w Radzie Nadzorczej Fundacji Opoka, a w 2024 został przewodniczącym Rady Fundacji[6]. W 2020 objął funkcję wiceprzewodniczącego Rady Fundacji Świętego Józefa[9], a w latach 2022–2024 był członkiem Rady Fundacji Radość Miłości[6].

W 2019 został honorowym przewodniczącym Kapituły Nagrody im. ks. bp. Romana Andrzejewskiego[15].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ a b c d e f g h Nota biograficzna Artura Mizińskiego na dawnej stronie archidiecezji lubelskiej. diecezja.lublin.pl (arch.). [dostęp 2014-06-15].
  2. ↑ Bp Artur Miziński. lublin.gosc.pl, 2011-04-13. [dostęp 2025-08-01].
  3. ↑ a b Nomina di Ausiliare di Lublin (Polonia). press.vatican.va, 2004-05-03. [dostęp 2014-06-15]. (wł.).
  4. ↑ a b c Lublin: nowy biskup pomocniczy Artur Miziński przyjął sakrę biskupią. ekai.pl (arch.), 2004-05-30. [dostęp 2018-09-23].
  5. ↑ Artur Miziński, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2018-08-31].
  6. ↑ a b c d e f g h Nota biograficzna Artura Mizińskiego na stronie archidiecezji lubelskiej. archidiecezjalubelska.pl. [dostęp 2025-08-01].
  7. ↑ a b Ks. Artur Miziński – nowy biskup pomocniczy archidiecezji lubelskiej (biogram). ekai.pl (arch.), 2004-05-03. [dostęp 2018-09-23].
  8. ↑ a b Nota biograficzna Artura Mizińskiego na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl (arch.). [dostęp 2024-11-01].
  9. ↑ a b Nota biograficzna Artura Mizińskiego na stronie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. kul.pl. [dostęp 2023-10-07].
  10. ↑ Artur Miziński. catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-08-24]. (ang.).
  11. ↑ Lublin: Zwolnienie bp. Artura Mizińskiego z obowiązku rezydencji. episkopat.pl (arch.), 2014-08-25. [dostęp 2016-10-18].
  12. ↑ Rada Stała. episkopat.pl (arch.). [dostęp 2016-07-29].
  13. ↑ Uchwała nr 13/379/2018 Konferencji Episkopatu Polski z dnia 8 czerwca 2018 r. w sprawie ustanowienia Zespołu roboczego ds. nowelizacji Statutu i Regulaminu Konferencji Episkopatu Polski. „Akta Konferencji Episkopatu Polski”. Nr 30, rok 2018, s. 81. Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski. ISSN 1505-1870. [dostęp 2025-06-20]. 
  14. ↑ Biskup Artur Miziński – nowym przewodniczącym Kościelnej Komisji Konkordatowej. nuncjatura.pl, 2018-04-12. [dostęp 2018-05-22].
  15. ↑ Bp Artur G. Miziński honorowym przewodniczącym Kapituły Nagrody im. ks. bp. Romana Andrzejewskiego. episkopat.pl (arch.). [dostęp 2024-11-01].

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Biskupi lubelscy
Biskupi diecezjalni
Biskupi pomocniczy
Prezydium Konferencji Episkopatu Polski
Przewodniczący
Zastępcy przewodniczącego
Sekretarze generalni

Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Artur_Miziński&oldid=78930749”