Zamek Himeji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Himeji-jō
Obiekt zabytkowy nr rej. 661/1993 r. UNESCO
Zamek Himeji
Zamek Himeji
Państwo  Japonia
Miejscowość Himeji
Typ budynku zamek
Styl architektoniczny japoński
Rozpoczęcie budowy 1333
Ukończenie budowy 1346
Ważniejsze przebudowy 1601-1608
Zniszczono 1580
Pierwszy właściciel rodzina Akamatsu (1333-1580)
Kolejni właściciele Hideyoshi Toyotomi (1580-1598), rodzina Tokugawa (1601-1871), od 1871 rząd Japonii
Położenie na mapie Japonii
Mapa lokalizacyjna Japonii
Himeji-jō
Himeji-jō
Ziemia 34°50′21″N 134°41′38″E/34,839167 134,693889
Strona internetowa
Himeji-joa
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Typ kulturowe
Spełniane kryterium I, IV
Charakterystyka #661
Regionb Azja, Australia i Oceania
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1993
na 17. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
Ziemia 34°50′22,0000″N 134°41′38,0000″E/34,839444 134,693889

Zamek Himeji (jap. 姫路城 Himeji-jō?)japoński zamek, znajdujący się w centrum miasta Himeji, w prefekturze Hyōgo, około 50 km na zachód od Kobe. Jest to jedna z najstarszych, istniejących do dziś budowli Japonii. Został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Razem z zamkami: Matsumoto i Kumamoto tworzy grupę „trzech sławnych zamków” i jest jednym z najczęściej odwiedzanych. Znany jest też jako Hakuro-jō lub Shirasagi-jō (Zamek Białej Czapli) ze względu na zewnętrzne wykończenie białym tynkiem gipsowym. Zamek jest zbudowany na szczycie wzgórza o nazwie Himeyama, które wznosi się 45,6 m n.p.m. Główna wieża ma wysokość 46,4 m.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwotną konstrukcją był fort wzniesiony w 1333 r. przez Norimurę Akamatsu, władcę regionu Harima. W 1581 r. trzypiętrowy zamek został wzniesiony przez Hideyoshiego Toyotomi w okresie stałych konfliktów zbrojnych i jego dążeń do zjednoczenia kraju.

Po bitwie pod Sekigaharą w 1600 r. Ieyasu Tokugawa osadził na zamku swojego zięcia Terumasę Ikeda, który od 1601 r. prowadził przez osiem lat przebudowę. Podwyższył główną wieżę do pięciu pięter i dobudował trzy mniejsze. Ostatnim elementem rozbudowy była zachodnia baszta z przeznaczeniem dla księżniczki Sen (1597–1666), najstarszej córki sioguna Hidetady Tokugawa. Została ona ukończona w 1618 r.

Zamek Himeji nigdy nie został zniszczony przez trzęsienia ziemi, ani w czasie walk, nawet w czasie II wojny światowej. Zachował przez to swój oryginalny kształt przez 400 lat.

Do czasu restauracji Meiji zamek był we władaniu potomków kilku rodów. W 1871 r., po upadku systemu feudalnego w Japonii został przejęty przez rząd japoński.

W 1993 r. zamek został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO, a w 2006 r. otrzymał numer 59. na liście 100 słynnych zamków japońskich[1].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Himeji jest przykładem typowego japońskiego zamku, zawierającego wiele obronnych i architektonicznych elementów kojarzonych z japońskimi zamkami. Wysokie fundamenty, białe ściany i rozmieszczenie budynków wewnątrz kompleksu są typowymi elementami każdego japońskiego zamku.

Jednym z najważniejszych elementów obronnych zamku (i prawdopodobnie najsłynniejszym) jest skomplikowany labirynt ścieżek wiodących do głównej warowni. Bramy, wewnętrzne i zewnętrzne mury zamkowego kompleksu są tak zorganizowane, aby atakujący był zmuszony poruszać się wokół zamku, napotykając po drodze wiele ślepych zaułków. Pozwalało to obserwować i ostrzeliwać intruzów z wnętrza warowni strzałami, muszkietami, kamieniami i gorącym piaskiem. Himeji jednak nigdy nie był zdobywany, więc system nie został sprawdzony.

W dniu 27 marca 2015 r. dokonano ponownego całkowitego otwarcia zamku dla zwiedzających po kilkuletniej, gruntownej renowacji[2].

Panorama okolic zamku z miastem Himeji w tle

Przypisy

  1. Himeji-jo (ang.). UNESCO, 2015. [dostęp 2015-03-03].
  2. Himeji Castle (ang.). japan-guide.com, 2015. [dostęp 2015-03-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henri Stierlin Zabytki architektury obronnej, Wydawnictwo G+J RBA Sp. z o.o. & Co. Spółka Komandytowa, 2005, ISBN 83-60006-16-4

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]