Józef Wacław I Liechtenstein

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Wacław I Liechtenstein
Josef Wenzel I Lorenz
Jego Najjaśniejsza Wysokość książę Liechtensteinu, książę opawski i karniowski, hrabia Rietbergu, suweren Domu Liechtenstein
Ilustracja
Portret pędzla Hyacinthe'a Rigauda (1740)
Wizerunek herbu
Książę Liechtensteinu
Okres

od 22 grudnia 1748
do 10 lutego 1772

Poprzednik

Jan Nepomucen Karol

Następca

Franciszek Józef I

Regent Liechtensteinu[a]
Okres

od 17 grudnia 1732
do 6 lipca 1745

Książę Liechtensteinu
Okres

od 16 czerwca 1712
do 12 marca 1718

Poprzednik

Jan Adam I

Następca

Antoni Florian

Dane biograficzne
Dynastia

Liechtensteinowie

Data i miejsce urodzenia

9 sierpnia 1696
Praga

Data i miejsce śmierci

10 lutego 1772
Wiedeń

Miejsce spoczynku

Krypta rodowa Liechtensteinów w Vranov

Ojciec

Filip Erazm Liechtenstein

Matka

Krystyna Teresa von Löwenstein-Wertheim

Małżeństwo

Anna Maria Liechtenstein
od 1 maja 1718
do 20 stycznia 1753

Odznaczenia
Order Złotego Runa (Austria) Krzyż Wielki Orderu Świętego Stefana

Józef Wacław I Liechtenstein, właśc. Josef Wenzel I Lorenz von Liechtenstein (ur. 9 sierpnia 1696 w Pradze, zm. 10 lutego 1772 w Wiedniu) – książę Liechtensteinu w latach 1712-1718 i ponownie 1748-1772, tytularny książę karniowski i opawski, hrabia Rietbergu, regent Liechtensteinu w imieniu Jana Nepomucena Karola w latach 1732-1745, marszałek polny armii austriackiej, dyplomata i strateg.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Józef Wacław Laurenty przyszedł na świat 9 sierpnia 1696 w Pradze, jako pierwszy syn Filipa Erazma Liechtensteina i jego żony hrabiny Löwenstein-Wertheim Krystyny Teresy[1]. Jego ojciec był młodszym bratem księcia Antoniego Floriana Liechtensteina i kuzynem księcia Jana Adama I.

16 czerwca 1712 roku po śmierci Jana Adama I otrzymał w spadku sporą część majątku, w tym posiadłości Schellenberg i Vaduz, które nadawały mu godność książęcą. Spowodowało to konflikt w rodzinie z wujem Antonim Florianem, który udało się rozwiązać w 1718 roku przez wymianę terytoriów i abdykację na jego rzecz 12 marca 1718 roku[1]. Dodatkowo zwieńczeniem tej rodzinnej kłótni było małżeństwo z córką Antoniego FlorianaMarią Anną Liechtenstein[1][2]. Ślub odbył się 1 maja 1718 roku a para doczekała się pięciorga dzieci, w tym jednego syna, ale niestety wszystkie zmarły w wieku niemowlęcym[1].

Filip Erazm był austriackim generałem i zginął w walce pod Castelnuovo w Lombardii w 1704 roku[1]. Ośmioletni Józef trafił pod opiekę księcia Waltera von Dietrichstein oraz hrabiego Maksymiliana Ulricha von Kaunitz i spędził dzieciństwo w Pradze[1]. Po osiągnięciu pełnoletniości Józef Wacław poszedł za ojcem, wybierając karierę wojskową. Jego arystokratyczne pochodzenie, silny charakter oraz wsparcie przyjaciela ojca księcia Eugeniusza Sabaudzkiego, pozwoliła na szybki rozwój młodego wojskowego[3]. W 1716 rozpoczął swoją drogę jako porucznik (niem. Leutnant) w pułku dragonów[1]. W 1717 jako kapitan (niem. Hauptmann) uczestniczył w bitwie pod Petrovaradinem w ramach kampanii Eugeniusza Sabaudzkiego przeciwko Turkom[1]. W 1718 awansował na podpułkownika (niem. Oberstleutnant), w 1730 na pułkownika (niem. Oberst) i ostatecznie w 1734 został generałem majorem[1]. W następnych latach zajmował się głównie dyplomacją. Jako specjalny wysłannik cesarza Karola VI w 1736 udał się na dwór Fryderyka Wilhelma I[1][3]. W latach 1737-1741 pracował jako ambasador cesarski w Wersalu[3]. Jednak w 1741 znów powrócił do wojska i uczestniczył w wojnie o sukcesję austriacką, po stronie Marii Teresy, która obdarzała go dużym zaufaniem[1][3]. Został dowódcą armii na Morawach i przywódcą całej austriackiej artylerii w 1744 roku[3]. W 1745 roku został mianowany marszałkiem polnym oraz generalissimusem armii cesarskiej we Włoszech. W tym charakterze dowodził m.in. w zwycięskiej bitwie pod Piacenzą[1]. W 1753 roku został dowódcą armii na Węgrzech. Następnie poprowadził wojska w bitwie pod Kolinem w ramach wojny siedmioletniej[1].

Cieszył się dużym zaufaniem rodziny cesarskiej i na prośbę Marii Teresy udał się w 1760 wraz ze swoim bratankiem Franciszkiem Józefem do Parmy po księżniczkę Izabelę Parmeńską, wybrankę arcyksięcia Józefa II[1]. W 1764 roku uczestniczył w delegacji cesarskiej we Frankfurcie nad Menem, której celem były przygotowania do wyboru Józefa II na cesarza rzymskiego[3]. W uznaniu jego zasług został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Św. Szczepana przez Marię Teresę[1].

17 grudnia 1732 roku zmarł syn Antoniego Floriana, panujący książę Józef Jan, a władzę po nim przejął jego nieletni syn Jan Nepomucen Karol. Do osiągnięcia pełnoletniości, co miało miejsce 6 lipca 1745 roku władzę regencyjną nad majątkiem i Księstwem w imieniu Jana Nepomucena sprawował Józef Wacław I. Po niespełna trzech latach samodzielnej władzy Jan Nepomucen Karol zmarł 22 grudnia 1748 roku i pełnia władzy trafiła ponownie do Józefa Wacława I[1].

Zmarł 10 lutego 1772 roku w wieku 76 lat w Wiedniu. Jako, że nie pozostawił męskiego potomka władzę przekazał bratankowi Franciszkowi Józefowi I.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W imieniu nieletniego Jana Karola Nepomucena.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p Liechtenstein, Josef Wenzel Lorenz von – Historisches Lexikon, historisches-lexikon.li [dostęp 2021-08-28] (niem.).
  2. Josef Wenzel von Liechtenstein, geneee.org [dostęp 2021-08-28].
  3. a b c d e f Century: 18. Jahrhundert [dostęp 2021-08-28] (niem.).