Rinnō-ji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rinnō-ji
輪王寺
Ilustracja
Sanbutsu-dō
Państwo

 Japonia

Miejscowość

Nikkō

Typ budynku

świątynia

Rozpoczęcie budowy

VIII wiek

Położenie na mapie Japonii
Mapa konturowa Japonii, w centrum znajduje się punkt z opisem „Rinnō-ji”
Ziemia36°45′18″N 139°36′01″E/36,755000 139,600278
Strona internetowa

Rinnō-ji (jap. 輪王寺)świątynia[a] buddyjska w Nikkō (prefektura Tochigi) w Japonii. Jest ośrodkiem szkoły tendai[1]. W 1999 została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO jako część obiektu pod nazwą „Chramy i świątynie Nikko[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Od początku świątynia reprezentowała synkretyzm shintō-buddyjski (shinbutsu-shūgō), który trwał aż do okresu Meiji. Rinnō-ji założył w VIII wieku mnich buddyjski Shōdō jako część kompleksu sakralnego obejmującego chramy Nikkō Tōshō-gū i Futarasan-jinja. W 1879 decyzją administracyjną zlikwidowano synkretyczny charakter świątyni i przypisano ją wyłącznie buddyzmowi. Jednocześnie przeniesiono główne budynki świątyni z terenu chramów shintō[2].

Świątynia Rinnō-ji słynie z Pawilonu Trzech Posągów Buddy (三仏堂 Sanbutsu-dō) z 1648. Znajdują się w nim 3 duże, drewniane, pokryte laką i złocone posągi. Środkowy to Amida, po lewej Kannon o tysiącu rąk, po prawej nietypowe wyobrażenie opiekunki zwierząt Batō Kannon z głową konia, wyrastającą z jej czoła. Z tyłu świątyni znajduje się Sōrin-tō, wysoka kolumna (rodzaj stupy) z brązu, na której wyryto 10 tysięcy sutr; wiszą na niej 24 dzwonki. Za świątynią rozciąga się ogród Shōyō-en[1]. Świątyni podlega Taiyū-in Reibyō (大猷院霊廟)[b] mauzoleum Iemitsu Tokugawy z 1653[2].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W piśmiennictwie polskim dot. Japonii przyjęto słowo „chram” jako tłumaczenie jinja, a słowo „świątynia” – buddyjskiej tera (o-tera). Podobnie jest w innych językach, w tym w języku angielskim: jinja → „shrine”, tera → „temple”.
  2. Nazwa mauzoleum Taiyū-in jest jednocześnie pośmiertnym imieniem Iemitsu Tokugawy → Taiyūin

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Nicholas Bornoff, Japonia. Przewodnik National Geographic, National Geographic Society, 2000, s.114-115, ISBN 83-89019-53-1.
  2. a b c Rinnō-ji (archiwum: web.archive.org).