Zamek Himeji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Himeji-jō
Obiekt zabytkowy nr rej. 661/1993 r. UNESCO
Ilustracja
Zamek Himeji
Państwo  Japonia
Miejscowość Himeji
Typ budynku zamek
Styl architektoniczny japoński
Rozpoczęcie budowy 1333
Ukończenie budowy 1346
Ważniejsze przebudowy 1601–1608
Zniszczono 1580
Pierwszy właściciel rodzina Akamatsu (1333–1580)
Kolejni właściciele Hideyoshi Toyotomi (1580–1598), rodzina Tokugawa (1601–1871), od 1871 rząd Japonii
Położenie na mapie Japonii
Mapa lokalizacyjna Japonii
Himeji-jō
Himeji-jō
Ziemia34°50′21″N 134°41′38″E/34,839167 134,693889
Strona internetowa
Himeji-jo[a]
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
ilustracja
Państwo  Japonia
Typ kulturowy
Spełniane kryterium I, IV
Numer ref. 661
Region[b] Azja i Pacyfik
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1993
na 17. sesji

Zamek Himeji (jap. 姫路城 Himeji-jō), także: Zamek Białej Czapli[1]japoński zamek, znajdujący się w centrum miasta Himeji, w prefekturze Hyōgo, około 50 km na zachód od Kobe. Jest to jedna z najstarszych, istniejących do dziś budowli Japonii. Został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Wraz z zamkami: Matsumoto, Inuyama oraz Hikone posiada status Skarbu Narodowego Japonii. Zamek Himeji znany jest również jako Hakuro-jō lub Shirasagi-jō (Zamek Białej Czapli) ze względu na zewnętrzne wykończenie białym tynkiem gipsowym.

Zamek zbudowany jest na dwóch wzgórzach Himeyama (45,6 m n.p.m.) oraz Sagiyama. Główna wieża położona na wzgórzu Himeyama, zbudowana jest na kamiennym postumencie o wysokości 14,85 m i ma wysokość 31,5 m. Główna wieża wznosi się więc 92 metry n.p.m.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwotną konstrukcją był fort wzniesiony w 1333 r. przez Norimurę Akamatsu, władcę regionu Harima. W 1581 r. trzypiętrowy zamek został wzniesiony przez Hideyoshiego Toyotomi w okresie stałych konfliktów zbrojnych i jego dążeń do zjednoczenia kraju.

Po bitwie pod Sekigaharą w 1600 r. Ieyasu Tokugawa osadził na zamku swojego zięcia Terumasę Ikeda, który od 1601 r. prowadził przez osiem lat przebudowę. Podwyższył główną wieżę do pięciu pięter i dobudował trzy mniejsze. Ostatnim elementem rozbudowy była zachodnia baszta z przeznaczeniem dla księżniczki Sen (1597–1666), najstarszej córki sioguna Hidetady Tokugawa. Została ona ukończona w 1618 r.

Zamek Himeji nigdy nie został zniszczony przez trzęsienia ziemi, ani w czasie walk, nawet w czasie II wojny światowej. Zachował przez to swój oryginalny kształt przez 400 lat.

Do czasu restauracji Meiji zamek był we władaniu potomków kilku rodów. W 1871 r., po upadku systemu feudalnego w Japonii został przejęty przez rząd japoński.

W 1993 r. zamek został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO, a w 2006 r. otrzymał numer 59. na liście 100 słynnych zamków japońskich[2].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Himeji jest przykładem typowego japońskiego zamku, zawierającego wiele obronnych i architektonicznych elementów kojarzonych z japońskimi zamkami. Wysokie fundamenty, białe ściany i rozmieszczenie budynków wewnątrz kompleksu są typowymi elementami każdego japońskiego zamku.

Jednym z najważniejszych elementów obronnych zamku (i prawdopodobnie najsłynniejszym) jest skomplikowany labirynt ścieżek wiodących do głównej warowni. Bramy, wewnętrzne i zewnętrzne mury zamkowego kompleksu są tak zorganizowane, aby atakujący był zmuszony poruszać się wokół zamku, napotykając po drodze wiele ślepych zaułków. Pozwalało to obserwować i ostrzeliwać intruzów z wnętrza warowni strzałami, muszkietami, kamieniami i gorącym piaskiem. Himeji jednak nigdy nie był zdobywany, więc system nie został sprawdzony.

W dniu 27 marca 2015 r. dokonano ponownego całkowitego otwarcia zamku dla zwiedzających po kilkuletniej, gruntownej renowacji[3].

Panorama okolic zamku z miastem Himeji w tle

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Egzonim wariantowy wprowadzony na 96. posiedzeniu KSNG.
  2. Himeji-jo (ang.). UNESCO, 2015. [dostęp 2015-03-03].
  3. Himeji Castle (ang.). japan-guide.com, 2015. [dostęp 2015-03-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henri Stierlin Zabytki architektury obronnej, Wydawnictwo G+J RBA Sp. z o.o. & Co. Spółka Komandytowa, 2005, ​ISBN 83-60006-16-4

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]