Iwie (miasto)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta białoruskiego. Zobacz też: Iwie – wieś w Polsce.
Iwie
Ilustracja
Kościół w Iwiu przed 1914
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Białoruś
Obwód grodzieński
Wysokość 140 m n.p.m.
Populacja (2010)
• liczba ludności

8100[1]
Nr kierunkowy +375 1595
Kod pocztowy 231337
Położenie na mapie obwodu grodzieńskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu grodzieńskiego
Iwie
Iwie
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Iwie
Iwie
Ziemia53°55′51,3″N 25°46′13,3″E/53,930917 25,770361
Strona internetowa
Portal Portal Białoruś

Iwie (błr. Іўе, Iuie; ros. Ивье, Iwje) – miasto na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, 8,1 tys. mieszkańców (2010), 158 km od Grodna. Miejscowość znana jest jako największe na Białorusi skupisko Tatarów.

Miasto magnackie położone było w końcu XVIII wieku w powiecie oszmiańskim województwa wileńskiego[2].

Historia[edytuj kod]

Miejscowość założona w XV w. przy dworze książąt litewskich w granicach Wielkiego Księstwa Litewskiego. W 1566 Iwie były miasteczkiem w powiecie oszmiańskim, istniała tu szkoła ariańska, której rektorem w latach 1585–1593 był Jan Namysłowski. Odbywały się też tu synody braci polskich[3].

W 1598 w miasteczku Iwie osiedlili się pierwsi Tatarzy. W 1631 ufundowany został klasztor bernardyński przy istniejącym od XV w. kościele św. św. Piotra i Pawła[4]. Po III rozbiorze Polski w 1795 miejscowość znalazła się w granicach Imperium Rosyjskiego. W połowie XIX w. miejscowe dobra znalazły się we władaniu hrabiów Zamoyskich, z fundacji Elfrydy z Tyzenhauzów Zamoyskiej zbudowano tu w 1884 drewniany meczet[5].

W okresie II Rzeczypospolitej w latach 1921–1939 miejscowość była siedzibą wiejskiej gminy Iwie. Po agresji ZSRR na Polskę włączone do Białoruskiej SRR. W 1940 otrzymało status osiedla typu miejskiego i centrum rejonu. Od 2000 miasto.

W 1932 w Iwiu urodził się Stanisław Fita – polski historyk literatury, profesor.

Zabytki[edytuj kod]

Zabytki miasta[6]:

Przypisy

  1. Численность населения по Республике Беларусь, областям и г. Минску (тысяч человек) на 1 января 2010 года (ros.).
  2. Вялiкi гicтарычны атлас Беларусi Т.2, Mińsk 2013, s. 89.
  3. Synody Arjan Polskich, Stanisław Szczotka s. 35.
  4. G. Rąkowski, Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Białorusi, Burchard Edition, Warszawa 1997, ISBN 83-904446-9-0, s. 89.
  5. Iwie. Meczet drewniany.. kresy.pl. [dostęp 2010-05-18].
  6. Barbara Słania, Michał Łyszczarz: Tatarzy zachodniej Białorusi. arabia.pl, 2005-08-04. [dostęp 2010-05-18].

Linki zewnętrzne[edytuj kod]