Jan Kopiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Kopiec
Herb Jan Kopiec Crux Christi – spes nostra
Krzyż Chrystusa – naszą nadzieją
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 18 grudnia 1947
Zabrze
Biskup diecezjalny gliwicki
Okres sprawowania od 2012
Biskup pomocniczy opolski
Okres sprawowania 1993–2011
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 30 kwietnia 1972
Nominacja biskupia 5 grudnia 1992
Sakra biskupia 6 stycznia 1993
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 stycznia 1993
Miejscowość Watykan
Miejsce Bazylika św. Piotra
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Giovanni Battista Re
Justin Francis Rigali

Jan Marian Kopiec[1] (ur. 18 grudnia 1947 w Zabrzu) – polski duchowny rzymskokatolicki, profesor nauk teologicznych, biskup pomocniczy opolski w latach 1993–2011, biskup diecezjalny gliwicki od 2012.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 18 grudnia 1947 w Zabrzu. W następnym roku wraz z rodziną przeprowadził się do Bytomia. W 1965 ukończył III Liceum Ogólnokształcące im. Władysława Broniewskiego w Bytomiu-Bobrku i uzyskał świadectwo dojrzałości. W tym samym roku został przyjęty do Wyższego Seminarium Duchownego Śląska Opolskiego w Nysie. Studia w seminarium zostały przerwane na czas służby wojskowej w jednostce kleryckiej w Bartoszycach w latach 1966–1968. Święceń prezbiteratu udzielił mu 30 kwietnia 1972 w katedrze opolskiej biskup Franciszek Jop. W 1977 na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego uzyskał magisterium z teologii. W latach 1978–1982 odbył w Instytucie Historii Kościoła Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego studia specjalistyczne w zakresie nauk pomocniczych historii (archiwistyki). Stopień doktora teologii w zakresie historii Kościoła uzyskał na podstawie dysertacji Historiografia diecezji wrocławskiej do roku 1821. W roku akademickim 1984/1985 przebywał w Rzymie na kwerendzie w Archiwum Watykańskim i równocześnie odbywał studia z zakresu archiwistyki kościelnej w Scuola Vaticana di Paleografia, Diplomatica ed Archivistica. W 1998 na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego uzyskał habilitację na podstawie dorobku naukowego oraz pracy Między Altransztadem a Połtawą. Stolica Apostolska wobec obsady tronu polskiego w latach 1706–1709. W 2003 otrzymał tytuł profesora nauk teologicznych na podstawie dorobku naukowego i książki Biskup Henryk Grzondziel (1897–1968). W służbie Kościoła na Śląsku[2].

Po uzyskaniu święceń kapłańskich pracował jako wikariusz, wpierw w latach 1972–1974 w parafii św. Franciszka w Zabrzu, a następnie w latach 1974–1978 w parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Zabrzu-Rokitnicy[2].

Był wykładowcą historii Kościoła: w Wyższym Seminarium Duchownym Śląska Opolskiego w Nysie (od 1982), w Diecezjalnym Instytucie Teologiczno-Pastoralnym w Opolu – filia Wydziału Teologicznego KUL (od 1986) oraz w Misyjnym Wyższym Seminarium Duchownym Księży Werbistów w Nysie (1985–1993). W Wyższym Seminarium Duchownym Śląska Opolskiego w latach 1982–1984 pełnił obowiązki prefekta, zaś w roku akademickim 1985/1986 był wicerektorem. W 1986 został dyrektorem Archiwum Diecezjalnego w Opolu. W 1994, po utworzeniu Uniwersytetu Opolskiego z Wydziałem Teologicznym, został adiunktem w Katedrze Historii Kościoła i Patrologii, a w 2006 kierownikiem tej katedry. W 2000 objął stanowisko profesora nadzwyczajnego, a w 2008 profesora zwyczajnego[2].

5 grudnia 1992 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji opolskiej ze stolicą tytularną Cemerinianus. Święcenia biskupie otrzymał 6 stycznia 1993 w Bazylice św. Piotra w Rzymie[2]. Konsekratorem był papież Jan Paweł II, zaś współkonsekratorami arcybiskup Giovanni Battista Re, substytut ds. Ogólnych Sekretariatu Stanu, oraz arcybiskup Justin Francis Rigali, sekretarz Kongregacji ds. Biskupów[3]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Crux Christi – spes nostra” (Krzyż Chrystusa – nadzieja nasza)[4]. W diecezji opolskiej został ustanowiony wikariuszem generalnym oraz członkiem kolegium konsultorów rady kapłańskiej[2].

29 grudnia 2011 papież Benedykt XVI mianował go biskupem diecezjalnym diecezji gliwickiej[5][6]. Ingres do katedry gliwickiej odbył 28 stycznia 2012[7].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski został członkiem Rady Naukowej, Rady ds. Kultury i Ochrony Dziedzictwa Kulturalnego, Zespołu ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Niemiec, Zespołu ds. Sanktuariów Konferencji Episkopatu Polski, a także delegatem ds. Stowarzyszenia Archiwistów Kościelnych[2].

W 2003 był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego opolskiego Pawła Stobrawy[3].

Tytuły, wyróżnienia[edytuj]

W 2009 nadano mu honorowe obywatelstwo Kietrza[8].

Również w 2009 został laureatem Nagrody im. Karola Miarki[9].

Przypisy[edytuj]

  1. Jan Kopiec w bazie nauka-polska.pl. nauka-polska.pl. [dostęp 2012-09-15].
  2. a b c d e f Bp Jan Kopiec został biskupem gliwickim. ekai.pl, 2011-12-29. [dostęp 2012-07-29].
  3. a b Jan Kopiec (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2012-07-29].
  4. Crux Christi – spes nostra. „Niedziela”. s. 20–21. ISSN 0208-872X. [dostęp 2012-07-29]. 
  5. Rinuncia del Vescovo di Gliwice (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2011-12-29. [dostęp 2014-05-04].
  6. Komunikat: Nowy biskup gliwicki. episkopat.pl (arch.), 2011-12-29. [dostęp 2013-08-10].
  7. Ingres nowego biskupa gliwickiego Jana Kopca. ekai.pl, 2012-01-28. [dostęp 2012-01-28].
  8. Uchwała Nr XXXV/194/2009 Rady Miejskiej w Kietrzu. bip.kietrz.pl, 2009-05-28. [dostęp 2015-03-26].
  9. Wyróżnieni Nagrodą im. Karola Miarki. slaskie.pl. [dostęp 2016-11-01].

Linki zewnętrzne[edytuj]