Jan Marceli Gutkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Marceli Gutkowski
arcybiskup tytularny marcjanopolitański
Ilustracja
Kraj działania  Polska
Data urodzenia 27 maja 1776
Data i miejsce śmierci 3 października 1863
Lwów
biskup janowski
Okres sprawowania 1826-1842
arcybiskup tytularny marcjanopolitański
Okres sprawowania 1856-1863
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Sakra biskupia 1 października 1826
Odznaczenia
Order Świętego Stanisława (Królestwo Kongresowe)
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 1 października 1826
Konsekrator Wojciech Skarszewski
Współkonsekratorzy Mikołaj Jan Manugiewicz
Franciszek Lewiński

Jan Marceli Gutkowski, (ur. 27 maja 1776 w Witkowie, zm. 3 października 1863 we Lwowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, dominikanin, scholastyk kapituły katedralnej płockiej, kapelan wojsk napoleońskich i kapelan starszy Wojska Polskiego Królestwa Kongresowego sprzeciwiający się wybuchowi powstania listopadowego[1].

W roku szkolnym 1819/1820 był profesorem religii i moralności w Szkole Wojskowej Aplikacyjnej w Warszawie, a następnie kapelanem Pułku Strzelców Konnych Gwardii. Od 1827 roku senator Królestwa Polskiego[2], skreślony z listy senatorów przez sejm powstania listopadowego 20 lipca 1831 roku[3].

W 1826 roku mianowany biskupem janowskim. Konsekrowany 1 października tego roku. W 1828 roku był członkiem Sądu Sejmowego, mającego osądzić osoby oskarżone o zdradę stanu[4]. Dał się poznać jako obrońca praw Kościoła – sprzeciwiał się konfiskacie majątków kościelnych i prześladowaniu unitów. Aresztowany w kwietniu 1840 roku, zrzekł się biskupstwa w 1842 roku za radą papieża Grzegorza XVI i od 1843 roku zamieszkał we Lwowie. W 1856 roku mianowany tytularnym arcybiskupem marcjanopolitańskim. Doktor honoris causa teologii Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Odznaczony Orderem Świętego Stanisława I klasy w 1829[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marek Budziarek, Historyczny raptularz. Szkice z dziejów Kościoła i nie tylko, Wrocław 1991, s.130
  2. Ireneusz Ihnatowicz, Andrzej Biernat, Vademecum do badań nad historią XIX i XX wieku, Warszawa 2003, s. 478
  3. Sebastian Ziółek, Sejm Królestwa Polskiego w okresie powstania listopadowego 1830-1831, Warszawa 2007, s. 332.
  4. Tadeusz Bieczyński, Sąd sejmowy 1827-1829 na przestępców stanu. Urzędowe akta, Poznań 1873, s. IX, 50.
  5. Stanisław Łoza: Kawalerowie orderu Św. Stanisława, w: Miesięcznik Heraldyczny, r. IX. Nr 5/1930, s. 100.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]