Itsukushima Jinja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chram shintō Itsukushimaa
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Itsukushima Gate.jpg
Torii chramu Itsukushima, jego najbardziej rozpoznawalny widok
Kraj  Japonia
Typ kulturowe
Spełniane kryterium I, II, IV, VI
Numer ref. 776
Regionb Azja, Australia i Oceania
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1996
na 20. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
Położenie na mapie Japonii
Mapa lokalizacyjna Japonii
Chram shintō Itsukushima
Chram shintō Itsukushima
Ziemia34°17′46,63″N 132°19′10,00″E/34,296286 132,319444

Itsukushima Jinja (jap. 厳島神社 Itsukushima Jinja?)chram shintō na wyspie Itsukushima w mieście Hatsukaichi (prefektura Hiroshima w Japonii). Znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Część budynków i przedmiotów została uznana przez rząd japoński za skarby narodowe.

Chram wywodzi swoje początki z VI wieku, a w obecnej formie istnieje od 1168, dzięki funduszom dostarczonym przez wodza Kiyomori Taira. Konstrukcja świątyni, opierająca się na pomostach zbudowanych nad zatoką, wiąże się z dawnym statusem wyspy jako świętej ziemi. W dawnych czasach przeciętni ludzie nie mogli postawić stopy na wyspie. Przybywali łodzią, przepływając pod bramą, która wydawała się pływać. Obok świątyni znajduje się scena najstarszego w Japonii teatru , zbudowanego w 1568 roku[1].

Efektowna brama chramu Itsukushima jest jedną z największych atrakcji turystycznych Japonii. Widok torii na tle znajdującej się na wyspie góry Misen jest zaliczany do jednego z trzech słynnych widoków (jap. 日本三景 Nihon-sankei?) (pozostałe to: zatoka Matsushima i mierzeja Ama-no-hashidate). Brama istnieje od 1168, chociaż obecna konstrukcja pochodzi z 1875. Torii jest zbudowane z drewna kamforowego, ma 16 m wysokości, a jego nadproże mierzy 23 m długości. Dla zapewnienia dodatkowej stabilności zbudowano ją w stylu "czterech nóg" (yotsu-ashi).

Charakterystyczny widok bramy unoszącej się na wodzie można zobaczyć tylko w czasie przypływu. W czasie odpływu jest otoczona mułem i można podejść do niej pieszo z wyspy. Zwiedzający wkładają w szpary nóg monety i wypowiadają życzenie. W czasie odpływu popularne jest zbieranie w pobliżu bramy owoców morza.

Zachowanie czystości sanktuarium jest tak ważne, że aż do 1878 nie zezwalano w nim na żadne urodziny lub śmierci. Pogrzeby na wyspie są zabronione. Zmarłych przewozi się na ląd stały, aby ich tam pochować, a krewni muszą przed powrotem na wyspę odbyć obrzęd oczyszczenia, jako skażeni śmiercią[1].

Świątynia główna poświęcona jest trzem boginiom shintō, córkom Amaterasu i Susanoo: Takiribime (jap. 多紀理毘売命?), Ichikishimahime (jap. 市寸島比売命?) i Tagitsuhime (jap. 多岐都比売命?). Świątynia składa się z licznych budynków, w tym pawilonów modłów, oczyszczenia i ofiar. Znajduje się tam scena, na której wykonywane są tradycyjne tańce shintōistyczne, oraz dwa pawilony muzyczne. Jest także oddzielna świątynia dla Ōkuninushi i jeszcze jedna dla boga Tenjin. Obok zatoki stoi pagoda, a przy niej nowoczesny, odporny na trzęsienia ziemi budynek skarbca, w którym zgromadzono setki bezcennych przedmiotów – zwoje malowanego pergaminu, maski i wachlarze, zbroje i porcelanę. W pobliżu stoi Pawilon Tysiąca Mat, na który według podań zużyto drewno z jednego tylko drzewa kamfory.

5 września 2004 chram został poważnie uszkodzony przez tajfun. Pomosty i dach zostały częściowo zniszczone, co doprowadziło do czasowego zamknięcia sanktuarium.

Przypisy

  1. a b Rosemary Burton, Richard Cavendish, Wonders of the World, The Publishing Division of The Automobile Associoation, 1991

Linki zewnętrzne[edytuj]