Hōryū-ji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hōryū-ji
Distinctive emblem for cultural property.svg nr rej. UNESCO 660
Ilustracja
Główny pawilon na terenie kompleksu Hōryū-ji
Państwo  Japonia
Prefektura  Nara
Miejscowość Ikaruga
Wyznanie buddyzm
Rodzaj tera
Wezwanie Budda Siakjamuni
Historia
Data budowy 607
Dane świątyni
Budulec drewno
Położenie na mapie prefektury Nara
Mapa lokalizacyjna prefektury Nara
Hōryū-ji
Hōryū-ji
Położenie na mapie Japonii
Mapa lokalizacyjna Japonii
Hōryū-ji
Hōryū-ji
Ziemia34°36′53,06″N 135°44′03,02″E/34,614739 135,734172
Zabytki buddyjskie zespołu Hōryū-ji[a]
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
ilustracja
Państwo  Japonia
Typ kulturowy
Spełniane kryterium I, II, IV, VI
Numer ref. 660
Region[b] Europa i Ameryka Północna
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1993
na 17. sesji

Hōryū-ji (jap. 法隆寺, „Świątynia Rozkwitu Prawa”) – jedna z najstarszych świątyń buddyjskich w Japonii, w mieście Ikaruga w prefekturze Nara, w 1993 roku wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Świątynię wzniesiono w 607 roku na polecenie księcia Shōtoku. Budowniczymi byli mistrzowie sztuki budowlanej z Korei, którzy wznieśli wszystkie japońskie świątynie i klasztory w okresie Asuka. Jest to, obok budowli w Korei, jedyny przykład budownictwa chińskiego tego okresu.

Klasztor ten należał do szkoły hossō-shū, będącej odpowiednikiem chińskiej szkoły faxiang. W 670 roku świątynia została zniszczona przez pożar. Odbudowano ją w 708 roku. Z pierwotnych zabudowań zachował się m.in. główny pawilon (kondō), zaliczany do najstarszych, drewnianych budynków na świecie. Do naszych czasów dotrwał także pawilon Yumedono z 738 roku. Pozostałe budowle pochodzą z późniejszego okresu. Kompleks klasztorny dzieli się na dwa, położone obok siebie, zespoły: Sai-in – zespół zachodni oraz Tō-in – zespół wschodni. Starszy jest zespół Sai-in. Na terenie kompleksu Hōryū-ji przechowywanych jest wiele cennych zabytków sztuki japońskiej, m.in. rzeźby sakralne z przełomu VI i VII wieku, a także wyroby rzemiosła artystycznego, malowidła (freski) i rękopisy.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia sztuki starożytnej, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1974, s. 219–220
  • Tadeusz Barucki, Architektura Japonii, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1988, ISBN 83-213-3390-7, OCLC 834567993.
  • Jolanta Tubielewicz, Nara i Kioto, Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1983, ISBN 83-221-0177-5, OCLC 749595522.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]